สี่วันต่อมา
พรพิมลกำลังนั่งเล่นอยู่กับมารดาที่โรงพยาบาล วันนี้ได้กำหนดกลับกรุงเทพของรามสูรแล้ว หญิงสาวใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์หลังงามอย่างมีความสุข ทุกคนใจดีกับเธอโดยเฉพาะคนที่ขอเป็นพี่ชาย พี่แดเนียลใจดีกับเธอมาก อาจจะเป็นเพราะเขาคงฟังชีวิตของเธอ แล้วสงสารจึงอาสาจะเป็นพี่ชาย
เธอรู้สึกมีความสุขทุกครั้งเมื่อมีสุภาพบุรุษที่อ่อนโยนทั้งหน้าตาจิตใจ มันช่างผิดกับรามสูรซะเหลือเกิน แต่พอคิดแบบนั้นพรพิมลอดคิดถึงคนใจร้ายไม่ได้เช่นกัน กี่วันแล้วนะที่ไม่ได้เจอ
อันที่จริงหญิงสาวไม่ควรที่จะไปคิดถึงคนพรรค์นั้นด้วยซ้ำ คิดย้อนไปถึง เมื่อตอนที่ก่อนจะเดินทางไปภูเก็ต วันนั้นรามสูรใจดีกับเธอมากเป็นพิเศษ
พรพิมลไม่อาจจะรู้ได้ว่าเขาเป็นอะไร ซึ่งต้องรอลุ้นกันว่าการกลับมาครั้งนี้ของอสูรหนุ่ม จะดีหรือร้ายกัน...ถึงจะคิดแบบนั้น หญิงสาวก็ยังคงภาวนาในใจว่าขอให้อ่อนโยน ใจดีเหมือนตอนที่ก่อนจะไปด้วยเถิด...ยังไงเธอยังคงช
