บทที่ 4 ยินดีที่ได้พบ 4
1130 Words
ขณะที่พลอยขวัญได้รับโปรเจคใหม่ ยี่หวาก็แสดงศักยภาพด้วยการบุกไปขอเบื้องบนทำโปรเจคของตัวเองบ้าง ซึ่งเป็นการทำเพื่อสร้างข้อเปรียบเทียบ
ในมุมมองของหัวหน้าอย่างพลอยขวัญ การกระทำของยี่หวาถือว่าเป็นการท้าทายอำนาจโดยตรง แต่พลอยขวัญมิได้แสดงตัวคัดค้านหรือขวางทางใดๆ เพราะเธอรู้ดีว่าการแข่งขันจะเป็นแรงกระตุ้นได้ดี เพียงแต่ตามสายงานแล้ว งานของยี่หวาก็ยังต้องผ่านการตรวจจากเธออยู่ดี
“ลงชื่ออนุมัติซะ ฉันจะต้องรีบดีลงานกับพี่โข่ง”
ไม่ได้จ้า... ใจจริงพลอยขวัญก็อยากตอบแบบนั้น แต่ดูบรรยากาศแล้วยี่หวาน่าจะควันออกหูแน่ๆ “ไหนเธอลองนำเสนอคร่าวๆ ให้ฉันฟังหน่อยสิ ทำไมลูกค้าถึงอยากจะซื้อคอนเซ็ปตามแผนงานของเธอ”
“ทำไมต้องถามให้ยุ่งยาก ฐานลูกค้าของบริษัทเราบอกว่าอยากได้ความหรูหรา เราก็มีหน้าที่ตอบสนอง แค่นี้ลูกค้าก็ซื้อแล้ว เรื่องง่ายๆ แค่นี้ทำไมคิดเองไม่ได้”
“นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ใช้ได้เสมอไปหรอกนะ แล้วถ้าคู่แข่งของเราก็มีความหรูหรามาเสนอขายลูกค้าเหมือนกันล่ะ จะเป็นยังไง”
“คนที่จ่ายเงินคือลูกค้า ไม่ใช่คู่แข่ง” ยี่หวาตอบอย่างถือมั่น “ฉันเชื่อและตอบสนองความต้องการของลูกค้า เพราะฉะนั้นมันต้องปังแน่นอน”
ฟังถึงตรงนี้ พลอยขวัญก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พนันได้เลยว่าไม่ผ่านอนุมัติจากเบื้องบนหรอก
“ถ้าเธอต้องการจะนำเสนอแผนงานให้เบื้องบนเป็นผู้ตัดสิน ฉันก็ไม่ขัดข้องหรอกนะ แต่งานต้องตอบข้อท้วงติงได้ทุกคำถาม ไม่ใช้อารมณ์เข้ามาตัดสิน งานของเธอยังมีจุดที่ต้องปรับแก้หลายจุด กลับไปแก้ก่อนเถอะนะ”
ยี่หวาเบ้ปาก ไม่แยแส “ช่างมันเถอะ ฉันไม่ถือ ฉันไม่แก้ ฉันมั่นใจว่างานของฉันคิดมาอย่างดีแล้วและพอใจจะนำเสนอในแบบของฉัน ฉันเห็นว่างานที่เธอกำลังทำมันห่วยแตก ขืนส่งขึ้นไปให้เบื้องบนพิจารณา เขาจะคิดว่าแผนกเราไร้ความสามารถเสียเปล่าๆ สู้นำเสนองานของฉันไปเป็นทางเลือกด้วย แล้วเรามาดูกันว่าผู้ใหญ่จะ ‘ซื้อ’ ของใคร”
“ในเรื่องรายละเอียดงานของเธอ ฉันไม่ก้าวก่ายหรอก แต่ว่า...”
ยี่หวาตัดบททันที “ถ้าเป็นไปได้ไม่ต้องยุ่ง ฉันจะขอบคุณมาก เดี๋ยวความลับของโปรเจคฉันหลุดออกไปจะวุ่นวายอีกเสียเปล่าๆ เซ็นอนุมัติซะ แล้วฉันจะสั่งสอนเด็กขายของเล่นอย่างเธอให้รู้เองว่าดีไซน์เนอร์มืออาชีพเป็นยังไง”
พลอยขวัญถอนหายใจเฮ้อ ก่อนจะปล่อยเลยตามเลยไป คนบางจำพวกต้องเรียนรู้ความเจ็บปวดด้วยตัวเองถึงจะเข้าใจ
“สิ่งที่ลูกค้าต้องการก็คือเป้าหมาย ลูกค้าถูกต้อง 100% อยู่แล้ว เคยทำงานจริงๆ บ้างหรือเปล่าเถอะ ดีแต่นั่งเย็บชุดแดนเซอร์หลังเวทีมากกว่า หมดทางเยียวยาจริงๆ ฉันต้องการผ้าลูกไม้ตามรายการที่ยื่นให้ทันก่อนสัปดาห์หน้า”
“ขอฉันดูรายละเอียดก่อนนะ”
“เธอต้องดูและสั่งให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
“ฉันต้องตรวจดูก่อน” พลอยขวัญยืนกราน เธอจะซื้ออะไร ควรจ่ายเท่าไหร่ เรื่องง่ายๆ นี้เธอต้องเรียนรู้อะไรมากมายกว่าจะโตเป็นผู้ใหญ่ และตอนนี้ที่แย่ก็คือราคาผ้าลูกไม้อิตาลีที่ยี่หวาต้องการสั่งซื้อมานั้นราคาพุ่งเกินงบไปสองเท่า เธอพยายามมองหาผ้าลูกไม้จากแหล่งอื่นที่คุณภาพทัดเทียมในราคาย่อมเยาดูแล้ว แต่ยี่หวายืนกรานว่างานของเธอต้องใช้ผ้าลูกไม้ของเวเนเซียนเลชซึ่งถือว่าดีเยี่ยมที่สุดในตลาดเท่านั้น
มันน่าปวดหัวมาทีเดียว
“ถ้าไม่ได้ตามนี้แล้วงานออกมาเสียหาย เธอรับผิดชอบได้มั้ยล่ะ” ยี่หวาตั้งแง่ บีบให้พลอยขวัญรับผิดชอบทุกอย่างไม่ว่างานจะออกมาดีหรือแย่ก็ตาม ยี่หวาก็จะมีประเด็นโบ้ยมาที่พลอยขวัญได้เสมอ “เธอก็แค่โยกเงินจากบัญชีสำรองมาโปะส่วนต่างก็จบ แล้วพอได้งบก้อนใหม่มาค่อยโยกมาปิด”
“แต่ทำแบบนั้นมันจะยิ่งแย่นะ”
“ใครๆ ก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ เธอเป็นหัวหน้า เธอก็ต้องหาทางเข้าสิ”
ยี่หวาสะบัดหน้า มุมปากบิดเป็นรอยยิ้มสะใจ เพราะการขุดหลุมดักเป็นเรื่องปอกกล้วย เมื่อตัวเลขบัญชียุ่งเหยิงมากขึ้นเรื่อยๆ เธอจะร้องเรียนว่าพลอยขวัญยักยอกเงินบริษัท
พลอยขวัญมองเอกสารในมืออย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจจรดปากกาเซ็นลงไป
---------------
ทันทีที่ยี่หวารู้ว่าแผนกออกแบบเพิ่งได้งบก้อนใหม่มา เธอเห็นพลอยขวัญจัดสรรวัสดุให้ดีไซน์เนอร์ทุกคนตามที่ต้องการ นั่นบ่งบอกว่ามีการโยกเงินไปมาเพื่อสั่งซื้อของเหล่านี้จริง ยี่หวาก็คิดว่านี่แหละจังหวะดีที่จะร้องเรียน เธอไปที่ฝ่ายบัญชีและการเงิน เล่าเรื่องใส่สีตีไข่ลงไปเกินจริงนิดๆ โดยชี้ให้ดูส่วนต่างที่หายไป
“อ๋อ เรื่องนี้คุณพลอยขวัญจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะน้องยี่หวา”
“หมายความว่ายังไงคะ พี่ไม่คิดเหรอว่ามันน่าสงสัย”
“ไม่เลย เอาเป็นว่าเรื่องนี้เบื้องบนรับทราบและอนุมัติวงเงินเพิ่มให้แล้ว คุณพลอยขวัญต่อรองให้เธอเต็มที่เชียวล่ะ ผ้าลูกไม้ราคาแพงนั่นเป็นของที่เธอสั่งมาก็อย่าทำให้มันเสียเปล่าล่ะ เบื้องบนกำลังรอชมผลงานของเธออยู่”
ยี่หวางุนงง ไม่เข้าใจ นังนั่นพูดท่าไหนถึงได้รับงบเพิ่มกลับมา
ความผิดพลาดในอดีตของพลอยขวัญข้อหนึ่งคือการซุกซ่อนความผิด ไม่ว่าความเสียหายที่จะเกิดขึ้นจะเกิดจากเหตุใดก็แล้วแต่ สิ่งที่เธอควรทำแต่ไม่ได้ทำก็คือการยืดอกรับความผิดและหาทางแก้ไข ครั้งนี้พลอยขวัญจะไม่ยอมทำพลาดซ้ำอีก และเธอจะกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบให้ได้ด้วย
ทางออกที่เธอเลือกคือ ไปสารภาพตามตรงกับฝ่ายการเงินว่ารายการของที่สั่งมานั้นเกินวงเงินที่ตั้งไว้ ดังนั้นแทนที่จะได้รับคำตำหนิ หัวหน้าฝ่ายการเงินนั่นแหละที่ทำเรื่องขออนุมัติงบเพิ่มให้ ทางออกง่ายๆ หาไม่ยาก เพียงแต่มักจะมองข้ามกันเท่านั้นเอง
ยี่หวานึกหงุดหงิดที่พลาดโอกาสนี้ไป แต่ก็เฝ้ารอทำลายพลอยขวัญครั้งต่อไปในไม่ช้านี้ ยี่หวาดูแผนงานของตัวเองอย่างมั่นใจ แล้วเดินกระแทกส้นสูงจากไป
- Writer
