บทนำ
857 Words
@สนามกีฬาโรงเรียนประถมหมู่บ้านคันคาย
@งานแต่งเสกข์เจนนี่
“เดี๋ยวมา” ปิงบอกจบลุกจากเก้าอี้เดินไปทางห้องน้ำ ล้วงบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อกับไฟแช็กออกมาสูบดับความร้อนรุ่มในกาย
พ่นควันสีขาวลอยคละคลุ้งขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะได้ยินเสียงสำลักมาจากทางด้านหลัง ทำให้ปิงหันขวับไปมองทันที
ปิงพูดไม่ออก เมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าตอนนี้ คืออดีตคนเคยรักที่เลิกรากันไปเมื่อหลายเดือนก่อน
แป้งร่ำเอามือข้างหนึ่งปิดจมูก ส่วนมืออีกข้าง ปัดควันสีขาวที่ส่งกลิ่นเหม็นจนชวนอ้วกไปมา
“พะ...พี่ปิง เค้ามีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ”
“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ” ปิงกัดฟันพูด ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเกลียด ไม่อยากเห็นหน้า แล้วทำไมต้องมาให้เห็น
เขารู้ว่าแป้งร่ำมางานนี้ด้วย เพราะเห็นตั้งแต่แรก แต่ไม่ได้สนใจ
งานนี้จัดขึ้นที่หมู่บ้านของเธอ แป้งร่ำจะมา หรือไม่มา มันก็ไม่แปลก
แต่มาก็อยู่ใครอยู่มัน อย่ามายุ่ง เพราะเขาก็ไม่เคยคิดอยากกลับไปเป็นมิตรกับคนเก่า แค่สถานะคนรู้จัก เขาก็ไม่อยากเป็น
ของเก่าก็คือของเก่า ไม่คิดอยากกลับไปคบค้าสมาคม
“เค้าท้องค่ะ”
มือข้างที่กำลังจะยกบุหรี่ขึ้นสูบหยุดชะงัก ก่อนจะมองลงที่หน้าท้องของอีกฝ่ายอัตโนมัติ
แป้งร่ำค่อย ๆ เปิดเสื้อแขนยาวที่สวมคลุมมาเพื่อปกปิดสายตาคนภายนอกออกช้า ๆ ทำเอาปิงที่ได้เห็นอย่างนั้นตกใจ เพราะท้องแป้งร่ำใหญ่จนนูนออกมา
“เค้าท้องได้เจ็ดเดือนแล้วค่ะพี่ปิง”
ปิงชาไปทั้งตัว เขาไม่ได้สังเกตแต่แรกว่าแป้งร่ำเหมือนคนท้อง เพราะมันไม่มีอะไรผิดสังเกตสักนิด
อีกอย่าง เพราะแป้งร่ำไม่ใช่คนอ้วน เธอถึงยังเหมือนคนปกติทั่วไป
“ท้องแล้วมาบอกฉันทำไม ก็ไปบอกพ่อของลูกเธอสิ” เอ่ยจบอัดควันบุหรี่เข้าปอดหนัก ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วปล่อยควันสีขาวลอยขึ้นไปในอากาศ กะพริบตาปริบ ๆ ไล่หยาดน้ำตา
เจ็บดี แต่กูจะได้ตัดใจสักที! ในที่สุด ยัยนี่ก็ท้องแล้ว กูจะได้เลิกคร่ำครวญถึงผู้หญิงคนนี้สักที!
“เค้าท้องกับพี่ค่ะพี่ปิง” แป้งร่ำบอกเสียงสั่นเครือ และมีความหวังว่าอีกคนจะยอมเชื่อคำที่เธอพูด
เธอทำใจหลายต่อหลายรอบ ว่าจะบอกเขา หรือไม่บอกดี เพราะมันคงเป็นเรื่องที่ทำใจเชื่อได้ยาก
เธอคบกับพี่ปิงได้สามวัน ก่อนที่จะมีเหตุจำเป็นให้เธอต้องไปแต่งงานกับคนอื่นเป็นเวลาสามเดือน แต่ปัจจุบัน เธอก็เลิกรากับคนนั้นไปแล้ว
ปิงค่อย ๆ ลดใบหน้าลง แล้วหันไปมองใบหน้าของแป้งร่ำด้วยความแปลกใจ
“เธอว่ายังไงนะ”
“เค้าท้องกับพี่ค่ะ ถ้าพี่ไม่เชื่อ พี่จะตรวจดีเอ็นเอดูก็ได้ เค้ายินดีค่ะ”
ปิงคิดตามที่แป้งร่ำพูด ทบทวนคำพูดกลับไปกลับมาหลายที ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ไอ้นั่นมันไม่รับเป็นลูกมันเหรอ ถึงมาอ้างว่าเป็นลูกของฉันน่ะ”
“ไม่ใช่ค่ะ เพราะเค้ารู้ดีว่าไม่ใช่ลูกของพี่เขา เค้าก็เลยมาคุยกับพี่”
“เธอกำลังจะบอกว่า ต่อให้เธอแต่งงานกับไอ้นั่นสามเดือน แต่ก็ไม่ได้ท้องกับมันอยู่ดี”
แป้งร่ำพยักหน้าช้า ๆ กลัวว่าเขาไม่เชื่อ แต่เธอไม่ได้โกหก มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ เธอท้องกับพี่ปิง
“เธอจะบอกว่า มันไม่ได้เอาเธอเลย ระหว่างที่อยู่กินเป็นผัวเมียกัน?”
“ถ้าเค้าบอกว่าใช่ พี่จะเชื่อเค้ามั้ยคะ”
“เธอลองไปพูดให้เด็กสามขวบมันฟังสิ เธอคิดว่ามันจะเชื่อไหมล่ะ”
แป้งร่ำเม้มปาก น้ำตาเริ่มคลอเบ้าขึ้นมา เธอคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าพี่ปิงต้องไม่เชื่อเธอแน่นอน และพูดให้ใครฟัง ก็คงไม่มีใครเชื่อหรอก
“เค้าถึงไม่พูดไงคะ เพราะรู้ว่าพี่คงไม่เชื่อ”
“แล้วจะมาบอกทำไมว่าเป็นลูกของฉัน! เธอกำลังจะทำให้ฉันเข้าใจว่า อสุจิของฉัน ทำปฏิสนธิกับไข่ของเธอจนเกิดเป็นตัวอ่อน ถึงเธอจะไปปี้กับไอ้นั่นยังไง มันก็ลูกฉันอยู่ดี ก็เลยคิดว่า ถ้าอ้างว่าไม่ได้เอากับมัน ฉันก็คงเชื่อแบบนั้นงั้นสิ!”
“พี่ปิง...”
“ได้ ถ้าฉันตรวจดีเอ็นเอ แล้วพบว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของฉัน ฉันจะรับผิดชอบ แต่ถ้าไม่ เธออย่าหวังว่าจะได้ตายดี!”
“...”
“พรุ่งนี้แปดโมงเช้า เจอกันที่หน้าโรงพยาบาลคันคาย” ปิงทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วเอาเท้าขยี้ พลางมองหน้าแป้งร่ำไปด้วยความแค้น จะก่อนเดินจากไป
- Writer
