17.00 น.
ตอนนี้ทั้งรามสูรและพรพิมลกำลังนั่งรถไปที่ดอนเมืองเพื่อขึ้นเครื่องไปลงที่สนามบินภูเก็ต ครั้งนี้เขาและเธอไปกันแค่สองคน ส่วนแดเนียลนั้นต้องอยู่ทำงานที่กรุงเทพ รู้สึกบาดใจไม่น้อยเมื่อรู้ว่าทั้งสองจะไปทะเลภูเก็ตด้วยกัน
ทำไมคนที่ได้อยู่กับเธอไม่ใช่เขา วินาทีนี้คนที่น่าอิจฉาที่สุดก็คือรามสูรสินะ เขาอยากจะเป็นคนที่ได้ยืนอยู่ข้างเธอบ้าง และที่น่าช้ำใจยิ่งกว่าเดิม เขาสังเกตได้ว่าเหมือนชายหนุ่มกำลังตกหลุมรักพรพิมล
“กรุณามานั่งข้างหน้าด้วยฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอ”
คนใจร้ายพูดกับคนที่นั่งเงียบๆ อยู่ที่เบาะหลัง หญิงสาวทำตามคำบัญชาของเขาด้วยการย้ายมานั่งที่เบาะหน้า เธอนั่งเฉยๆ โดยที่ไม่มองหน้าเขาสักนิด
ร่างเล็กในชุดเดรสสีขาวแบบสายเดี่ยวยาวเลยเข่าลงมาเล็กน้อย มันช่างดูสวยหวานและน่าฟัดไปพร้อมๆ กัน ผมสีทองที่ถูกย้อมยาวสยายเป็นลอนสวยถึงบั้นเอวสวย
ถ้าหากพรพิมลบังเอิญมาเห็นสายตาที่เขามองตนเองใ
