“ออกมากินข้าว เดี๋ยวก็ไม่มีน้ำนมให้ลูก”
น้ำเสียงที่ดังเข้ามาทำให้แป้งร่ำที่ตื่นนานแล้ว ค่อย ๆ ลุกเดินออกไปด้านนอก ก็เจอกับข้าวสองอย่างวางอยู่บนเสื่อ ข้างกันมีหม้อหุงข้าว ทั้งสามอย่างส่งกลิ่นหอมอบอวลชวนเรียกน้ำย่อยออกมา
“ขอบคุณค่ะ” เอ่ยบอกกับพ่อของลูก ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงบนเสื่อ ด้วยความที่ยังเจ็บแผลนั่งแต่ละทีเป็นไปด้วยความยากลำบาก
ทำเอาคนที่ยืนเอามือกอดอกดูอยู่ตลอดทำเสียงหัวเราะเยาะในลำคอออกมา
“หึ แผลคลอดลูกก็ยังไม่หายดี ระริกระรี้อยากกลับไปหาผัวเก่ามาก สภาพแบบนี้ จะไปนอนแบให้มันเอาได้ยังไงก่อน เดี๋ยวได้แหกพอดี”
แป้งร่ำหันไปมองหน้าพ่อของลูกด้วยความไม่พอใจ เขาพูดเกินไปแล้วนะ
“ทำไม หรือฉันพูดไม่จริง” ปิงเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วตักข้าวในหม้อใส่จาน ก่อนจะตักผัดไก่ใส่ขิงมาราดข้าว ทำการเป่าจนหายร้อน แล้วใช้ช้อนตักยื่นไปจ่อปากของอีกฝ่าย
ทว่า แป้งร่ำกลับผงะเล็กน้อย
“ทำไม หรือต้องไปตาม
