เวลา 22.50 น.
“อ๊า...โอว้ “
เสียงความสุขสมของทั้งสองดังลั่นห้อง เธอดูก็รู้ว่าเขามีท่าทีตรึงเครียดมาก
ปกติเวลาที่รามสูรร่วมรักกับพรพิมล หน้าตาชายหนุ่มจะไม่เครียดเหมือนตอนนี้ มันทำให้เธอออดถามไม่ได้ว่าเขาไปเจอกับปัญหาอะไรมา
“คุณเป็นอะไรคะ เครียดหรือคุณคงเบื่อฉันแล้วสินะคะ”
พูดด้วยท่าทีเศร้าๆ ไม่ใช่แค่รามสูรที่สับสนตนเอง หญิงสาวก็ด้วย ทำไมเธอจะต้องน้อยใจกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างนี้ด้วย
“เปล่านะ น้อยใจหรือไง หืม ฟอด”
หนุ่มใหญ่หอมแก้มสาวทั้งสองข้างไปมาอย่างเอาใจ
“ฉันติดเธอจนหลงขนาดนี้ อย่าห่วงไปเลยว่าฉันจะเบื่อเธอ ฉันแค่เอ่อ...กลัวว่าเธอจะไปชอบแดน”
พูดในเรื่องที่กังวลเป็นที่สุดออกมาจนได้ เมื่อนางบำเรออย่างเธอได้ฟังแล้วถึงกับทำหน้างงขึ้นมา
“ทำไมคุณถึงกลัวล่ะคะ ฉันนับถือพี่แดเนียลเป็นพี่ชายเท่านั้นเอง”
ตอบตามความจริงด้วยท่าทีใสซื่อตามนิสัย รามสูรรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด รอยยิ้ม
