ELVİNDEN
Ölüm… Dört harften oluşan koca bir boşluk. Ama içi doldurulmayan, dipsiz bir boşluk. Annem ve babam öldüğünde de böyle bir boşluğun içindeydim. Onlar göreve gitmeden önce birlikte çizdiğimiz resimler hâlâ dolabımdaki kutuda duruyor. O anı hâlâ hatırlıyorum. Buruk bir anı. Bize bakan bir yardımcımız vardı. Annem ve babam evlendikten sonra kendi aileleri onlara sırtını dönmüştü, ama cenazelerinde yüzlerce kişi vardı. Onlar da gelmişti. Anneannem ile babaannemin çığlıkları hâlâ kulağımda. Sonra… Koca bir sessizlik ve o tek soru: "Bu çocuklara kim bakacak?"
Bir gece ansızın dayım mıydı, amcam mı, bilmiyorum bizi İstanbul'daki bir yetimhaneye bıraktı. Ondan sonra ne gelen oldu, ne de soran. Şehit çocuğuyduk. Abi kardeşten başka kimsemiz yoktu. Olmazdı zaten. Elimdeki balonla gitmi
