บทที่ 4 ยินดีที่ได้พบ 3
1197 Words
“นายแบบอย่างผมอยู่ตรงนี้แล้ว พี่พลอยจะมัวใช้หุ่นปลอมไปทำไมครับ”
รูปร่างของเขามีดาเมจรุนแรงมาก สะโพกบั้นท้ายแน่นล่ำ เส้นเลือดบนกล้ามแขน เต็มไปด้วยของดีอย่างไม่ปรานีใคร ยิ่งเพิ่มรอยยิ้มแฉ่งเข้าไป พวกสาวๆ ก็พากันวิ่งหลบไปกรี๊ดกันหมดแล้ว มีแต่พลอยขวัญที่ยืนเด๋อด๋าอยู่ เหมือนขั้นตอนการทำงานมันลัดวงจรไปชั่วคราวเพราะขั้นตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องใช้นายแบบ
“แหม หุ่นดีไม่เบานะเรา” ยี่หวาเดินนวยนาดเข้ามาวนรอบๆ จ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างพอใจ “เธอเหมาะกับชุดที่ฉันออกแบบมากกว่านะ” ยี่หวาวาดฝ่ามือ หมายจะลูบไล้กล้ามอกตึงแน่นดูสักครา แต่สายตาเหี้ยมเกรียมของเขาทำให้ยี่หวาชักมือกลับไปตามสัญชาตญาณ
“น้องเติร์ด นี่รอยอะไรหรือจ๊ะ”
พลอยขวัญเอาปลายปากกาชี้แผลที่ใต้ชายโครง เจ้าตัวก็มองตามแล้วตอบนิ่งๆ “ร...รอยกระสุนครับ”
“หา?!” พลอยขวัญตกใจ สีหน้าเป็นห่วง “น้องเติร์ดโอเคใช่มั้ย”
“โอเคสิครับ ผมสบายดี แผลนี้หลายปีแล้วครับ”
“ตอนโดนยิงเจ็บหรือเปล่า”
“ตอนนั้นมันไม่เจ็บ ไม่รู้สึกอะไรเลยครับ ต...แต่ร่างกายตึงๆ ไม่เจ็บไม่ปวดเลย แต่ไอ้ที่ทรมานจริงๆ น่ะคือตอนฟื้นครับ ฟื้นมาช่วงไม่กี่ชั่วโมงแรกๆ ก็เจ็บปวดพอทนได้ แต่หลังจากนั้นมันเจ็บยิ่งกว่าถูกเสียบ เหมือนมีน้ำเดือดในท้อง มันร้อนมันปวด ครบเลยครับ ทั้งยากินยาฉีดแก้ปวดก็เอาไม่อยู่ ทรมานจนแทบจะตาย ต...แต่อีกวันก็ดีขึ้น ยังเจ็บยังปวดมากๆ แต่ไม่ทรมานเหมือนวันแรก กว่าจะหายสนิทก็เกือบๆ เดือนครับ”
แผลที่ใต้ชายโครงยังไม่เท่าไหร่ แต่พอเขาหันหลังให้เท่านั้นแหละ รอยสักมังกรพาดเต็มแผ่นหลัง พวกคนในแผนกแตกฮือ แต่พลอยขวัญมองแผลเป็นตามเนื้อตัวของเขาแล้วนิ่วหน้า เด็กคนนี้ท่าทางจะเกเรไม่ใช่เล่นๆ
“ต่อไปนี้น้องเติร์ดต้องดูแลตัวเองให้มากกว่านี้นะ เลิกทำให้ตัวเองเจ็บเสียที”
“ค...ครับพี่พลอย” เขารับปาก “ใช้ผมเถอะครับพี่ ผมอยากให้พี่พลอยเรียกใช้ผมครับ”
“จ้ะๆ งั้นยืนนิ่งๆ ไปก่อนนะ”
“ครับ พี่ให้ผมเป็นหุ่น ผมก็จะเป็นครับ”
หุ่นยิ้มแป้นไม่หยุด พลอยขวัญก็เลยลุยงานต่อ นำผ้าประเภทต่างๆ มาเทียบและกำหนดสีสัน จะเลือกแบบเรียบๆ หรือจะมีลวดลาย พลอยขวัญหมกมุ่นอยู่กับการจับคู่ผ้า เดินวนไปวนมารอบตัวหุ่นอาสาสมัคร พลางหรี่ตาจ้องทุกอณู
“มันยังขาดอะไรไปสักอย่าง...”
“พี่... พี่ครับ”
“หื้ม? น้องเติร์ดไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ พูดตะกุกตะกักมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”
“พี่... พี่ครับ”
“หื้ม? น้องเติร์ดไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ พูดตะกุกตะกักมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”
“เปล่าครับ” เขายกแขนขึ้นมาปิดหน้า พูดเสียงแผ่วเบา “พี่... สวยครับ”
“อ๊ะ แบบนี้ก็ไม่เลวนะ”
พลอยขวัญมัวแต่วุ่นทดลองหยิบนั่นเติมนี่เข้าไป จนในที่สุดก็นึกออก เธอเพิ่มลูกเล่นเล็กๆ น้อยๆ ด้วยการเติมผ้าเหน็บกระเป๋าเสื้อแจ๊กเกตเข้าไป “คอเสื้อไม่มีเนกไทแล้วว่ามันจะดูโล่งๆ เพราะงั้นเติมจุดนี้เข้าไปก็จะช่วยเบี่ยงเบนสายตามาที่กระเป๋าแทน”
“เยี่ยมเลยค่ะพี่พลอย ดูดีขึ้นเยอะเลย”
“เหอะ!” ยี่หวาแค่นเสียง แต่พลอยขวัญไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
“แค่เปลี่ยนผ้าเหน็บกระเป๋าแจ๊กเกตให้ฉูดฉาดหรือเซ็กซี่ขึ้น ก็เปรี้ยวสาวเหลียวแล้วล่ะ” พลอยขวัญปลดกระดุมเสื้อหุ่นให้ต่ำลงมาเห็นเนินกล้ามอก แล้วก็ก้มลงพิจารณาช่วงล่างอย่างถึงลูกถึงคน โดยเฉพาะตรงตำแหน่งสะโพกซึ่งหมิ่นเหม่กับช่วงเชิงกราน “ตอนแรกคิดว่าน่าจะเป็นกางเกงเอวต่ำ แต่น่าจะไม่เวิร์ก”
“ทำไมหรือคะ” น้องน้ำคอยอยู่ใกล้ๆ ช่วยจดบันทึกไอเดียที่พลอยขวัญพึมพำยาวเหยียด
“ซิกแพ็คของพ่อหนุ่มคนนี้ชัดเป็นขนมปัง ช่วงขาลีนเนื้อแน่น จับคู่กับเสื้อให้ดีๆ จะเห็นกล้ามท้องวับๆ แวมๆ ให้สาวๆ กระชุ่มกระชวย แต่พ่อหนุ่มของเราเป้าใหญ่เกินมาตรฐานไปนิด อืมมม... คงไม่ต้องอธิบายลึกไปกว่านี้เนอะ เอาเป็นว่าต้องหลีกเลี่ยง ไม่งั้นมันจะเน้นเป้าเกินไป น่าเกลียดกว่าน่าดู”
“พี่พลอยคะ หุ่นหน้าแดงไม่ไหวแล้วค่ะ”
“เพิ่มสร้อยเงินกับจี้เข้าไป อืมๆๆ”
อั่ยย่ะ ไฟลุกแล้ว! พลอยขวัญกระโจนกลับไปร่างแบบต่อทันที แต่ก็ไม่ลืมยกนิ้วโป้งให้นายแบบ “สุดหล่อ ขอบใจมากนะจ๊ะ กลับบ้านได้แล้วล่ะ”
“พ...พี่ครับ... เดี๋ยวผมต้องไปธุระหลายวัน ถ้าพี่ต้องการใช้ตัวผมด่วนก็ให้คนโทรเรียกได้นะครับ”
“น้องเติร์ดไปเถอะจ้ะ ไม่ต้องห่วงงานทางนี้นะ ขอให้เดินทางปลอดภัย ติดต่อธุระสำเร็จดั่งใจนะคะ”
พลอยขวัญอวยพรติดปากไปตามประสาคนแก่ ทุกคนในวันนั้นเห็นเหมือนกันว่านายแบบที่ชื่อ ‘พชร’ ทำหน้าเหมือนลูกหมาถูกทิ้ง ยกเว้นอยู่คนเดียวนั่นคือยี่หวาซึ่งเก็บความไม่พอใจไว้แทบไม่ไหว
วันต่อมา…
ข่าวทางโทรทัศน์รายงานว่าเจ้าหน้าที่สืบสวนจากเพตากอนได้รับเบาะแสว่าบริษัทอี้หวง อินดัสทรีส์ขนสินค้ามากถึงยี่สิบตู้คอนเทนเนอร์จากท่าเรือกรุงเทพ จุดมุ่งหมายคือเกาะฮ่องกงซึ่งทราบกันดีว่าเป็นจุดขนถ่ายสินค้าส่งต่อถึงประเทศจีน รายการสำแดงระบุว่าเป็นซากเครื่องใช้ไฟฟ้าหนักสามร้อยตัน แต่เมื่อเจ้าหน้าศุลกากรของฮ่องกงร่วมกับหน่วยงานของสหรัฐเปิดตู้สินค้าเพื่อตรวจสอบ ก็พบอุปกรณ์เรือดำน้ำ เครื่องยิงลูกระเบิด ลำกล้องปืนกล อุปกรณ์รหัสวิทยุ คอมพิวเตอร์สำหรับใช้ภาคสนามซึ่งยังมีข้อมูลทางทหารอยู่ ซึ่งของเหล่านี้ถือว่าเป็นความลับทางทหารของเพตากอน อย่างไรก็ตามทางการไม่อาจแจ้งข้อหาใดได้ เพราะบริษัทอี้หวง อินดัสทรีส์ซื้อของเหล่านี้มาอย่างถูกกฎหมาย
อนึ่งบริษัทอี้หวง อินดัสทรีส์ มีกลุ่มทุน Frost International อยู่เบื้องหลัง
กลุ่มทุน Frost International...
ตราสัญลักษณ์ของกลุ่มทุนฮ่องกงนี้ดูคุ้นตาเธออย่างบอกไม่ถูก ขณะที่พลอยขวัญกำลังเพ่งมองหน้าจอโทรทัศน์ ยี่หวาก้าวฉับๆ ไปที่โต๊ะของพลอยขวัญ วางเอกสารแผนงานโปรเจคใหม่ลงบนโต๊ะก่อนจะยืนจังก้าอยู่ตรงนั้น พลอยขวัญมัวแต่ง่วนอยู่ที่หน้าจอคอม พอโดนจู่โจมแบบไม่ทันได้ตั้งตัวเลยตกใจจนสะดุ้ง
“นี่คืออะไรเหรอ”
“แผนการแย่งนายแบบยังไงล่ะ” ยี่หวาหลุบตามองต่ำ “อุ้ย โทษที ฉันเผลอพูดอะไรไป นี่คือโปรเจคที่ฉันคิดมาดีแล้ว ดีกว่าของเธอแน่นอน”
ขณะที่พลอยขวัญได้รับโปรเจคใหม่ ยี่หวาก็แสดงศักยภาพด้วยการบุกไปขอเบื้องบนทำโปรเจคของตัวเองบ้าง ซึ่งเป็นการทำเพื่อสร้างข้อเปรียบเทียบ
- Writer
