“ป้าแป้งครับ ป้าแป้ง” ป่นพยายามเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าป้าจะเป็นอะไรไป
ลุงปิงพาเขาไปติดต่อซื้อขี้ควายกับคนที่เลี้ยงควาย เพื่อจะได้เอามาลงในนาข้าวแล้วไถกลบเพื่อเติมแร่ธาตุให้ดิน สำหรับไว้ทำนาในปีต่อไป
แต่พอกลับมาถึงเถียงนา กลับเห็นป้าแป้งนอนสลบอยู่บนลานข้าว เขาตกใจมากรีบวิ่งไปเขย่าตัวอีกคน
แต่พอป้าแป้งไม่ตื่น ลุงปิงก็เลยรีบอุ้มป้าขึ้นมานอนบนเถียงนา แล้วให้เขาใช้ผ้าเย็น ๆ เช็ดตามหน้าและแขนขาให้
แป้งร่ำค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคนเรียก ก็เห็นเป็นใบหน้าของป่น ก่อนจะมองไปรอบ ๆ พลางคิดตาม ว่าทำไมเธอถึงมานอนบนเถียงนาแบบนี้
เมื่อกี้เธอ...กวาดข้าวอยู่บนลานไม่ใช่เหรอ
“ป้าแป้งเป็นลมไปครับ”
แป้งร่ำดึงสายตากลับมาหาป่น ก่อนจะขมวดคิ้วถาม
“เป็นลมเหรอคะ?”
“ใช่ครับ ป่นกลับมาก็เห็นป้านอนหลับอยู่บนลานข้าวแล้ว ลุงปิงก็เลยรีบอุ้มป้าขึ้นมาบนเถียงนาครับ”
“รู้ว่าไม่ไหว ทำไมถึงไม่เข้
