ขณะที่นภาสรเดินออกจากห้องแล้วเดินลงไปชั้นล่าง จู่ๆมีใครบางคนจับข้อมือเอาไว้ หญิงสาวตกใจหันควับมองคนจับมือไว้ พอเห็นว่าเป็นใครเธอก็จำใจส่งยิ้มให้
“คุยกับลูกฉันเสร็จแล้วเหรอ” พลรัตน์เอ่ยถาม
“ใช่ค่ะ ดิฉันกำลังจะกลับแล้วค่ะ ท่าน” นภาสรพยายามพูดด้วยความนุ่มนวล ทั้งๆในใจอยากก่นด่า นี่มันเ*******ูชัดๆ งูจงอางด้วยซ้ำไป
“พอมีเวลาคุยกับฉันสักหน่อยมั๊ยละ”
“เอ่อ คือว่า” หญิงสาวมองหาลู่ทางหนี
“นะ ฉันอยากคุยกับเธอมากเลย”
“ภา พรุ่งนี้อย่ามาสายนะ” พลรัตน์หันมองตามเสียงก่อนจะปล่อยข้อมือของเธอเป็นอิสระ วัลลพเดินลงมายืนข้างกายสาว
“ขอบคุณนะคะ คุณลพ” หญิงสาวเล่นตามน้ำ
“จะกลับแล้วเหรอ พอดีมีเรื่องจะนัดหมายวันพรุ่งนี้อีกสักหน่อย” ว่าแล้วเขาไม่รอช้าคว้าข้อมือหญิงสาวเดินไปด้วยกัน
“ท่าทางลูกฉันจะสนใจผู้หญิงคนนี้จริงๆสินะ” พลรัตน์มองตามหลัง ยังไงเขาก็ไม่มีวันยอมแพ้ และคนเป็นพ่อจะต้องได้ลิ้มลองผู้หญิ
