แค้นรัก...ออนไลน์

ตอนที่ 7 สมัครงาน

หลังจากเขายื่นนามบัตรให้ ร่างสูงเดินกลับมาขึ้นรถ พลรัตน์มองลูกชายแล้วส่ายหน้า สลับมองไรเดอร์สาวคนนั้นอย่างสมเพช

“ไปยุ่งอะไรกับคนพวกนั้น ขับรถเร็วเองกลัวทำรอบได้ไม่เยอะละสิ”

“ทำไมพ่อพูดแบบนั้นละครับ พวกเค้าทำงานหาเลี้ยงตัวเองกันนะ” วัลลพแย้ง ไม่เข้าใจทำไมพ่อชอบดูถูกคน ตั้งแต่เล็กจนโต เขาเห็นแต่พ่อทำงาน ไม่เคยสนใจหรือใส่ใจครอบครัวเลยโดยเฉพาะความรู้สึกของแม่

“ไปได้แล้ว” พลรัตน์สั่งคนขับรถ รถยนต์คันหรูเคลื่อนไปอย่างรวดเร็ว และไม่รู้เลยว่ามีรถมอเตอร์ไซค์ขับตามอยู่ห่างๆ

นภาสรขับรถตามมาอยู่ห่างๆ ขืนติดต่อตามนามบัตร จะมีโอกาสได้ใกล้ชิดหรือเปล่าไม่รู้ หญิงสาวขับรถมาจนถึง ตึกสูงธรรมดาแห่งหนึ่ง

“คนโกหก” ฝ่ามือบางหยิบนามบัตรขึ้นมาดูเมื่อชื่อบริษัทกับที่อยู่ในนามบัตรไม่ตรงกับนามบัตรที่เขาให้ ถ้าไม่ตามมาแบบนี้คงไม่มีทางรู้แน่ๆ

รถยนต์เคลื่อนตัวเข้ามายังลานจอดรถของผู้บริหาร สองพ่อลูกลงจากรถ วัลลพมองรอบๆ ที่นี่นะเหรอ บ่อนกาสิโนระดับหรูของพ่อ แค่ตึกเก่าธรรมดาๆแห่งหนึ่ง

“ตามมาสิ” พลรัตน์เดินนำหน้าลูกชาย วัลลพจำใจเดินตามหลัง

สองพ่อลูกเดินตามทางเดินพอมาถึงข้างหน้าประตู ชายร่างใหญ่สองคนก้มศีรษะให้ พร้อมเปิดประตู พลรัตน์ เดินนำหน้าเข้าไปข้างใน

ทันทีเดินเข้าไป ชายหนุ่มแทบตกใจ ข้างในหรูหราเกินกว่าเป็นบ่อนกาสิโนธรรมดา แสงสว่างจากหลอดไฟราคาแพงเนรมิตรที่นี้เป็นเวลากลางวันตลอด 24 ชั่วโมง เขามองบรรดานักเสี่ยงโชคเล่นการพนัน เสียงร้องเฮดังขึ้นสลับกับเสียงสบถผิดหวัง

“ทำอะไรอยู่ ขึ้นมา” พลรัตน์หยุดยืนหน้าบันไดทางขึ้น เห็นลูกชายยืนนิ่ง คนเป็นพ่อสั่งเสียงเข้ม ร่างสูงจึงเดินตามหลัง ก้าวเท้าขึ้นไปชั้นบน

“ชอบละสิ” พลรัตน์มองลูกชายยืนมองสิ่งต่างๆภายในห้อง

“เปล่าครับ” วัลลพมองภายในห้องเต็มไปด้วยภาพกล้องวงจรปิด อีกด้านหนึ่ง มีกระจกทึบมองลงไปข้างล่างเห็นนักเสี่ยงโชคเล่นการพนัน ถัดไปโต๊ะทำงานตัวใหญ่ตั้งอยู่ เขาเดินสำรวจฝ่ามือหนาดันประตูภายในเป็นห้องนอน เตียงขนาดคิงส์ไซส์มีห้องน้ำในตัวเสร็จสรรพ

“ห้องนี้มีทุกอย่างเท่าที่แกต้องการ”

“แล้วผมต้องทำอะไรบ้างครับ”

“ดูแลความเรียบร้อย ตรวจสอบเอกสาร การสั่งซื้อ ที่นี่มีสำนักงาน มีสิ่งอำนวยความสะดวก การสั่งซื้อของทุกอย่างต้องผ่านการอนุมัติจากแกคนเดียวเท่านั้น”

“เอกสารเยอะแบบนี้ผมทำคนเดียวไม่ไหวหรอกครับ”

“หาผู้ช่วยสิ แกจะหาเองหรือให้ฉันหาให้ดีละ ผู้หญิงพร้อมทำงานกับแกมีเยอะแยะแล้วก็พร้อมขึ้นเตียงกับแกด้วยนะ หรือจะให้หนูกัณฑ์มาช่วยดี”

“ไม่ดีกว่าครับ” ชายหนุ่มถอนหายใจ ทำไมต้องเข้ามายุ่งกับสถานที่อับโคจรเช่นนี้ด้วย ยังไม่พอ พ่อกำลังจะหาผู้หญิงมาให้ด้วย โดยเฉพาะกัณฑ์นิภา ลูกสาวเพื่อนสนิท ที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ความรู้สึกของเขาที่มีให้ต่อเธอมีเพียงแค่น้องสาวเท่านั้น

“ฉันจะคอยดู เริ่มงานวันนี้เลยก็ได้ หวังว่าแกจะหาผู้ช่วยเองได้นะ ถ้าหาไม่ได้ฉันจะลองไปขอหนูกัณฑ์มาช่วยแกเอง” พูดจบพลรัตน์ตบบ่าเบาๆแล้วเดินออกจากห้อง ปล่อยให้ลูกชายอยู่ในห้องตามลำพัง

“ครับพ่อ” วัลลพ รับคำ ถอนหายใจอีกครั้ง เดินมาดูภาพจากกล้องวงจรปิด แค่เขายืนตรงนี้เห็นภาพทุกซอกทุกมุมเลยทีเดียว ห้องสำนักงานก็อยู่อีกฝั่งหนึ่ง ติดต่อกันทางระบบสื่อสารภายในบ่อนเท่านั้น

นภาสรยืนมองพยายามหาทางเข้าไปข้างใน ร่างบางเดินไปเปิดกล่องใส่อาหาร มองถุงอาหารเช้าที่ยกเลิกไป ถือออกมาแล้วเดินเข้าไปข้างใน

“อะไร เข้ามาได้ไง” ชายร่างใหญ่ถามเสียงดุ

“เอ่อ คือว่ามีออเดอร์มาจริงๆนะคะ เค้าปักหมุดมาตรงนี้”

“ที่นี้ไม่มีใครสั่งทั้งนั้นแหละ มาผิดแล้วดูดีๆสิ”

“จริงๆนะคะ” หญิงสาวทำท่าจะเดินเข้าไป

“ก็บอกแล้วไง จะออกไปดีๆมั๊ยห๊ะ” ชายร่างใหญ่ขู่ทำหน้าดุ

“ก็ได้ๆค่ะ แต่ขอถามอะไรหน่อยได้มั๊ยคะ”

“อะไรอีกละ”

“ที่นี้คือบริษัทพิทักษ์ไพศาลตระกูลทรัพย์ หรือเปล่าคะ ฉันรู้จักคุณวัลลพ” นภาสรถามตามนามบัตรที่เขาทิ้งไว้ให้ และบอกชื่อของเขาไป ชื่อของเขาเธอจำฝังใจไม่มีวันลืม

“ไม่ใช่หรอก ไปๆ” ชายร่างใหญ่ทั้งสองคนมองหน้ากัน ก่อนชายร่างใหญ่อีกคนตัดบท รีบออกปากไล่

“แล้วถ้ามาสมัครงานที่นี้ละ เค้าจะรับมั๊ย”

“ไม่รับๆ ยังไม่ไปอีก”

“ไปแล้วค่ะๆ” นภาสรจำใจออกไป ไว้มีโอกาสเธอจะหาทางกลับมาใหม่

หลังจากเคลียร์งานเสร็จเรียบร้อยแล้ว วัลลพกำลังคิดหนักเรื่องผู้ช่วย เขาจะหาใครดี จู่ๆชายหนุ่มนึกถึงหญิงสาวขึ้นมาทันที ว่าแล้วเขารีบไลน์หาอย่างรวดเร็ว

‘ภา ว่างหรือเปล่าครับ ลพโทรหาได้มั๊ย’

‘ว่างค่ะ’ นภาสรกำลังถอดชุดยูนิฟอร์มออก และหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ทันทีหญิงสาวส่งข้อความเสร็จ วัลลพโทรเข้ามาทันที หญิงสาวรีบกดรับสาย

(“ค่ะ ลพ มีอะไรหรือเปล่าคะ”)

(“ทำไมครับภา ลพโทรหาไม่ได้เหรอ”) ชายหนุ่มแหย่ออกไป

(“เปล่าหรอกค่ะ ว่าแต่โทรมาคิดถึงเหรอคะ”) นภาสรเอาคืนบ้าง

(“ใช่แล้วครับ ตอนนี้ภาอยู่ไหนครับ อยู่กรุงเทพหรือยัง”)

(“อยู่กรุงเทพค่ะ ลพละคะ เป็นยังไงบ้าง”)

(“พ่อให้ลพทำงานเลย งานเยอะ กำลังหาผู้ช่วย ถ้าได้ภามาทำงานด้วยนี่ดีเลย”) ชายหนุ่มหยอกเย้าทีเล่นทีจริง เขารู้สึกอยากเจอเธอทุกวัน

(“แล้วทำไมไม่ประกาศรับละคะ”)

(“ไม่รู้สิครับ ภาอยากมาทำงานกับลพมั๊ยครับ อย่างน้อยภาก็ไม่ต้องทำงานอะไรเสี่ยงแบบนั้น”) เขารู้ดีว่าเธอเป็นตัวประกอบ แม้จะไม่ต้องทำอะไรมากแต่เขากับเธอเจอกันครั้งแรก เพราะเข้าไปช่วยไม่ให้หญิงสาวถูกเสาไฟสปอร์ตไลต์ล้มทับ เท่านี้เธอจะเจอเหตุการณ์อะไรอีกบ้างก็ไม่รู้

(“น่าสนใจนะ ภาขอคิดดูก่อนนะคะ”)

(“ได้ครับ ตัดสินใจแล้ว รีบโทรหาเลยนะครับ”) วัลลพพูดเสร็จก็วางสาย ยิ้มกับโทรศัพท์ ถ้าเขากับเธอได้อยู่ใกล้กัน อย่างน้อยก็ถือเป็นการศึกษาดูใจไปซะเลย

ทางด้านนภาสรนั่งมองนามบัตรของเขา มือบางรีบพิมพ์ข้อมูลลงไปและกดค้นหา ภาพของเขาปรากฏบนจอพร้อมกับประวัติย่อๆ ทำให้เธอรู้สึกสงสัย หรือว่าเขาถูกสวมรอย ตลอดสองปีที่ผ่านมาข่าวคนโดนหลอกให้รักและลงทุน เกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน ทุกวันการหลอกลวงให้โอนเงินล้วนมีรูปแบบที่แตกต่าง อีกทั้งปรับเปลี่ยนจนคนตามไม่ทัน แต่เธอก็ยังปักใจว่าเขาทำให้ภัสสรตาย

“เอาสิ โอกาสมาแล้ว จะได้รู้กันไปเลย” หญิงสาวบอกกับตัวเองดวงตากลมโตมองกรอบรูปน้องสาว ภัสสรจะต้องไม่ตายฟรี เขาจะต้องมาขอโทษภัสสรต่อหน้ารูปนี้ ไม่แน่อาจจะสืบข้อมูลและช่วยเปิดโปงขบวนการแก๊งค์หลอกลวงพวกนี้ให้หมดไปเสียที

วันต่อมา

นภาสรในชุดไรเดอร์ส่งอาหารสีม่วงสดใส ขับรถมาจอดใกล้ๆตึกแสนธรรมดา หญิงสาวมองซ้ายมองขวาเพื่อหาทางในการเข้าไปข้างใน เธอต้องการพิสูจน์บางอย่าง ในเมื่อตัดสินใจจะเป็นผู้ช่วยของวัลลพ อยากรู้เหมือนกันพวกนั้นจะทำยังไงกับเธอ

ภายในห้องทำงานวัลลพนั่งเก้าอี้นวมตัวใหญ่มองมายังจอภาพเห็นไรเดอร์สาวยืนลับๆล่อๆหน้าประตูทางเข้า ชายหนุ่มลุกไปเดินดูใกล้ๆ เขาจำลักษณะท่าทางไรเดอร์สาวคนนั้นได้

“มาที่นี้ได้ยังไง” ว่าแล้ววัลลพรีบวิ่งลงไปด้านล่างทันทีมุ่งตรงไปยังประตูทางเข้า

อีกด้านนภาสรชะเง้อมองเมื่อเห็นปลอดคนหญิงสาวไม่รอช้ารีบก้าวเข้าไปตามทางเดิน มือบางกำลังจะคว้าลูกบิดประตู จู่ๆมันก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว

“ว้าย” ร่างบางหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้า

“เป็นอะไรหรือเปล่า” วัลลพยื่นมือมาช่วย นภาสรมองก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง

“นี่คุณ มาที่นี้ได้ยังไง ทำไมไม่ไปตามที่อยู่ในนามบัตร” ร่างสูงเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาว

“คุณจำฉันได้เหรอ คือว่าฉัน” เธอเอ่ยปากถามชายหนุ่ม

“จำได้สิ มีอะไรหรือเปล่า อย่าบอกนะว่าวันก่อนแอบขับตามมา”

“คือฉันอยากรู้ว่าที่นี้เค้ารับสมัครงานกันมั๊ยคะ” หญิงสาวถามเสร็จไม่รอคำตอบ มือบางทั้งสองข้างดึงหมวกกันน็อคออก ถอดโม่งคุมหัวอีกที เส้นผมสีดำสยายลงมา ใบหน้าหวานมองชายหนุ่ม

วัลลพยืนนิ่งมองใบหน้าหวาน ดวงตากลมโต จมูกโด่ง ริมฝีปากบางรูปกระจับ คิ้วโก่งสวยเป็นธรรมชาติไม่มีการสักหรือตกแต่งใดๆ ชายหนุ่มเหมือนหลุดออกไปอีกโลกหนึ่ง สติหายไปชั่วขณะ เมื่อเห็นผู้หญิงที่เขาอยากให้มาทำงานด้วยกำลังยืนอยู่ตรงหน้า

“ฉันอยากมาทำงานที่นี่จริงๆนะคะ” นภาสรเอ่ยเสียงหวาน เธอจะทำทุกอย่างให้เขาหลงรักอย่างหัวปักหัวปำเลยทีเดียว