ตอนที่ 17 วางแผน
1121 Words
ตอนที่ 17 วางแผน
@ซีซี ผับ
“เป็นไรว่ะ ไหนมึงบอกจะไปง้อกระต่าย ทำไมหน้ามึงเป็นแบบนั้น หรือมึงง้อกระต่ายไม่สำเร็จ?” เป็นวาตะที่ถามขึ้นด้วยความสงสัย เมื่อเขาเห็นหน้าของโจฮันที่เดินกลับมาด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ
โจฮันทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ กลุ่มเพื่อนด้วยความไม่สบอารมณ์ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งแค้นใจที่เสียรู้เสียเหลี่ยมให้กับกระต่ายแอบนั้น ยอมรับว่าเขาโกรธมากที่เธอเลือกเงินของใครก็ไม่รู้มากกว่าเขา เหตุผลของยัยน้ำตงน้ำตาลนั่นตลกสิ้นดี
เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่านอนกับเธอไปตอนไหน ก็แค่วันไนท์สแตนด์เท่านั้น… ทุกอย่างมันจบลงในคืนนั้นแล้วตื่นขึ้นมาก็แค่ลืมมันไปมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ
บอกตรง ๆ แค่เงินแสนเดียว ถ้าหากกระต่ายบอกเขาว่าเธอต้องการหรือมีความจำเป็นเขายินดีช่วยแบบไม่คิดอะไรด้วยซ้ำ เงินแค่นั้นเขามองว่ามันไม่ได้เยอะอะไรเลย เขาให้เธอมากกว่านั้นก็ยังได้ แต่กระต่ายกลับตีราคาความบริสุทธิ์ของตัวเองเพียงแค่เงินแสนเดียว ทุเรศสิ้นดี…
โจฮันยังทำใจเชื่อไม่ได้เลยว่า ‘เด็กดีของเขา’จะทำกับเขาได้หนักขนาดนี้
“สรุปยังไงวะ ทำหน้าบูดเหมือนตูดแบบนี้ กูว่า… ไม่สำเร็จชัวร์” อคิณณ์เสริมพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ เช่นกัน
โจฮันถอนหายใจเล็กน้อย ปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ ในหัวของเขาคิดแต่เรื่องเอาคืน
“ไอ้คิณณ์กูถามอะไรหน่อย”
“อะไร? ถ้าถามว่าจะไปง้อใหม่ยังไงกูบอกเลยว่ากูไม่เคยง้อใคร” อคิณณ์กอดยกพร้อมกับทำท่าทีถือดี
“กูจะรอดูแล้วกัน อย่าให้เห็นว่ามึงไปง้อสาวคนไหนนะ กูจะล้อมึงยันลูกบวชเลย” วาตะแซวพร้อมกับเดินมาใกล้โจฮัน “สรุปมันยังไงเล่าให้พวกกูฟังหน่อย”
โจฮันถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเล่าเหตุการณ์ให้เพื่อน ๆ ทั้งสามคนฟัง แต่ทันทีที่พวกเพื่อน ๆ ฟังจบทุกคนต่างอุทานออกมาเป็นเสียเดียวกันว่า
“เชี้x”
“เชี้x”
“เชี้x”
“แล้วมึงก็เสียรู้ให้แม่กระต่ายน้อยเนี่ยนะ แต่จะว่าใครไม่ได้หรอกมึงไปทำเขาไว้ก่อนนี่หว่า” วาตะไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
“แต่กูก็ไปง้อแล้วปะวะ แล้วคือกูก็รู้สึกผิดแล้วไง ตั้งใจจะจริงจังแท้ๆ แต่แม่งดูทำกับกูดิ”
“เอาน่า ผู้หญิงหาใหม่ก็ได้ ว่าแต่ยัยนั่นเป็นใครนะ ยัยน้ำตกอะไรนั่นมึงนอนกับยัยนั่นแค่ครั้งเดียว ยัยนั่นก็ตามแค้นมึงขนาดนี้เลยเหรอ” อคิณณ์ณ์ถามอย่างไม่อยากเชื่อ ว่าเพื่อนของเขาจะเสียรู้ผู้หญิง
“เออ”
“ฮ่า ๆ อย่าไปเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลยนะ เสียชื่อหมด… แล้วทีนี้มึงจะเอาไง เห็นบอกว่ามีเรื่องจะถามกู บอกก่อนเลยนะว่ากูไม่เคยง้อใคร” อคิณณ์ถามสิ่งที่สงสัยจากการที่โจฮันเกริ่นกับเขามาก่อนนั้น
โจฮันไม่สบอารมณ์สุด ๆ แต่ก็พูดอะไรมากไม่ได้ แน่นอนว่าเขาไม่ยอมปล่อยให้คนที่หักหน้าเขามีชีวิตกินดีอยู่ดีแน่ ๆ อย่างน้อยก็ต้องได้รับบทเรียน และบทเรียนของเขามันราคาแพงเสียด้วย
“มึงว่า ถ้าเด็กทุนเรียนดีรับงาน ทำรายงานแทนเพื่อน รับจ้างทำวิจัยหรือรับทำธีสิสให้คนอื่น มีโทษยังไงบ้างวะ”
“มึงหมายถึงอะไรโจฮัน… คงไม่ใช่ว่ามึงจะจ้างใครทำธีสิสหรอกใช่ไหม ระดับมึงยังต้องจ้างทำอีกเหรอวะ”
“ไม่ใช่”
“เออ งั้นก็แล้วไป ว่าแต่มึงจะถามไปทำไม”
“กูมีข้อมูลนักศึกษาที่รับจ้างทำธีสิสให้เพื่อนในคณะนึง”
“อย่าบอกนะว่าเป็นแม่กระต่ายนักเรียนทุน? เด็กมึง” อคิณณ์พอจะประติประต่ออะไรได้บ้าง เขามองหน้าเพื่อนด้วยความสงสัย
“มึงเอาจริงเหรอ ถ้าส่งข้อมูลให้คณบดีถึงกับโดนตัดสิทธิ์เรื่องทุนเลยนะ ถ้าหนักหน่อยถึงกับโดนไล่อออก มึงไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอวะ” ธามถามอีกรอบตามประสาคนจิตใจดี
“รับเงินไปเยอะขนาดนั้น เรื่องค่าเทอมก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก อีกอย่างกูมีแผนอยู่”
“อย่าบอกนะว่ามึงตั้งใจจะเอาคืนน้องกระต่าย” ธามถามย้ำกับฮัน
โจฮันไม่ได้ตอบเพื่อนๆไปตรงๆ แต่เขาตั้งใจและเอาจริงกับเรื่องนี้ เขาต้องการสั่งสอนให้กระต่ายได้รู้สำนึกเสียบ้าง ว่าการที่เธอเลือกแบบนี้ก็มีราคาที่ต้องจ่ายเหมือนกัน
“กูก็ว่ามันแรงไปเหมือนกันนะ นั่นมันอนาคตของน้องเขาเลยนะโว้ย กูว่าถ้าจะเอาคืนจริง ๆ มึงใช้วิธีอื่นเถอะ ถ้าคณบดีตรวจสอบโดนไล่ออกมันไม่คุ้มเลย” ธามเตือนเพื่อนของเขาอีกครั้ง
แม้ว่าโจฮันจะเจ็บใจก็จริง แต่การเอาคืนด้วยวิธีนี้เขาคิดว่ามันรุนแรงไปหน่อย คน ๆ หนึ่งหมดอนาคตไปมันไม่ใช่เรื่องด้วย ซึ่งเรื่องนี้โจฮันก็รู้ดี ว่าสิ่งที่เขาคิดมันแรงไปจริง ๆ แต่อย่างที่บอกเขามีแผนเอาไว้แล้ว
“กูถึงถามนี่ไง ว่าจะโดนอะไรบ้าง อคิณณ์มึงช่วยทำให้แค่โดนถอนทุนได้ไหมวะ”
“เรื่องนั้นมันก็ได้อยู่หรอก แต่มึงเอาจริงแน่นะ”
“อืม… ใช้เวลากี่วัน”
“ก็ถ้ามึงส่งหลักฐานมา กูก็จัดการได้เลย แต่กูขอบอกเลยนะว่าถอนทุนแล้วเอาคืนไม่ได้ เพราะทุนมันต้องส่งต่อให้นักศึกษาคนอื่น”
“อืม… เดี๋ยวกูค่อยบอกมึงอีกทีแล้วกัน กูขอคิดอีกหน่อย”
ตอนแรกเขาอยากเอาคืนเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่เมื่ออารมณ์โกรธมันเริ่มเบาลง ความคิดของโจฮันก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แทนที่จะตัดอนาคตของกระต่าย เขาว่าวิธีที่สองของเขาดูน่าสนุกมากกว่า ไหน ๆ เธอก็พยายามหนีไปจากเขาแบบนั้นแล้ว ถ้างั้นเขาจะให้เธอไม่สามารถหนีเขาไปไหนได้ก็แล้วกัน
คิดได้แบบนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะหาข้อมูลบางอย่างที่ใช้เวลาเพียงไม่นาน และส่งไปให้กับกระต่ายทันที เขาเชื่อว่าเรื่องนี้ยังไงกระต่ายก็ต้องยอมตกลงและมาเจอเขาแน่ ๆ
‘เตรียมตัวรับผลกรรมเลยยัยกระต่ายตัวแสบ’
- Writer
