ตอนที่ 11 ท้อง ไม่ได้เป็นง่อย

844 Words

สิบโมงเช้าป่นล้างถ้วยล้างจานหลังจากกินข้าวเสร็จ จากนั้นเดินลงจากบ้าน ไปหยิบอุปกรณ์เพื่อไปกวาดข้าวที่ตากไว้บนลาน ช่วงนี้ปิดเทอม เขาเองก็ต้องทำงาน เพราะลุงปิงบอกว่า ถ้าจะมานั่งหายใจทิ้งไปวัน ๆ ก็ให้ย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านพ่อกับแม่ ตั้งแต่ป.3 ที่มีโอกาสได้ตามลุงปิงเข้าไร่ จนทุกวันนี้ รู้ว่าตัวเองมีหน้าที่อะไร หลังจากรถเกี่ยวข้าวมาเกี่ยวเสร็จ ก็จะเอาข้าวที่ได้มาเทไว้บนลาน ลุงปิงก็ให้เขาเอาเครื่องมือมากวาดข้าวออกจากกันจะได้โดนแดดอย่างทั่วถึง ยี่สิบเมตรห่างจากเถียงนาคือลานกว้าง ใช้อุปกรณ์กวาดข้าวไปมา นี่ก็วันที่สามแล้วสำหรับการตากข้าว ลุงปิงจะตากข้าวประมาณเจ็ดวัน พอข้าวแห้งสนิทไร้ความชื้น ก็จะให้เขากรอกข้าวใส่ถุงปุ๋ยจนเสร็จ จากนั้นก็จ้างคนมายกขึ้นเก็บบนเล้า ถามว่าลุงปิงทำอะไรบ้าง ทำไมถึงมีแต่ชื่อเขาและคนอื่นที่ทำงาน ชี้นิ้วสั่งไง สั่งเก่ง! แป้งร่ำที่ไม่มีอะไรทำ นั่งดูหลานชายกวาดข้าวบนลานอยู่บนเถียงนา ทีแรกกะว่าจะไปช่วยทำ แต่ป่นบอกไม่ต้อง นั่งเอาใจช่วยเด็กน้อย มองไปด้วย เอามือลูบท้องตัวเองไปด้วย หากลูกชายเธอโตมา ขอให้ขยันขันแข็งให้ได้สักครึ่งของป่นก็ยังดี แต่ลูกชายเธอต้องขยันแน่ ๆ ในเมื่อพ่อของแกขยันขนาดนี้ “นั่งมองทำไม ทำไมไม่ไปช่วยไอ้ป่นมันทำ” แป้งร่ำหันขวับ ก็เห็นว่าเป็นพ่อของลูก เขามาตอนไหน ทำไมเธอไม่ได้ยินเสียงรถ พอมองหา ก็ไม่เจอรถเขาจริง ๆ “พี่มาตอนไหนเหรอคะ” “ฉันถามว่าทำไมไม่ไปช่วยไอ้ป่นมันทำ” “อะ...อ๋อ” แป้งร่ำชะงักไปนิด ก่อนจะเอ่ยบอก “ป่นไม่ให้เค้าทำค่ะ” “ไอ้ป่น!” คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นลุงปิง มาตั้งแต่ตอนไหน ทำไมเขาไม่ได้ยินเสียงรถ เดินถืออุปกรณ์กวาดข้าวไปหาลุง หรี่ตาลงมองหน้าอีกฝ่ายให้ชัดเพราะเพิ่งออกไปกลางแดดมา “ครับ” “เอาให้ยัยนี่ทำบ้าง” “ครับ?” ป่นได้ยินอย่างนั้นตกใจ “ลุงปิงจะให้ป้าแป้งไปกวาดข้าวที่ลานเหรอครับ” “อืม” “แต่ป้าแป้งท้องอยู่นะครับลุงปิง ป่นทำเองดีกว่าครับ” ก็ทำคนเดียวอยู่ทุกวัน ร้อนแดดก็เข้าไปนอนพักเล่นเกมบนเปล หายร้อนก็ออกมาทำใหม่ วนเวียนอยู่อย่างนี้ “ท้อง ไม่ได้เป็นง่อย” แป้งร่ำได้ยินอย่างนั้นเม้มปากเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยกับป่น “ป้าทำได้” ยิ้มให้เด็กน้อยบาง ๆ พร้อมมือที่ยื่นออกไปรับที่กวาด ทว่า ป่นกลับส่ายหัว “ลุงปิง ให้ป่นทำคนเดียวเถอะนะ สงสารป้าแป้ง” ขอร้องลุงตัวเอง ไอ้ป่นทนดูไม่ได้หรอก ไม่ใช่คนใจดำ ว่าแต่ลุงปิงเถอะ ใจดำเหรอ ไม่สงสารป้าแป้งบ้างหรือไง ถึงจะใช้คนท้องทำงาน “หรือเอ็งอยากไปอยู่กับพ่อแม่เอ็ง?” “ลุงปิงอะ” ขู่มาอีกแหละ ขู่ตลอด จำใจต้องเอาอุปกรณ์กวาดข้าวให้ป้าแป้งทั้งที่รู้สึกเป็นห่วง และอีกอย่าง รำคาญลุงปิง! “ตามลุงมา” ปิงเดินห่างออกมา ทำให้ป่นจำต้องเดินตามลุงไปขึ้นรถ “เราจะไปไหนกันเหรอครับ” “ไปถามซื้อปุ๋ยคอก” บอกจบขับรถห่างออกไป แป้งร่ำมองตามท้ายรถกระบะสี่ประตูคันสีดำด้วยความรู้สึกใจหาย เธอไม่ได้กังวลที่ตัวเองต้องทำงาน แต่แค่ ไม่อยากอยู่คนเดียว ต่อให้ตอนนี้จะเป็นตอนกลางวันก็ตาม เธอก็ยังกลัวอยู่ดี ไม่รู้ว่าสมัยนี้มันมีโจร หรือมีคนที่เล่นของชอบมาเอาเด็กในท้องไปทำกุมารไหม ยกมือปาดน้ำตา แล้วเดินไปทำงาน สุดแท้ก็แต่เวรกรรมของเธอ อย่างน้อยถ้าลูกตาย เธอก็ตายด้วย ไม่ต้องอยู่ให้ทุกข์ทนทรมาน ท่ามกลางแดดร้อน ๆ ถึงแม้ตอนนี้จะอยู่ในช่วงหน้าหนาว แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแดดแรงไม่ต่างจากหน้าร้อน ใช้อุปกรณ์เขี่ยข้าว เธอรู้ว่ามันทำแบบไหน กวาดข้าวบนลานให้โดนแดดจนทั่วทุกเม็ดไง จากนั้นพี่ปิงก็จะเอาถุงมากรอกข้าวแล้วเอาขึ้นเล้า ถึงเธอจะเกิดและโตที่กรุงเทพ แต่พอแม่พากลับมาอยู่ที่คันคาย เธอก็ได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่างที่คนในหมู่บ้านทำกัน รีบเร่งมือกวาดข้าวให้เสร็จ ก่อนจะเข้าไปนั่งพัก และออกมาพลิกข้าวบนลานอยู่แบบนี้ทุกสองถึงสามชั่วโมง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more