ผ่านไปไม่กี่นาทีที่แดเนียลออกไป เจ้านายใหญ่ก็เดินเข้ามา ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่คนป่วยรู้สึกตัวตื่น
“โอ๊ย...”
ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเจ็บปวด เลยส่งเสียงครางออกมา เมื่อรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งตัว
“ค่อยยังชั่วที่เธอยังไม่ตาย ไม่งั้นน้องชายฉันคงเหงาแย่”
ร่างบอบช้ำนั้นไม่ได้โต้ตอบอะไร เธอไม่อยากจะเสียเวลาเสวนากับคนบ้าโรคจิตเช่นเขา
“ทำไม เมื่อคืนเจอลีลาขั้นเทพของฉันเข้าไปถึงกับพูดไม่ออกเลยเหรอ สงสัยคืนนี้ต้องซ้ำอีกรอบ”
เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากคนน่าสงสาร ที่รามสูรไม่เคยคิดจะสงสาร
“เป็นใบ้เหรอ ทำไมไม่เถียง ไม่โต้ตอบเหมือนทุกครั้งล่ะ ทีเมื่อคืนยังครางไปด่าฉันไปอยู่เลย”
ความโมโหถาโถมใส่ร่างใหญ่ เมื่อโดนร่างบอบช้ำทำท่าทางเหมือนกับว่าผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขาไม่มีตัวตน เลยเกิดบันดาลโทสะด้วยการจับร่างบางเขย่าแรงๆ พร้อมกับเค้นหาคำตอบจากเธอ เหมือนกับว่าเธอเป็นคนทำความผิดอย่างไงอย่างงั้น
“ฮึก...ฮือ”
น้ำต
