ตอนที่ 10 ปวดฉี่

1203 Words

“เที่ยงคืน” แป้งร่ำดูนาฬิกาจากในมือถือ ก่อนจะมองไปที่ป่น ก็เห็นว่านอนหลับอยู่ ตั้งแต่ท้องเริ่มโต เธอลุกเข้าห้องน้ำคืนละสามถึงสี่รอบ สองจิตสองใจว่าจะปลุกเด็กน้อยให้ลงไปเป็นเพื่อนดีไหม แต่ถ้าไม่ปลุก เธอก็นึกกลัว ขนาดตอนเช้ายังรู้สึกวังเวง ตอนกลางคืนไม่ต้องพูดถึง “ป่น” แป้งร่ำเอ่ยเรียกเด็กน้อยเบา ๆ เพราะกลัวฝ่ายนั้นตกใจ แต่พอป่นไม่ตื่น จึงเรียกอีกครั้ง “ป่นครับ” ป่นค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วหันกลับไปมองคนด้านหลัง มีแสงไฟจากหน้าจอมือถือส่องมา “ครับป้าแป้ง” “พาป้าลงไปเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ” “ได้ครับ” ป่นตอบรับ แล้วลุกจากฟูกด้วยท่าทางงัวเงีย เอื้อมมือไปเปิดไฟในห้องให้สว่าง และเปิดไฟที่ด้านนอกเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับคุณแม่อุ้มท้อง ก่อนจะเดินไปเปิดไฟในห้องน้ำเพื่อนำทาง “เดี๋ยวป่นรอตรงนี้ครับ” ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำ หลังจากป้าแป้งเสร็จธุระ เขาจะเป็นคนปิดไฟตามหลังอีกที “ขอบใจจ้ะ” แป้งร่ำยิ้มให้ป่นบาง ๆ แล้วรีบเข้าไปทำธุระ เด็กชายจะได้รีบขึ้นนอน คืนนี้อากาศหนาวด้วย ยิ่งตกตอนกลางคืนก็ยิ่งเย็น “ไปกัน” เสร็จธุระแล้วรีบเดินออกมา ก่อนจะเดินนำหน้าเด็กชาย ไม่นานป่นก็ปิดไฟบนเถียงนาแล้วเดินตามเข้ามาในห้อง แป้งร่ำปล่อยให้ตัวเองหลับ แต่รู้สึกเหมือนว่า หลับไปได้แป๊บเดียว ก็ปวดฉี่ขึ้นมาอีกแล้ว และเหมือนเดิม เธอปลุกป่นขึ้นมา “ป่น ป้าปวดฉี่อีกแล้วครับ” “ได้ครับ” ป่นพยักหน้ารับทั้งที่ยังหลับตา พยายามดึงสติ แล้วเดินลงจากเถียงนาไปหยุดยืนรออยู่หน้าห้องน้ำ ไม่นาน ป้าแป้งก็เดินมาถึง “ป่นรอตรงนี้ครับ” “จ้ะ” แป้งร่ำเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกผิดที่เห็นเด็กน้อยยืนตาหลับ ภาวนาให้คืนนี้เธอฉี่แค่สองรอบก็พอ พอเสร็จธุระเดินกลับเถียงนา ไม่นานป่นก็ปิดไฟแล้วเข้ามานอน “ตีสี่” แป้งร่ำรู้สึกนอยด์ตัวเอง อีกนิดเดียวก็เช้าแล้ว ทำไมไม่รอให้ถึงเช้าก่อนค่อยตื่นขึ้นมา แล้วอั้นไม่ได้เสียด้วยสิ ไม่งั้นนอนต่อไม่หลับแน่นอน แต่...หากจะปลุกป่นอีก เธอก็เกรงใจ กลัวเด็กน้อยจะรำคาญ กลั้นใจเปิดไฟฉายจากในมือถือแล้วเดินออกจากห้อง เปิดไฟที่ด้านนอก แล้วเดินลงจากเถียงนา ไม่ว่าจะมองซ้าย หรือมองขวา ก็มืดไปหมด อีกทั้งเสียงกอไผ่ขนาดสูงเท้าตึกสามชั้นที่อยู่ไม่ไกลจากเถียงนาดังลั่นอยู่ตลอด เพราะคืนนี้มีลมพอสมควร กลั้นใจค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินไปทางห้องน้ำ พยายามไม่มองสองข้างทาง แล้วเอื้อมมือไปเปิดไฟ รีบเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปทำธุระ พอเสร็จเรียบร้อย จังหวะที่จะเดินไปเปิดประตูห้องน้ำ กลับเห็นตุ๊กแกตัวโตเท่าแขนเกาะอยู่ตรงประตู ลายบนตัวน่าเกลียดน่ากลัว แถมตายังมองมาที่เธอ แลบลิ้นยาวออกมา ราวจะกระโจนใส่อย่างนั้น แป้งร่ำน้ำตาคลอด้วยความกลัว เพราะระยะห่างที่เธอยืนอยู่ กับตุ๊กแกตัวนั้นไม่ได้ไกลกันมาก ขนาดห้องน้ำก็เล็ก เธอไม่รู้จะเดินไปทางไหนดี ไม่ว่าจะก้าวเท้าไปทางซ้าย มันก็มองตาม ก้าวเท้าไปทางขวา มันก็ขยับตาม แป้งร่ำน้ำตาไหลพราก แล้วเอามือลูบท้อง เพราะเรื่องเล่าที่เธอเคยได้ฟังตอนสมัยเด็กแม่บอกว่า ตุ๊กแกมันชอบกินตับคน โดยเฉพาะตุ๊กแกผี แล้วตุ๊กแกตัวนี้ เป็นสัตว์หรือเป็น... “กรี๊ดดดดดดดดดด” แป้งร่ำกรีดร้องราวกับคนเสียสติ เมื่อตุ๊กแกตัวนั้นมันกระโจนใส่ลูกในท้องของเธอ ไม่ว่าจะปัดยังไง มันก็ปัดไม่ออก กลับกัน มันยังแทะกินเนื้อบริเวณช่วงท้องของเธอจนเป็นแผลเหวอะหวะ ปากมันเต็มไปด้วยชิ้นเนื้อ “กรี๊ดดดดด! ฮื่อ ๆ กลัวแล้ว อย่าทำแป้ง อย่าทำแป้ง!” “ป้าแป้งครับ! ป้าแป้ง!” ป่นเขย่าตัวเรียกอีกคนเมื่อหันไปเจอว่าป้าแป้งกำลังนอนร้องกรี๊ดอยู่บนเตียงนอน “ฮึกกลัวแล้ว อย่าทำแป้ง อย่าทำแป้งฮึกฮือ” “ป้าครับป้า! ป้าเป็นอะไรครับ ป้าลืมตาก่อนครับ!” แป้งร่ำได้สติแล้วหยุดร้อง ก่อนจะลืมตาขึ้นดู แล้วหันไปตามเสียงเรียกที่ได้ยิน ก็เห็นหน้าของเด็กชายป่น “ป้าแป้งเป็นอะไรครับ ป่นได้ยินเสียงป้ากรี๊ด ป้าฝันร้ายเหรอครับ” แป้งร่ำที่เหงื่อโชกตัวคิดตาม ก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ เธอยังอยู่ในห้องนอน ไม่ได้อยู่ในห้องน้ำ “ป่นฮือ ๆ” คว้าเด็กชายเข้ามากอดแล้วสะอื้นไห้ออกมา “ป้าฝันร้าย ป้าฝันว่าป้าลงไปเข้าห้องน้ำคนเดียว แล้วเจอตุ๊กแกตัวใหญ่ในห้องน้ำ มันมองป้าตาไม่กะพริบ มันแลบลิ้นยาวออกมา ก่อนที่มันจะกระโดดใส่ป้าแล้วกินน้องในท้อง ป้ากลัว ฮึกฮือ” “โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรนะครับ แค่ฝันร้ายเองครับ โบราณเขาว่า ฝันร้ายจะกลายเป็นดีครับ” ป่นปลอบคนตัวโต เพราะตัวเองก็เคยโดนปลอบมาว่าอย่างนี้ และในที่สุดเขาก็หายดี แป้งร่ำเม้มปาก พยักหน้าทั้งน้ำตา ก่อนจะค่อย ๆ ผละออกจากป่น “ไม่มีอะไรหรอกครับ ไม่ต้องกลัว ที่นี่ไม่เคยมีประวัติอะไรไม่ดีครับ” แป้งร่ำพยักหน้า เธอจะพยายามเชื่อ “ป้าปวดฉี่ไหมครับ” ไหนไหนก็ตื่นแล้ว เผื่อเขาจะได้พาอีกฝ่ายไปเข้าห้องน้ำก่อน ค่อยกลับมานอนอีกที “ปวดค่ะ” คงเป็นเพราะเธอปวดฉี่และเกรงใจป่นเป็นทุนเดิม เธอก็เลยฝันว่าตัวเองไปห้องน้ำคนเดียว และดันไปเจอกับตุ๊กแกผีตัวนั้น “ไปครับ เดี๋ยวป่นพาไป” ป่นรีบเดินลงจากบ้าน เปิดไฟที่ห้องให้สว่างแล้วยืนรอ “เดี๋ยวป่นรอตรงนี้ครับ” แป้งร่ำกังวล เธอกลัวว่ามันจะมีตุ๊กแกเกาะอยู่หลังประตูจึงไม่กล้าเข้า ถึงเป็นแค่ความฝัน แต่มันเหมือนความจริงมาก “อ๋อ เดี๋ยวป่นเข้าไปดูให้ครับ” ป่นที่นึกขึ้นได้ว่าป้าแป้งฝันถึงตุ๊กแกในห้องน้ำ จึงรีบเดินเข้าไปสำรวจดูภายในห้อง พอไม่เจออะไรเดินออกมาบอกป้าแป้งทันที “ไม่มีอะไรครับ ป้าแป้งเข้าไปได้เลย” “ขอบคุณนะป่น” เมื่อป่นบอกอย่างนั้นเธอก็สบายใจ สืบน้ำมูกแล้วเดินเข้าห้องน้ำ ทำธุระไปด้วยก็ระแวงไปด้วย ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องน้ำ เธอเดินนำหน้าป่นขึ้นบ้าน ป่นก็เดินตามหลังมา ก่อนจะปิดไฟในห้องลง แป้งร่ำทำเพียงแค่นอนขดตัวในผ้าห่มแต่ไม่หลับ ความกลัวมันทำให้เธอหายง่วงไปแล้ว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more