“ป่น”
“ครับย่า”
“ไปหาอะไรกินกันปะ” มองสีหน้าลูกชายแล้วคิดว่าอีกฝ่ายคงมีอะไรอยากคุยกับแป้งร่ำ เธอจึงชวนหลานออกไปหากินข้าวแถว ๆ หน้าโรงพยาบาล ก่อนจะจูงแขนหลานออกไป
ภายในห้องจึงมีเพียงสามพ่อแม่ลูก
แป้งร่ำค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกจากที่นอน ทั้งเพลีย ทั้งเจ็บแผล และปวดตามเนื้อตามตัวไปหมด แต่ยังไงก็ต้องฝืนทำ
ค่อย ๆ ประคองลูกน้อยขึ้นพาดบ่าเพื่อให้อีกฝ่ายเรอจะได้นอนสบายตัว สักประมาณห้านาที เธอจึงเอาเด็กน้อยวางลงในรถเข็นที่อยู่ข้าง ๆ เตียงนอน พอเห็นลูกนิ่ง เธอจึงทำท่าจะนอนพักบ้าง ทว่าพ่อของลูกกลับจับแขนเธอเอาไว้
แป้งร่ำหันขวับไปมองหน้าเขา
“คะ”
“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันจะให้เธออยู่เลี้ยงลูกต่ออีกหกเดือน”
“ทำไมคะ” แป้งร่ำขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ไหนว่าเขาจะให้เธอกลับบ้านไง
“ที่ถามแบบนี้คือ อยากกลับไปอยู่กับผัวเก่าใจจะขาดว่างั้น มันระริกระรี้อยากได้ผัวเก่ากลับคืนจนตัวสั่น โดยไม่สนว่าช่องคลอดตัวเองยังปิด
