17.BÖLÜM
ATEŞ’TEN
Elvin’e uzanan elleri kırmıştım... Gerçi Atakan benim yerime zaten kırmıştı ama bir de ben geçip üzerinden kırmıştım. Öfkeliydim, dindiremediğim bir öfke vardı içimde. Benim yokluğumda onu nasıl koruyamamışlardı, aklım almıyordu.
Onun o canımı yakan lafları... Hepsi sırf onu aramadığım içindi. Biliyordum; eğer arasaydım aramızda bir bağ kurulacaktı, bir ilişki söz konusu olacaktı. Ben, Ateş Sarrafoğlu... Hayatımda şakaya yer yokken, şimdi iki ateş arasında sıkışıp kalmıştım. Bir yanda törenin bitmek bilmeyen baskısı, bir yanda da Lord’un giderayak "veliaht" demesi canımı fazlasıyla sıkıyordu.
Beni, koruyacağını biliyordum; aynı şekilde karımı da koruyacaktı... Ama bu sorumluluk omuzlarıma binen en ağır yüktü. Elvin benim zayıflığım mıydı yoksa gücüm mü, henüz karar v
