รามสูรแพ้รัก

แดเนียล

ร่างสูงใหญ่อย่างยุโรป รีบเดินลงจากรถด้วยความเร็ว เมื่อขับรถยนต์คันหรูสีดำสนิทไปจอดไว้ที่โรงรถ และไม่ได้สนใจคนที่เดินร้องไห้ตามหลังมาสักนิด สะใจเหลือเกินที่ทำให้ยัยนี่ร้องไห้ได้

เนื่องจากเขาแค้นที่เธอทำให้เขาคิดถึง อยากที่จะสัมผัสตัวเธอนั้นทั้งวัน อันที่จริงนั้นมันผิดที่เขาอยากและปรารถนาในตัวเธอไม่หยุดต่างหาก แต่มีหรือที่คนนิสัยไม่ดีอย่างเขาจะโทษตัวเอง

ร่างอวบเดินร้องไห้ตามหลังอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง สร้างความสะเทือนใจให้กับบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าบันไดเป็นอย่างยิ่ง พวกเขานั้นสงสารเธอมากถึงจะคิดแบบนั้นก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้อยู่ดี

“คุณคะ เจ็บตรงไหนมั้ยคะ ไปทานข้าวเย็นกันก่อนนะ เดี๋ยวพวกเราจะดูแลคุณเอง”

คนใช้ทั้งสองรีบทำตามหน้าที่ด้วยการประคองร่างบางเข้าบ้าน เพื่อที่จะได้ทานข้าวเย็นที่ห้องอาหารที่มีของกินมากมายวางเรียงไว้เต็มโต๊ะอย่างสวยงาม

“เจ้านายป่วยเป็นโรคนิมโฟมาเนียน่ะค่ะ เลยต้องมีนางบำเรอออกจะสำส่อนทางเพศและก็อึดทนนาน สายใจเพิ่งรู้มาค่ะ ว่าโรคนี้ยังไม่มียาหรืออะไรที่ทำให้หายขาดได้ เจ้านายก็เลยต้องมีเพศสัมพันธ์และทานยาควบคู่กันไป เหมือนกับที่เราๆ เห็นกัน ซึ่งมันก็เหมือกับว่าคุณเองก็เป็นยาบรรเทาอาการชั้นดีของเขาค่ะ”

หญิงสาวยอมหยุดร้องไห้และฟังสิ่งที่สายใจพูด เพียงเท่านี้แหละเธอเริ่มกระจ่างทันที และเคยได้ยินชื่อโรคนี้มาเหมือนกัน แต่ก็ไม่คิดว่าคนที่ดีพร้อมไปเสียทุกอย่าง ยกเว้นแค่นิสัยกับจิตใจของเขา ที่มันช่างต่างกับรูปลักษณ์ภายนอกเสียเหลือเกิน

รามสูรนิสัยโหดร้าย เห็นแก่ตัว เธอไม่คิดว่าเขาจะโชคร้ายเป็นโรคที่แบบว่า ชาตินี้มันคงจะไม่มีวันหาย เธอรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงอึดขนาดนั้น ทั้งที่นางบำเรออย่างเธอเพิ่งจะมาอยู่ที่นี่ได้เพียงแค่ 1 วัน คงต้องเป็นทาสรองรับอารมณ์กันต่อไป

ในระหว่างที่คนใช้ทั้งสองกำลังพานางบำเรอชั้นเอกไปส่งที่ห้อง ของเธอ ซึ่งมีระยะไกลจากตรงนี้ซึ่งเป็นเขตุของรามสูรพอควร

“นั่นอะไรคะ”

เธอมองไปที่หน้าห้องๆ หนึ่ง มีโต๊ะขนาดใหญ่ มีรูปวางอยู่ตรงนั้นถูกตกแต่งไว้สวยงามมาก พอพากันเดินเข้าไปดูใกล้ๆ มันคือรูปแต่งงาน ที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวควงแขนกันเข้าโบสถ์ อีกรูปเป็นภาพที่ทั้งสองมองตากันอย่างหวานซึ้งเพื่อส่งความรักไปให้กัน เจ้าสาวในรูปนั้นสวยมาก ส่วนเจ้าบ่าวนั้นคือรามสูร ผู้ชายคนนี้เคยแต่งงานมาก่อนเหรอ แล้วภรรยาของเขาล่ะ เธอหายไปไหน หญิงสาวได้แต่คิดอย่างสงสัย ที่นี่คือห้องหอของรามสูรและกชกร คนรักเก่า ผู้หญิงที่เขารักมาก จนยอมแต่งงานด้วย พอเธอเสียชีวิตไป รามสูรจึงจัดให้ห้องนั้น กลายเป็นห้องที่มีแต่รูปภาพ ความทรงจำของตนเองและคนรักสาว

ก่อนจะเผลอใช้มือเรียวงามไปจับที่โต๊ะซึ่งมันมีแต่รูปงานแต่งเต็มไปหมด มันงงมากเลย เข้าใจด้วย ทำเอาคนใช้ทั้งสองร้องเสียงหลงอย่างตกใจ มันช่างเหมาะเจาะกันเสียเหลือเกินกับรามสูรกำลังเดินมาทางนี้พอดี

“อย่าจับค่ะคุณ”

ผลัก!

เพี้ยะ!

อสูรร้ายจับร่างหญิงสาวเหวี่ยงลงพื้น ก่อนตบเข้าที่ใบหน้างามจนหน้าของหญิงสาวร่างเล็กสะบัดไปตามแรงของฝามือ จนทำให้ร่างนั้นลงไปกองอยู่กับพื้นทันที

“อย่าเอาตัวเปื้อนเสนียดของเธอมาโดนของๆ คนรักฉัน จำใส่กระบาลไว้“

คนใจร้ายทำท่าทางรังเกียจพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดที่บริเวณที่เธอจับ เขาจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องของรักของหวงของตนเองเด็ดขาด

“ไอ้คนเลว ฮือๆๆ”

หญิงสาวหอบร่างกายบอบช้ำออกไปจากจุดนั้นทั้งน้ำตา คนใช้ทั้งสองตามประกบอย่างรวดเร็ว

เธอมันน่ารังเกียจมากตกต่ำที่สุดใช่มั้ย พรพิมลไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ตนเองโดนทำร้ายเกินไป สาวน้อยไม่สนอะไรทั้งนั้น เรื่องแม่เดี๋ยวหญิงสาวจะหาทางจัดการเองทีหลัง เธอยอมไม่ได้ที่จะทนตกต่ำแบบนี้อีกต่อไป

อสูรรูปงามไม่ได้วิ่งตามแต่อย่างใด ถึงยังไงพรพิมลก็ออกไปจากที่นี่ไม่ได้หรอก เพราะมีการ์ดเฝ้าอยู่เต็มไปหมด เรื่องอะไรเขาต้องตามของไร้ค่าพรรค์นั้นด้วย จริงอยู่ที่คนอย่างรามสูร โหด เลว ทราม เห็นแก่ตัว แต่ถ้ารักใครแล้วคนๆ นั้นจะเป็นคนที่โชคดีที่สุด เพราะคนอย่างเขาไม่เคยจะรู้จักคำว่าอ่อนโยนหรือรักษาน้ำใจใคร แต่เพิ่งจะรู้จักและทำแบบนี้ตอนที่ชีวิตตนเองได้รู้ซึ้งกับคำว่ารัก เมื่อเจอผู้หญิงที่อ่อนหวานทั้งอ่อนโยนอย่าง กชกร

@@@@@@

สาวน้อยอย่างพรพิมลวิ่งออกมาทั้งน้ำตา จนถึงหน้าประตูของคฤหาสน์ บอดี้การ์ดคนอื่นๆ กับแดเนียลที่กำลังยืนคุยกันอย่างสนุกปากเห็นดังนั้นรีบเข้ามาดักไว้อย่างไม่รีรอ

“ไปไหนไม่ได้นะครับคุณ”

เลขาของนักธุรกิจรูปหล่อเดินเข้ามาขวางทางของหญิงสาวไว้

แดเนียล อัลฟ่า ฮาร์รีเวอร์ หนุ่มอเมริกันแท้ รูปหล่อ สูงยาวเข่าดีสไตล์หนุ่มยุโรป ถ้าเทียบกับรามสูรแล้ว เรียกได้ว่าหล่อกินกันไม่ลงเลยทีเดียว

“ปล่อยฉันเถอะนะคะ ฉันทนอยู่นรกขุมนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ”

ร่างบางล้มลงที่พื้นอย่างน่าสงสาร น้ำตาไหลออกจากดวงตาคู่คมจนเลอะไปทั่วใบหน้างาม เลขาหนุ่มเองก็สงสาร พร้อมทั้งยังเห็นใจไม่น้อย แต่คงทำอะไรไม่ได้นอกจากส่งเธอกลับคืนเจ้านาย ถ้าเธอเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาอาจจะทำอย่างที่คิด แต่ไม่ใช่กับผู้หญิงคนนี้

“ไปทำแผลก่อนแล้วกันนะครับ ยังไงผมก็ไม่สามารถปล่อยคุณออกไปได้อยู่ดี”

คนสนิทของรามสูรประคองร่างอวบอิ่มที่ค่อนข้างจะบอบช้ำขึ้นจากพื้น ก่อนจะเรียกคนใช้ทั้งสองพาหญิงสาวกับไปในห้องของเธอ

น่าแปลกนักเขายอมรับว่ากับผู้หญิงคนอื่นของนายท่านไม่เคยนึกสงสารหรือถึงขั้นกับต้องเข้าไปช่วยเหลือเธอขนาดนี้

...แปลกจริงผู้หญิงคนนี้มีอะไรพิเศษเขาถึงต้องเข้าไปช่วยเหลืออย่างถึงเนื้อถึงตัวแบบนั้น และทำไมเขาถึงรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรสักอย่างที่สามารถดึงดูดได้ แดเนียลยืนคิดอยู่คนเดียวในใจ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาแล้วเดินตามทั้งสามเข้าบ้านไป และเดินไปหยิบกล่องยาปฐมพยาบาลเบื้องต้น อย่างเร่งรีบพอสมควร

@@@@@@

ห้องของพรพิมล

“หยุดร้องเถอะครับ มันไม่ทำให้ดีขึ้นมาหรอก”

คนที่ไม่เคยปลอบใครก็พูดได้เท่านี้ ร่างบางไม่ได้โต้ตอบอะไรกับมา เธอนั่งอยู่เฉยๆ เพื่อให้คนใช้ทำแผลให้ เจ็บไปหมดทั้งตัวและจิตใจ มันคงไม่มีอะไรดูตกต่ำไปมากกว่าเธอในตอนนี้แล้วสินะ

“เจ้านายจะทำแบบนี้กับทุกคนที่เข้าไปยุ่งกับของๆ เขา มันกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วล่ะครับ”

“ฉันไม่ชอบแบบนี้เลยค่ะ ฉันทนไม่ไหวแล้ว”

น้ำตาเม็ดโตล่วงหลุดอีกครั้ง อาจจะเป็นเพราะความสงสาร และก็นึกชื่นชมที่หญิงสาวเป็นลูกกตัญญู ยอมเสียสละความสุขตนเองเพียงเพื่อช่วยชีวิตมารดา

สมัยนี้หายากมากกับคนเป็นลูกแบบนี้ สิ่งนี้อาจจะเป็นปัจจัยอย่างหนึ่งที่ทำให้เลขาหน้าบึ้งตลอดเวลาอย่างเขาสนใจในตัวเธอ

ถ้าถามว่าผู้หญิงคนนี้สวยรึเปล่า เขาตอบได้เลยว่าสวยมาก สวยชนิดที่ว่าสามารถเป็นดาราได้สบาย ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงสวยมาก่อน แต่ที่รู้สึกแปลกคือ ไม่เคยมีผู้หญิงสวยๆ คนไหน สามารถทำให้เขาสนใจจนถึงกระทั่งยอมเดินเข้ามาหาได้

“คุณควรคิดว่าต้องทนเพื่อแม่นะครับ จะได้มีกำลังใจสู้ต่อไป”

หญิงสาวนิ่งคิดอยู่สักพัก มันก็จริงแบบที่เขาบอก ถ้าเธอออกไปตอนนี้อาจจะไม่มีปัญญาที่จะย้ายโรงพยาบาลหรือจ่ายยาค่ารักษามารดาได้ เธอก็คงต้องทนอยู่ในนรกขุมนี้ต่อไปอย่างที่เลขาหนุ่มบอกสินะ

เมื่อเห็นเธอมีท่าทีที่ดีขึ้น คนสนิทของรามสูรจึงยอมเดินออกไป เนื่องจากมันหมดหน้าที่ของตนเองแล้ว อยู่ใกล้เธอแล้วมันรู้สึกแปลกๆ เขาไม่ควรจะอยู่ใกล้ของๆ เจ้านายเกินไป

“เดี๋ยวค่ะคุณ ขอบคุณมากๆ นะคะ”

สาวน้อยร่างเล็กเอ่ยขอบคุณ คนเย็นชาพยักหน้ารับ ก่อนที่จะยอมเดินออกจากห้องไป

“คุณเป็นผู้หญิงคนแรกเลยนะคะเนี่ย ที่เลขาจอมเย็นชายอมช่วยเหลือ”

สองสาวเพื่อนสนิทกรี๊ดกร๊าดกันเสียยกใหญ่ หญิงสาวเองก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเลขาคนนี้ถึงต้องดีกับเธอเหมือนที่คนใช้บอก ความรู้สึกดีๆ เริ่มเกิดขึ้นทำให้ฮึดสู้อีกครั้ง เธอต้องทำเพื่อแม่เหมือนที่คุณแดเนียลบอก

@@@@@@