โรงพยาบาลเอกชน
“แม่คะ”
ร่างบางวิ่งเข้าไปหามารดาทั้งน้ำตา โดยลืมคนที่พามาไว้ด้านหลัง เมื่อเห็นว่ามารดาฟื้นแล้ว ท่านกำลังนั่งอยู่บนเตียงดูทีวีอยู่
“น้ำผึ้ง!”
คนเป็นลูกวิ่งเข้าไปกอดมารดาที่นั่งอยู่บนเตียง ช่างเป็นภาพที่ทำให้รามสูรยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว มันคือภาพที่สองแม่ลูกโอบกอดด้วยความดีใจ เขาปฏิเสธไม่ได้ว่า รู้สึกดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่ง ที่ทำให้แม่ลูกได้เจอกัน
“หนูหายไปไหนมาลูก คุณหมอบอกว่าหนูไปหาเงินมารักษาแม่เหรอ เหนื่อยมั้ย”
คุณพิกุลจูบที่หน้าผากของลูกสาวเพียงคนเดียวเบาๆ ท่านเพิ่งฟื้นจากการรอดตาย หลังจากทำคีโมเมื่อสองวันก่อน ตั้งแต่ตื่นมาก็ถามหาแต่บุตรสาวอย่างเดียว
ด้านคุณหมอเจ้าของไข้นั้นรู้อยู่แล้วว่า รามสูรคงให้พรพิมลทำงานในตำแหน่งอะไร แต่แพทย์หนุ่มไม่อยากจะให้คนไข้ในความดูแลสะเทือนใจ จึงตอบไปแค่ว่าลูกสาวกำลังทำมาหากินเอาเงินมารักษามารดา
“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะแม่ ที่พ่อกับแม่ท
