ตอนที่ 7 อยู่เป็นเพื่อน
558 Words
“ฮึก” แป้งร่ำเข้ามานั่งหลบมุมในห้องนอนแล้วร้องไห้ มันคงเป็นเวรกรรมที่เธอเคยทำไว้กับพี่ปิงแต่ชาติปางก่อน ทำให้ชาตินี้เธอถึงต้องมาชดใช้กรรม
‘ป้าครับ!’
แป้งร่ำออกจากภวังค์ ก่อนจะเงี่ยหูฟังว่าเสียงของใคร
‘ป้าครับ ป้าอยู่ข้างในไหมครับ’
แป้งร่ำรีบลุกขึ้นไปส่องตรงหน้าต่าง ว่าเป็นใครที่มาเรียก ก่อนจะเห็นเด็กผู้ชายผิวคล้ำในชุดเสื้อยืดแขนสั้นสีดำ กับกางเกงขายาวสีเดียวกัน สวมรองเท้าหูคีบสีฟ้า มาพร้อมกับจักรยาน ซึ่งดูแล้วว่าคงไม่น่ามีพิษมีภัย แป้งร่ำจึงเดินออกจากห้องไปหา
เอามือเช็ดน้ำตา แล้วถามเด็กชายคนนั้นออกไป
“มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“สวัสดีครับ” เด็กชายรีบยกมือไหว้พร้อมทั้งโค้งศีรษะ ท่าทางน่าเอ็นดูทำเอาแป้งร่ำรีบรับไหว้ทันที
“ผมชื่อ ‘ป่น’ ผมจะมาอยู่เป็นเพื่อนป้าครับ” เด็กชายวัยสิบเอ็ดปีเอ่ยออกมา
ว่าก็ว่าเถอะ ชื่อมีเป็นร้อยเป็นพันให้ตั้งไม่ตั้ง มาตั้งชื่อว่า ‘ป่น’ แล้วคนที่ตั้งให้ ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ‘ไอ้พ่อลุงปิง’
พ่อก็ไม่ใช่ แม่ก็ไม่ใช่ เป็นแค่พ่อลุงข้างบ้าน มีอภิสิทธิ์อะไรมาตั้งชื่อลูกชายคนอื่นว่า ‘ป่น’ วะ!
เดี๋ยวเถอะ! มีลูกเมื่อไหร่ เขาจะเอาคืนคอยดู!
แป้งร่ำได้ยินอย่างนั้นขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ มาอยู่เป็นเพื่อนงั้นเหรอ แล้วไหนว่า…
“ป่นจะมาอยู่เป็นเพื่อนฉะ...อะเอ่อ...ป้าเหรอ” ในเมื่อเด็กคนนี้เรียกเธอว่าป้า เธอก็ต้องเรียกแทนตัวเองแบบนี้สิถูกไหม
“ใช่แล้วครับ คือแบบนี้นะครับ ลุงปิงเป็นลุงของป่นเองครับ ลุงปิงบอกว่า ป้าอยู่เถียงนาคนเดียว ก็เลยให้ป่นมาอยู่เป็นเพื่อนครับ”
“อ๋อ...” ความจริงแล้ว พ่อของลูกไม่ได้จะให้เธออยู่คนเดียวตั้งแต่ทีแรก แต่จะให้ป่นมาอยู่เป็นเพื่อน
เขาเพียงพูดไปอย่างนั้นเอง พูดให้เธอกลัว
แต่เขาก็ทำสำเร็จนะ เธอกลัวมาก
“ต่อจากนี้ไปจนคลอด ป่นจะดูแลป้าเองครับ ไม่ว่าจะกวาดบ้าน ถูบ้าน ทำกับข้าว ล้างจาน ซักผ้า เดี๋ยวป่นทำเองครับ”
“ป่น...” แป้งร่ำได้ยินอย่างนั้นน้ำตาร่วง เดินลงจากบันไดไปคว้าเอาเด็กชายที่มีส่วนสูงเพียงอกเข้ามากอด ทำเอาเด็กป.5 รู้สึกตกใจ
กอดอีกฝ่ายกลับเบา ๆ เพราะยังมึน ๆ งง ๆ ว่าป้าเป็นอะไร
“ขอบใจมากนะป่น ขอบใจที่มาอยู่เป็นเพื่อนป้านะ”
“อ๋อ...” ป่นร้องออกมา ก็นึกว่าเรื่องอะไร
“ไม่เป็นไรครับ หน้าที่ของป่นอยู่แล้ว”
แป้งร่ำผละออกจากเด็กน้อย ก่อนจะเห็นอีกฝ่ายจับถุงอะไรบางอย่างออกมาจากตะกร้าหน้ารถ แล้วยกขึ้นให้เธอดู
“นี่ครับ ป่นมีของสดมาทำกับข้าวให้ป้ากินด้วย ป้าหิวหรือยังครับ”
แป้งร่ำพยักหน้า เธอหิวมาก ตั้งแต่ท้องมาเธอหิวบ่อยมาก
“ปะ งั้นเราขึ้นบ้านกันเถอะครับ”
แป้งร่ำพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเดินนำขึ้นไปก่อน แล้วมีป่นเดินตามขึ้นมา
- Writer
