ELVİN’DEN
Gözlerimde büyük bir ağırlık vardı. Zihnim zonkluyordu; en son hatırladığım o ayyaş adamın beni merdivenlerden itmesi ve sertçe yere düşmemdi. Gerisi büyük bir boşluk ve bilinmezlikti. Şimdi gözlerimi aralamaya çalıştıkça sesler boğuk boğuk, sanki suyun altından geliyormuş gibi yankılanıyordu.
“Gözlerini aralamaya çalışıyor,” dedi biri. Ses derinden geliyordu ama bu sesi tanıyordum. Asmin’di... O naif, kadife gibi pürüzsüz sesini seçebiliyordum. Gözlerimi hafifçe araladığımda içeri sızan küçük ışık hüzmeleri, canımı yakarak gözlerimi tekrar kapamama neden oldu. Elimi kaldırıp yüzüme siper etmek istedim ama kolumda hissettiğim o ağır serum uyuşukluğu hareketlerimi kısıtlıyordu.
“Neredeyim?” derken sesim pürüzlü ve kısıktı. Boğazım kurumuştu, dudaklarımı birbirine bastırdığımda
