THE DESIGNER'S PRESCRIPTION

CHAPTER 1.2

"Taray, naghahanap ka na naman ng design," sambit ni Fraizer na hindi ko namalayang nasa tabi ko na pala bigla.

Muntik ko nang mabitawan ang phone ko dahil sa gulat sa biglaang pagsulpot niya. I didn't even hear her walk towards my table because I was too focused on the screen. Umupo siya sa tapat ko nang walang pasabi habang may hawak din siyang sariling inumin.

"Hindi mo na kailangan 'yan, mas maganda pa nga ang mga gawa mo kaysa dyan," she said with a sincere smile on her face.

Napailing na lang ako dahil sa sobrang taas ng kumpyansa niya sa kakayahan ko. I appreciate her support but I always feel like there is still so much more for me to learn. Binaba ko ang cellphone ko at hinarap siya nang maayos para makipag-usap.

"Sobra ka naman sa akin, naghahanap lang naman ako ng mga bagong trends," sagot ko sa kaniya bago ako uminom muli ng milk tea.

She leaned back on her chair and looked at me like I was being too humble again. Alam ko na kilalang-kilala na niya ako dahil matagal na kaming magkaibigan sa loob ng unibersidad. She knows that I tend to overthink every single detail of my work until it becomes perfect.

"Maniwala ka kasi sa sarili mo dahil ikaw ang pinakamagaling sa klase natin," pagpapatuloy niya habang tumatawa nang mahina.

I felt a bit of warmth in my chest because of her encouraging words. It is nice to have someone who believes in your talent even when you are doubting yourself. Kinuha ko ang sketchpad ko at pinakita sa kaniya ang ilang rough drafts na ginagawa ko kanina lang.

"Tignan mo itong neckline, sa tingin mo ba ay bagay ito sa silk fabric?" tanong ko para makuha ang opinyon niya.

She squinted her eyes and carefully examined the drawing I made. I waited for her critique because I know she has a good eye for color combinations. Kahit maingay siya at mahilig sa chismis ay alam kong seryoso rin siya pagdating sa usaping fashion design.

"Bagay 'yan basta huwag mong lalagyan ng masiyadong maraming accessories," komento niya pagkatapos ng ilang sandali.

I nodded my head because her suggestion actually made sense for the aesthetic I wanted to achieve. We spent the rest of our break talking about our plans after graduation and the dreams we wanted to pursue.

Nang mapagod siya kakasalita ay natahimik na rin sa wakas ang gaga. I adjusted my glasses dahil feeling ko ay tabingi na ito sa sobrang paggalaw ng mukha ko habang tumatawa. Inubos na lang namin ang aming mga inumin bago kami nagpasyang bumalik sa school para sa huling klase.

The whole week I spent was dedicated entirely to making my project. Hindi muna ako gumala o lumabas kasama ang mga kaibigan ko dahil gusto kong maging perpekto ang kinalabasan nito. Pumunta ako sa iba't ibang designer shop para maghanap ng magandang tela na swak sa vision ko.

I traveled to different textile markets and high-end fabric stores just to find the right shade of yarn and silk. Masiyado akong pihikan pagdating sa texture dahil ayaw kong magmukhang cheap ang output ko. My room was filled with scraps of fabric and different colored threads for several days.

Halos hindi na rin ako natutulog dahil sa pag-asikaso ng mga pattern pieces na kailangan kong gupitin. I made sure to measure everything twice to avoid any mistakes during the sewing process. Ramdam na ramdam ko ang pressure dahil alam kong mataas ang standards ng aming professor pagdating sa craftsmanship.

"Kaya mo 'yan, self," bulong ko habang maingat na tinatahi ang laylayan ng unang cardigan.

I worked day and night until my fingers felt numb from holding the needles for too long. Pagdating ng Miyerkules ay natapos ko na ang basic structure ng dalawang designs ko. I felt so proud of myself when I saw the garments hanging on my dress form for the first time.

The next few days were spent on the finishing touches and embellishments. Nilagyan ko ng mga detalye ang sleeves para mas maging stand-out ito sa paningin ng mga judges. I spent a lot of money on quality buttons and zippers because details really matter in high fashion.

"Ang kalat," reklamo ni Papa habang nakatayo siya sa may pintuan ng kwarto ko.

Tumingin siya sa mga piraso ng tela at mga sinulid na nagkalat sa sahig ko na parang mga basura lang sa paningin niya. I stopped my sewing machine for a second because I felt the tension rising in the air.

Masiyado siyang perfectionist pagdating sa kaayusan ng bahay kaya alam kong naiirita na siya sa nakikita niya.

"Para po sa project ko 'yan, Dad," mahinang sagot ko habang hindi tumitingin sa kaniya.

I tried to keep my focus on the fabric I was holding even though my heart was beating fast. Alam ko na ang kasunod na sasabihin niya dahil paulit-ulit na lang naman ang diskusyon namin tungkol dito. He never really liked the idea of me pursuing a career in the fashion industry.

"Sabi ko nga sa'yo, wala kang mapapala dyan," sambit niya bago siya tumalikod at umalis.

The words felt like a sharp needle piercing through my chest. I felt a lump in my throat because I just wanted his support and approval for the things that I love. Imbes na sumagot ay mas pinili ko na lang na ituloy ang ginagawa ko para hindi ako maiyak sa harap niya.

I adjusted my glasses again because my vision was getting a bit blurry. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi niya makita ang hard work at dedikasyon na ibinibigay ko para sa kursong ito. Para sa kaniya ay isa lang itong simpleng hobby na hindi makakapagbigay sa akin ng magandang kinabukasan.

Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili ko. I picked up a piece of scrap fabric and squeezed it tightly in my hand. One day, I will prove to him that I can be successful in this field regardless of what he thinks. Itutuloy ko ang pangarap ko dahil ito lang ang nagpapasaya sa akin nang totoo.

Natapos ko ang unang cardigan sa loob ng isang linggo ng walang tigil na pagtatrabaho. I felt a mix of pride and exhaustion while looking at the finished garment on my mannequin. Akala ko ay tapos na ang pinakamahirap na parte ng project na ito pero mali pala ako.