“อร่อยมาก ป้าสองคนทำกันเองเหรอ”
รามสูรเอ่ยชมด้วยสีหน้านิ่งๆ เพราะยังมีเรื่องไม่สบายใจติดค้างอยู่
“เปล่าหรอกค่ะ คุณน้ำผึ้งเธอเป็นคนทำ”
เพียงเท่านั้นอสูรร้ายวางถ้ายลงทันใด ของอร่อยก็จริงแต่เขายอมไม่ได้ที่ป้าสองคนนี้ให้เธอมาทำขนมแทน
“นี่ป้าสองคนใช่เธอเหรอ”
เลือดขึ้นหน้าจนป้าสองคนตรงรีบอธิบายเป็นพัลวัน
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะคุณราม คุณน้ำผึ้งเธออยากทำเอง ถ้าคุณรามไม่เชื่อพวกป้าลองไปถามเธอดูสิคะ”
“ได้ผมถามแน่!!”
อสูรหนุ่มมีท่าทางฉุนเฉียวคนเห็นได้ชัด ก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ของตนเอง
ภาพที่คือหญิงสาวกำลังยิ้มแย้มอยู่หน้าหม้อขนมพลางตักใส่ถ้วยเล็กเพื่อรอให้คนรับใช้ รอยยิ้มของเธอมันสวยงามยิ่งนัก ทำให้รามสูรที่กำลังเลือดขึ้นหน้าต้องเย็นลง เพียงเพราะเห็นว่าหญิงสาวกำลังมีความสุข เขาค่อยๆ เดินไปหาร่างเล็กเรื่อยๆ จนหญิงสาวรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังเดินมา
“คุณ!!”
พรพิมลมีท่าทีตื่นตกใจไม่น
