พันธนาการลับแฟนเก่าแสนร้าย (ปิง:แป้งร่ำ)

ตอนที่ 5 กระท่อมปลายนา

@ตอนเย็น

“เสี่ยจะให้ใครไปอยู่ที่กระท่อมปลายนาเหรอ ทำไมถึงให้ช่างไปทำ” ถามลูกชายคนเดียววัยสี่สิบสี่ปี ขณะที่นั่งกินข้าวไปด้วย ปกติที่นั่นจะเป็นเถียงนาโล่ง เอาไว้ใช้สำหรับนั่งเล่น และนอนพักผ่อนในตอนกลางวัน

แต่วันนี้เธอกลับเห็นช่างเอาแผ่นไม้ไปปิดกั้นทำเป็นห้อง ใส่ประตู และหน้าต่างให้เรียบร้อย ราวกับบ้านหลังหนึ่งก็ไม่ปาน

ไม่แค่นั้นยังมีทีวีตู้เย็น ข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ เครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน เรียกได้ว่ามาแต่ตัวยังได้

“คนรู้จัก” ปิงตอบสั้น ๆ ก่อนจะปั้นข้าวเหนียวคุ้ยกับป่นปลาเข้าปาก และหยิบผักลวกริมรั้วกินตาม กับข้าวมื้อนี้ฝีมือของเขาทั้งนั้น เพราะเขาชอบเข้าครัวทำอาหาร

บอกเลย ใครได้เขาเป็นผัวโชคดีไปทั้งชาติ ราวกับถูกรางวัลที่หนึ่งก็ไม่ปาน แต่บังเอิญมีคนโง่ได้ไปแล้วไม่รู้จักรักษา

“ใคร” คนเป็นแม่ขมวดคิ้ว เผื่อเธอรู้จัก

“บอกไปแม่ก็ไม่รู้จักหรอก” ยัยแป้งเน่า!

ใช่ เขาเปลี่ยนใจให้แป้งร่ำมาอยู่ที่คุยยาวด้วย ให้อยู่ใกล้หูใกล้ตาดีกว่า เพราะยังไงเสีย แป้งร่ำก็อุ้มท้องลูกของเขา

เขาไม่ได้ห่วงแป้งร่ำ แต่เป็นห่วงลูก หากเกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยเหลือทัน

ย้ำ! เป็นห่วงลูก

แค่ลูกคนเดียวเท่านั้น!

ส่วนแม่มัน แล้วแต่จะเป็นตายร้ายดียังไง

@เช้าวันต่อมา

แป้งร่ำลุกอาบน้ำอาบท่าตั้งแต่เช้า ตรวจสอบดูว่าของที่จะเอาไปด้วยครบไหม

หลัก ๆ ก็เป็นเสื้อผ้า และของใช้ส่วนตัว เอกสารบางอย่างที่ต้องได้ใช้ รวมถึงสมุดฝากครรภ์

ทันทีที่เธอรู้ตัวว่าตัวเองท้อง เธอก็รีบไปฝากครรภ์ทันที กินยาตามที่หมอสั่งทุกอย่าง

เรียบร้อยทุกอย่างจึงเดินมานั่งรอพ่อของลูก ส่วนข้าวเธอจะไปกินที่บ้านพี่ปิง เพราะกลัวไม่ทันเวลา

รอประมาณยี่สิบนาทีได้ ก็เห็นรถกระบะสี่ประตูคันสีดำวิ่งมาจอดเทียบที่หน้าบ้าน ไม่นานก็เห็นร่างสูงเดินลงมาจากรถ

แป้งร่ำฉีกยิ้มกว้าง พร้อมทั้งลุกขึ้นเดินเข้าไปสวมกอดพ่อของลูกด้วยความคิดถึง

“เค้าคิดถึงพี่มาก ๆ เลยค่ะพี่ปิง” บอกด้วยความรู้สึกจากใจจริง เมื่อคืนเธอตื่นเต้นแทบนอนไม่หลับ เพราะเราจะกลายมาเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว

พ่อ แม่ลูก สมบูรณ์แบบทุกอย่าง

สิ่งที่เธอกังวลมาตลอดตั้งแต่รู้ว่าตัวเองตั้งท้อง คือกลัวการที่ลูกต้องขาดพ่อ แต่ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว พี่ปิงพร้อมรับผิดชอบเธอ

ปิงจับต้นแขนเรียวทั้งสองข้างแล้วดันออก แล้วมองสำรวจแป้งร่ำตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้อีกคนใส่สวมเดรสคลุมเข่าสีขาว ลายดอกเดซีสีเหลือง มีเสื้อแขนยาวสีเหลืองอ่อนสวมทับอีกตัว

นี่ถ้าไม่บอกว่าท้อง ก็คงไม่รู้ เพราะไม่เห็นหน้าท้องอีกฝ่ายยื่นออกมา

แขนขาเรียวเล็ก พูดตรง ๆ ก็คือหุ่นดี นมใหญ่ เอวเล็ก สะโพกผาย ไม่ต่างจากตุ๊กตายาง

ตากลม ผมสั้น มีผมหน้าม้าเต่อ ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชมพู ใบหน้าก็ขาวใส ดูอ่อนเยาว์เหมือนเด็กสิบแปดปี

ไม่ว่าจะเห็นกี่ครั้ง ต่อกี่ครั้ง ก็หน้านี้หน้าเดียว

“เค้าพร้อมแล้วค่ะ” แป้งร่ำบอกกับคนที่เอาแต่มองหน้าของเธอนิ่ง ๆ ไม่รู้ว่าพี่ปิงคิดอะไรอยู่

ส่วนเธอ มันอยากไปกับเขาเต็มที

“พร้อมแล้วก็ไปขึ้นรถ” ปิงพยักพเยิดหน้าบอก ก่อนจะปล่อยมือออกจากต้นแขนเรียว แล้วเดินไปหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าที่มีทั้งหมดสี่ใบไปไว้ข้างหลังของรถ

ส่วนกระเป๋าที่เห็นว่าเป็นเอกสาร เอาไปไว้แค็บหลังด้านใน ลมจะได้ไม่พัดปลิว

แป้งร่ำเดินไปขึ้นรถตามที่อีกฝ่ายบอก จับเบลต์มาคาด ไม่นานพ่อของลูกก็เดินขึ้นมานั่งตำแหน่งหลังพวงมาลัย จากนั้นขับรถออกไป

พอขับมาได้สักพัก เธอกลับรู้สึกว่าบรรยากาศสองข้างทางค่อนข้างเปลี่ยวเอาการ

พื้นที่แถวนี้เต็มไปด้วยต้นยางพารา ไร่อ้อย ไร่มัน สลับกับทุ่งนาที่ชาวบ้านเพิ่งเก็บเกี่ยวข้าวไปหมาด ๆ

เธอยังไม่เคยไปบ้านพี่ปิง เลยไม่รู้ว่าบ้านเขาอยู่ลึกขนาดไหน

มองตามทางเรื่อยๆ จนกระทั่งรถมาหยุดลงที่หน้ากระท่อมหลังหนึ่ง แป้งร่ำหันไปมองหน้าพ่อของลูกทันที

กำลังจะเอ่ยปากถาม ทว่าเขาลงจากรถไปแล้ว เธอจึงรีบเปิดประตูลงตาม