รามสูรแพ้รัก

หญิงสาวสู้ชีวิต

โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง จังหวัดสิงห์บุรี

“คนไข้ต้องรักษาด้วย วิธีทำคีโมบำบัดนะครับ เป็นหนทางเดียวที่จะทำให้ คุณพิกุลมีชีวิตอยู่ต่อไปได้” นายแพทย์ที่รักษาอาการรายงาน

พรพิมลแทบล้มทั้งยืนเมื่อได้ยินดังนั้น ทำคีโมเหรอ? มันเท่าไหร่กัน เธอหมดเงินกับการรักษามารดาไปร่วมแสนแล้วนะ

“ทำคีโมนี่ ครั้งละกี่บาทคะ?”

น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยถามคุณหมอด้วยท่าทาง เป็นกังวลที่สุดในชีวิต

“ครั้งละหนึ่งหมื่นขึ้นไปครับ เนื่องจากอาการของคุณพิกุลค่อนข้างหนักมาก และคุณแม่ของคุณไม่มีอาการดีขึ้นเลยกับการรักษาครั้งนี้ ถ้าคุณอยากให้ท่านมีชีวิตอยู่กับคุณไปได้นานๆ คุณต้องให้ท่านทำคีโมบำบัดนะครับ”

ครั้งละหมื่นขึ้นไปเหรอ? เธอจะหาเงินที่ไหนมารักษาแม่ ลำพังเงินเดือนของพนักงานชำระสิ้นค้าในห้างก็ร่วมหมื่นพอดี ซ้ำตอนนี้ก็มีเงินยังไม่ถึง 5 พันบาทเลย คงต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง เพื่อที่จะสามารถเอาเงินมารักษามารดา

มีหนทางเดียวที่จะได้เงินก้อนนั้นมา ต้องเอาบ้านไปจำนองให้กับธนาคาร มันคือสิ่งที่เธอจะทำเพื่อแม่

“แกจะทำอะไรน้ำผึ้ง!!”

ณัฐวรา เพื่อนสาวคนสนิทของพรพิมล พอรู้ว่าแม่ของเพื่อนป่วยหนักรีบเดินทางมาเยี่ยมทันที

“ฉันจะเอาโฉนดบ้านไปจำนอง” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้าและเจ็บปวดเป็นที่สุด

“จะบ้าเหรอ! บ้านนี้พ่อแม่แกสร้างมาเองกับมือ และน้าพิกุลก็รักบ้านนี้มาก อีกอย่างถ้าแม่แกหายดีแล้วจะไปอยู่ที่ไหนกัน” ถึงเพื่อนสาวจะบอกแบบนั้น แต่นี้เป็นหนทางสุดท้ายของพรพิมล

“เอาอย่างนี้ไหมละ แกจำได้มั้ยว่าฉันเคยชวนไปทำงานด้วย เอาอย่างนี้นะ...แกไปเป็นพริตตี้กับฉัน ได้ทีครั้งละเกือบห้าพันขึ้นไปเชียวนะแก แล้วยิ่งแกสวยขนาดนี้ มีหวังได้ครั้งละเกือบหมื่นแน่นอน แกรับแค่สองงานก็มีเงินไปทำคีโมให้แม่แล้ว แค่นี้แกจะได้ไม่ต้องเอาโฉนดบ้านไปจำนอง...โอเคนะน้ำผึ้ง ถึงมันจะเป็นงานเปลืองตัวที่แกไม่ชอบ แต่มันก็สามารถทำให้แม่แกหายจากโรคร้ายได้นะ แกจะได้ใช้หนี้ที่ไปกู้มารักษาแม่ได้ด้วยไง”

หญิงสาวคิดหนัก แต่นี่มันคือหนทางสุดท้าย ยังไงเธอก็คงต้องเลือกเพื่อช่วยชีวิตมารดาของตนเอง

“ก็ได้ ฉันพร้อมแล้ว ไปกันเถอะ ฉันต้องหาเงินไปช่วยชีวิตแม่และใช้หนี้ทั้งหมด”

ณัฐวรายิ้มร่า เมื่อสามารถช่วยเหลือเพื่อนได้

กรุงเทพมหานคร

“อุ้ย...สวยแบบนี้ ไม่ต้องเป็นแล้วจ้ะ พริตตี้น่ะเป็น MC ไปเลย ได้งานละเป็นหมื่นเชียว”

“จริงเหรอคะเจ้ ดีใจด้วยนะยัยน้ำผึ้ง”

สองเพื่อนรักดีใจกันใหญ่ เจ๊ชมพู่ ผู้จัดการของโมเดลลิงพริตตี้ จัดตำแหน่ง MC ให้กับน้องใหม่อย่างน้ำผึ้งเลยทีเดียว เพราะพรพิมลเป็นคนผิวขาว ก้นงอน หน้าอกอวบอิ่ม ผิวสวย รูปร่างหน้าตาน่าฟัดมาก ถ้าให้เธอไปเป็นสาว MC รับรองว่าโมเดลลิ่งนี้ต้องมีคนจ้างไปงานต่างๆ เยอะ แน่ๆ

หลังจากที่เอ่ยขอบคุณเจ๊ชมพู่กันยกใหญ่ พรพิมลเริ่มไปฝึกเต้นและฝึกทำท่าทางยั่วยวนต่างๆ ตามที่พริตตี้รุ่นพี่ได้สอน

พรพิมลต้องทำให้ได้ ทำเพื่อช่วยชีวิตคุณแม่ หญิงสาวได้แต่ท่องอยู่ในใจ

เมื่อเปิดตัว MC สาวสวยอีกคนของโมเดลลิง พรพิมลมีงานเข้ามาเยอะมาก พวกหนุ่มเล็กหนุ่มใหญ่ต่างหลงใหลในรูปร่างของเธอ มีหลายครั้งที่ผู้ชายขอจ้างให้เธอไปบริการบนเตียง ด้วยการแนบจดหมายผ่านช่อดอกไม้สวยๆ มาบ้าง จ้างพริตตี้คนอื่นๆ ให้มาบอกว่าอยากเจอบ้าง แต่เธอก็ไม่เคยไปตามนัดที่พวกนั้นอยากจะคุยเป็นการส่วนตัวเลยสักครั้ง

หญิงสาวจะไม่มีวันไปตกนรกทั้งเป็นแบบนั้นแน่ ถึงจะต้องทำงานหนักอย่างไรก็ช่าง มันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาเลย เธอมีเงินทำคีโมให้แม่ก็จริง แต่ต้องแบ่งเงินอีกส่วนหนึ่งไปใช้หนี้ห้าแสนบาทที่กู้ยืมมาเพื่อรักษาแม่

หญิงสาวต้องกลับไปเยี่ยมแม่สัปดาห์ละครั้ง ส่วนเงินค่ารักษา เธอโอนเข้าบัญชีป้าประนอม ญาติคนที่สองของเธอกับแม่ที่เหลืออยู่ การทำคีโมไม่ใช่หนทางเดียวที่จะทำให้มารดารอดพ้นจากความตาย เธอยังต้องใช้เงินอีกเยอะเพื่อจ่ายค่านู่นค่านี่ให้มารดา ในการรักษาโรคร้าย ไม่มีเงิน มันก็ไม่มีทางหายจริงๆ

คฤหาสน์รามา

“อ๊ะ...โอว้ อ่าห์”

“อ๊ะ...คุณรามขา กระแทกเข้ามาแรงๆ เลยค่ะ จะเสร็จแล้ว”

รามสูรกระแทกกระทั้นส่วนตามคำขอของสร้อยฟ้า หนึ่งในนางบำเรอแสนสวยของเขา

“โอว้...อ๊ะ”

ชายหนุ่มถอดถอนแท่งร้อนออกมาจากจุดสานสัมพันธ์ เขากดหัวของหญิงสาวลงเพื่อให้ปากของเธอรับลาวาอุ่นร้อนของตนเอง

“ฟ้ายังไม่เสร็จเลยนะคะ คุณราม”

สร้อยฟ้าพูดหลังจากที่ดูดดื่มน้ำรักหมด ใช่ว่าคนอย่าง รามสูร เฮนรี่ มอสโคว์ทัช จะสงสาร เขาเสร็จ ทุกอย่างก็จบ!!!

“เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเรียกร้อง ไปซะ!”

นางบำเรอสาวสวยเดินออกจากห้องทั้งน้ำตา เห็นอย่างนั้นแล้วชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หาได้สนใจไม่ กับหยิบเสื้อคลุมมาใส่เตรียมชำระร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

ชายหนุ่มรูปหล่อ หน้าตาออกไปทางฝั่งยุโรปมากกว่าฝั่งไทย เพราะเป็นลูกครึ่ง ถึงแม้จะโหด โฉด เลว ทราม แค่ไหน แต่ความหล่อและเนื้อหอมของเขาสามารถสะกดให้ใครต่อใครหลายๆ คนหันมาตกหลุมรักได้ไม่ยาก

เมื่อหนึ่งสัปดาห์ที่แล้วเขาได้ไปงานมอเตอร์โชว์ของเพื่อน แม่สาว MC คนนั้นสวยมาก สวยเสียจนทำให้เขาเก็บมาพร่ำเพ้อเวลาช่วยตัวเอง ซึ่งการร่วมเพศกับสร้อยฟ้าเมื่อกี้ เขาก็เก็บเธอมาจินตนาการเช่นกัน ยังไงเขาจะเอาเธอมาอยู่ในฮาเร็มให้ได้ คอยดู!!!

“แดเนียล ฉันต้องการประวัติของ MC ที่ชื่อน้ำผึ้งอย่างถี่ถ้วน ช่วยหามาให้ด้วย”

รอยยิ้มร้ายๆ ผลุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา คนอย่างรามสูรอยากได้อะไรต้องได้!

โรงพยาบาลสิงห์บุรี

ทุกวันอาทิตย์ หญิงสาวเดินทางมาเยี่ยมมารดาเช่นเคย เธอมองร่างที่ผอมแห้งที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย พยาบาลบอกว่ามารดาของเธออาการดีขึ้นมากแล้ว

แต่ทำไมท่านถึงยังไม่ฟื้น คุณหมอให้คำตอบว่า เนื่องจากท่านเพิ่งจะรอดพ้นจากความตายมา ต้องฟื้นตัวยากเป็นธรรมดา คนเป็นลูกอย่างเธอจึงค่อยวางใจลง ถ้ามีเงินมากกว่านี้ สามารถพาแม่ไปอยู่ในที่สบายๆ ได้ ก็คงจะดี

“น้องน้ำผึ้งจ๊ะ มีคนมาหา”

คุณพยาบาลเดินเข้ามาหาพรพิมลที่กำลังนั่งกุมมือมารดาอยู่

ใครกันจะมาหาเธอถึงที่นี่

หญิงสาวยอมเดินออกไป ตรงบริเวณที่คุณพยาบาลว่า มีคนมาขอพบ เธอผงะไปพักใหญ่ๆ เมื่อเห็นว่ามีชายหนุ่มรูปหล่อราวกับเทพบุตร ส่งยิ้มมาให้กับตนเอง เขาหล่อมากในความคิดของเธอ นี่ใช่ไหมคือคนที่คุณพยาบาลบอก

“นั่งก่อนสิน้ำผึ้ง”

เขาคงไม่ใช่หนึ่งในชายหนุ่ม ที่อยากจะจ้างให้เธอไปปรนเปรอความใคร่ให้ใช่ไหม

“คุณคือใครคะ” สาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแว่วหวาน

“ฉันเป็นใครไม่สำคัญ มันสำคัญตรงที่ว่า ฉันสามารถพาแม่เธอย้ายเข้าไปรักษาในโรงพยาบาลดีๆ จ้างนายแพทย์ดังๆ ที่ชำนาญในการรักษาโรคมารักษาให้แม่เธอหายดีได้ ที่สำคัญฉันสามารถใช้หนี้ที่เธอไปก่อไว้ได้สบายเลยล่ะ“

“คุณต้องการอะไร”

คำถามแรกที่ผลุดขึ้นในห้วงความคิด หลังจากที่รู้ว่า ผู้ชายคนนี้สามารถช่วยเธอและแม่ได้ เขาคงจะรวยล้นฟ้า อะไรที่สามารถช่วยชีวิตแม่ได้ ตอนนี้หญิงสาวยอมทุกอย่างบวกกับท่าทางของเขาที่เธอมองแวบแรกก็รู้ว่าคงเป็นคนรวย หญิงสาวจึงเชื่อว่าเขาคงช่วยเธอได้

“เธอต้องมาเป็นนางบำเรอของฉัน นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ เลือกเอาแล้วกัน แค่ลดศักดิ์ศรีมาเป็นที่ระบายความใคร่ แต่เธอจะได้ทุกอย่างที่ฉันกล่าวไปเมื่อกี้“

ข้อเสนอนี้ทำให้เธอต้องคิดหนักที่สุดในชีวิต ต้องไปเป็นนางบำเรอรองรับความต้องการทางเพศ ของผู้ชายตรงหน้า แลกกับชีวิตมารดาและหนี้ห้าแสน

“ดูเหมือนเธอคงจะอึ้งอยู่ ถ้าได้คำตอบ โทรมาเบอร์นี้นะ นี่นามบัตรของฉัน คิดดูดีๆ แล้วกัน การเป็นนางบำเรอเพียงไม่นาน พอฉันเบื่อจะปล่อยเธอไปเอง แลกกับชีวิตทั้งชีวิตของแม่เธอกับหนี้สินห้าแสน ที่เธอจะไม่มีวันใช้หมด ทนเจ็บปวดแค่ไม่นานเธอก็จะได้ทุกอย่างกับ...”

“ฉันตกลงค่ะ...” ยังไม่ทันที่เสือร้ายจะสาธยายจบ สิ่งที่เขาอยากได้ยินที่สุดก็ดังขึ้น

“ดี งั้นวันนี้ฉันจะทำการส่งตัวแม่ของเธอไปที่กรุงเทพเลยก็แล้วกัน ส่วนหนี้ห้าแสน ฉันจะให้แดเนียล เลขาคนสนิทไปชำระให้เอง เอาตามนี้นะ ส่วนเธอมากับฉัน”

เธอทำดีที่สุดแล้วใช่ไหม เลือกเสียสละตัวเองเพื่อทดแทนคุณมารดา ตอนนี้ควรจะดีใจที่ช่วยแม่และใช้หนี้หมดสิ้นแล้ว ไม่ใช่เกรงกลัวกับคำว่านางบำเรอที่ผู้ชายรูปหล่อตรงหน้า ซึ่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาคือใคร เธอกำลังจะเป็นนางบำเรอของผู้ชายคนนี้ เพื่อแลกกับการช่วยชีวิตแม่ผู้ให้กำเนิด

เนื่องจากรามสูรกลัวลูกแกะที่เขาต้อนไว้ไม่เชื่อง จึงทำเรื่องย้ายโรงพยาบาลชำระค่ารักษาต่อหน้าเธอ พลางให้เลขาพาเธอไปใช้หนี้ด้วยตัวเอง เพื่อนางบำเรอชั้นเอกต้องลงทุนหน่อย ที่เขาเรียกนางบำเรอชั้นเอกเพราะผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาเพ้อถึงตลอดเวลา ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นจนถึงตอนนี้ คราวนี้แหละจะปลดปล่อยความต้องการทั้งหมดใส่เธอ เอาให้มันสนุกสุดๆ ไปเลย

คนเห็นแก่ตัวก็คิดได้แค่สิ่งที่ตนเองกำลังจะได้ แต่คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์และไม่เคยชอบในเรื่องแบบนี้ ก็คิดเพียงแต่ว่า ตนเองคงกำลังจะเข้าสู่การตกนรกทั้งเป็นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เธอไม่รู้หรอกว่าคนเป็นนางบำเรอเขารู้สึกยังไง เธอรู้แต่ว่าการที่ผู้ชายคนหนึ่งระบายความใคร่กับผู้หญิงคนหนึ่ง โดยปราศจากความรัก นั่นแหละที่เธอเรียกว่า ตกนรกทั้งเป็น