บทที่ 6 พ่อพันธุ์ 1
1206 Words
“เมื่อเช้าพี่พลอยกินอะไรครับ”
“หื้อ? ไม่ได้กินหรอก พี่ไม่ค่อยกินมื้อเช้า”
คราวนี้เขานิ่วหน้า ประสานมือไว้บนโต๊ะ “พี่พลอยพอจะมีเคล็ดลับการใช้ชีวิตดีๆ ให้ผมบ้างมั้ยครับ”
“เคล็ดลับในการใช้ชีวิตที่ดีของพี่หรือ?”
พลอยขวัญนิ่วหน้าขณะทวนคำถาม ดูเหมือนว่าน้องเติร์ดจะถามผิดคนแล้วล่ะ หากเขาถามเคล็ดลับการทำชีวิตให้ร่วงเป็นใบไม้ล่ะก็ พลอยขวัญแน่ใจว่าตอบได้ทั้งวัน
“ข้อแรก... จะรวยจะจนไม่สำคัญ แต่ต้องรักสะอาด จานชามกินแล้วต้องล้างทันที”
พลอยขวัญเริ่มจากเรื่องใกล้ๆ ตัวก่อน “รักษาความสะอาด ซักปลอกหมอนกับผ้าห่มบ่อยๆ สุภาพอ่อนน้อม อย่าคาดหวังว่าใครจะอุ้มชูเรา”
“ทำไมครับ”
“มันไม่จีรังยั่งยืน” พลอยขวัญยักไหล่ “ ทุกสิ่งล้วนไม่เที่ยง การจะเรียกร้องความยั่งยืนจากสิ่งทั้งหลายทั้งปวงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ สู้อยู่กับปัจจุบันและไม่ประมาทกับอนาคตจะดีกว่า เวลาเครียดก็ให้ร้องเพลง พยายามใช้ไหมขัดฟัน อ้อ... ทาครีมกันแดดเข้าไว้” พลอยขวัญนับนิ้ว “จดจำคำชม ลืมคำสบประมาท ถนอมหัวเข่าให้ดีๆ”
“และเลือกกินอาหารที่มีประโยชน์ ปรุงสดใหม่และร้อนๆ” เขาเสริม
“อ้อ ใช่ๆ” เธอกำลังเปิดกล่องข้าวเตรียมจะเอาข้าวกับไข่ต้มค้างคืนเข้าปาก แต่น้องเติร์ดแตะหลังมือเธอไว้ กดเล็กน้อยไม่ให้เธอเปิดฝากล่อง พลอยขวัญก็เลยรีบแอบขนมปังแพไว้ข้างหลัง อันที่จริงแล้วคนที่เคยกินขนมปังชิ้นเดียวแล้วอดอยู่อย่างนั้นทั้งวันก็ไม่ควรตอบข้อนี้หรอก แต่ไม่รู้สิ เธอรู้สึกได้ว่าน้องเติร์ดกำลังหงุดหงิดมากๆ อยู่ พลอยขวัญพยายามค้นหาร่องรอยสาเหตุอยู่
“อ๊ะ จริงสิ แจ๊กเกตของน้องเติร์ดใกล้จะเสร็จแล้วนะ ลองใส่ให้พี่ดูได้มั้ย”
“ครับ” เขายืนเฉย “พี่ต้องไปกินข้าวเที่ยงกับผม ผมถึงจะใส่”
พลอยขวัญเห็นว่าคงจะบ่ายเบี่ยงหรือปฏิเสธไม่ได้แน่แล้วจึงรับปาก ร่างสูงใหญ่ถึงได้ยอมว่าง่ายอีกครั้ง เธอผายมือนำเสนอแจ๊กเกตสูทที่ตัดขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ เป็นแจ๊กเกตเข้ารูปและตัดสั้นกว่าสูทธุรกิจแบบลุงๆ คัตติ้งเนี้ยบ ตะเข็บด้านในเย็บเก็บด้ายตึงเรียบ ไม่มีส่วนใดรุ่ยร่าย ซึ่งเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี้เป็นจุดพิฆาตได้ง่ายๆ เพราะมันส่งผลต่อความดูดีเสื้อผ้าด้านนอก และความคงทนของเสื้อผ้าเกิดจากฝีเย็บเป็นสำคัญ
“พี่พลอยเย็บเองทั้งหมดเลยเหรอครับ”
“อืม ใส่สบายมั้ยคะน้องเติร์ด มีจุดไหนไม่พอดีตัวมั้ย ลองยกแขนให้พี่ดูหน่อย โอเค จุดรั้งตรงวงแขนกับรักแร้พอดีแล้ว” พลอยขวัญจัดเสื้อและขอให้เขาหมุนตัวให้ดู ก่อนจะกลัดกระดุมข้อมือเป็นรูปดาวห้าแฉก เพิ่มสีสันและบ่งบอกความขี้เล่นของหนุ่มๆ เข้าไป พลอยขวัญดูจะพอใจมาก แต่ก็ประหลาดใจที่เจ้าหนุ่มเติร์ดเงียบ ไม่พูดอะไรเลย
“ไม่ชอบดาวเหรอจ๊ะน้องเติ...”
“ผมชอบครับ ชอบมาก” เขาตอบทันที พลอยขวัญจึงยิ้มกว้างเช่นกัน แค่กระดุมดาวเม็ดนั้น เขาถึงกับตาโตอ้าปากค้าง เสียอากัปกิริยาเยือกเย็นที่มีไปชั่วขณะ พลอยขวัญรู้สึกคุ้นตา เหมือนเคยเห็นภาพนี้จากที่ไหนมาก่อน
อ้อ ใช่แล้ว... หนุ่มน้อยที่แสนจะยิ้มสดใส ดีใจที่ได้เจอเธอ เด็กคนนั้นหวนกลับคืนมาในความทรงจำอีกครั้ง น้องเติร์ดทำให้เธอคิดถึงหนุ่มน้อยคนนั้น
“เราเคยพบกันมาก่อนหน้านี้รึเปล่าคะ”
“พี่พลอยครับ... ผม...”
ประตูแผนกเปิดผาง ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือยี่หวา พลอยขวัญจึงถูกดึงสายตาไปทางต้นเสียง
ยี่หวาเดินจ้ำเข้ามาด้วยสีหน้าสะใจอย่างไม่สงวนกิริยาแม้แต่น้อย มาถึงก็โยนเอกสารให้ปึกหนึ่ง “เอาไปอ่านซะ นี่เป็นอีเมลที่มีคนส่งมาร้องเรียนเธอ”
พลอยขวัญจะหยิบ แต่มือของชายหนุ่มเร็วกว่า คว้ามันไปราวกับไม่ต้องการให้พลอยขวัญต้องอ่านอะไรที่ทำให้รู้สึกแย่ ยี่หวาไม่พอใจเพราะต้องการให้พลอยขวัญเป็นคนอ่าน แต่ถูกสายตาลุกวาวของเขาสะกดเอาไว้ ยี่หวาจึงฮึดฮัดขัดเคืองก่อนจะร้องกรี๊ดเมื่อร่างสูงใหญ่โยนเอกสารปึกนั้นลงพื้น
“เรื่องไร้สาระ อย่าไปสนใจเลยครับพี่พลอย เราไปกินข้าวกันดีกว่า”
“ถ้าเธอยังไม่หยุดโปรเจคโง่ๆ ของเธอ ฉันนี่แหละจะไปขอให้ผู้ใหญ่หยุดเธอ” ยี่หวายังคงทำทุกวิธีทางที่จะสกัดพลอยขวัญ แต่ร่างสูงใหญ่นั้นก้าวออกมาประจันหน้ากับยี่หวาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา
“เรื่องของพี่พลอยอยู่ในตารางชีวิตเธอด้วยหรือ”
“นี่!”
“หยุดๆ หยุดก่อน มันเรื่องอะไรกัน” พลอยขวัญก้มลงหยิบมันขึ้นมาอ่านโดยไม่ยอมไปไหนจนกว่าจะรู้เรื่อง เมื่อได้อ่านแล้วเธอก็นิ่งงันไป
-----------------
แม้ว่าเติร์ดจะขับรถพาเธอไปกินร้านอาหารชื่อดัง แต่มื้อเที่ยงวันนั้นออกจะกร่อยอย่างยิ่ง พลอยขวัญตักข้าวเข้าปากแค่สองสามคำก็วางช้อนแล้วถอนหายใจยาวๆ อีเมลเหล่านั้นเป็นข้อติชมตามช่องทางร้องเรียนของบริษัท บุคคลนิรนามประณามบริษัทแฟชั่นทั้งหลายว่าสนับสนุนบิวตี้สแตนดาร์ด ทำให้ผู้คนกดดันตัวเองให้ทำตามมาตรฐานความงามที่บริษัทแฟชั่นและเครื่องสำอางทั้งหลายชี้นำ ซ้ำเติมสังคมด้วยการผลิตภาพซ้ำ ดังนั้นจึงขอคัดค้านและแบนสินค้าหากบริษัทยังไม่หยุดการนำเสนอผลงานด้วยการใช้นายแบบนางแบบ และตอนนี้ก็เริ่มมีแคมเปญประท้วงออกมาแล้ว
“นโยบายใหม่ของเรา คือชุดที่ผลิตและออกแบบของบริษัทเราจะมีขนาดตั้งแต่ XXS ไปจนถึง 4XL เพราะฉะนั้นผมถึงได้บอกว่าเป็นการร้องเรียนที่เลื่อนลอย ไม่ต้องไปสนใจ”
เติร์ดส่งน้ำผลไม้ปั่นให้เพราะเห็นว่าเธอไม่ค่อยกินข้าว สีหน้าของพลอยขวัญยังเครียดอยู่ เพราะหากประเด็นนี้ลุกลามออกไป มันจะส่งผลไม่ดีต่อบริษัท
“อันที่จริงแล้วประเด็นที่เขาพูดถึง พี่ก็เคยคิดมานานแล้วนะ ว่าทำไมรันเวย์ถึงมีแต่คนหุ่นดีๆ หน้าตาสวยๆ หล่อๆ มาเดินโชว์ ทำไมถึงไม่เพิ่มความหลากหลายในเมื่อเราคิดจะทำเสื้อผ้าออกมาขายคนทั่วไป”
“เป้าหมายที่พี่พลอยเป็นดีไซน์เนอร์คืออะไรครับ”
“...อยากทำเสื้อผ้าที่คนใส่แล้วดูดี”
มาตรฐานของความมีเสน่ห์ดึงดูดนั้นไม่มีอะไรตายตัว อย่างเช่น นางแบบหุ่นพลัสไซส์อาจจะดูสวยน่ารักในสายตาสังคมหนึ่ง แต่สังคมที่มีเส้นวัดความงามอีกแบบก็จะมองว่าใช้ไม่ได้ มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนและต้องระมัดระวังในการนำเสนอ ประเด็นเรื่องเหยียดรูปร่างที่มีคนขึ้นป้ายประท้วงทำให้พลอยขวัญเก็บมาคิดไม่ตก
“หรือว่าพี่ควรจะยุบโปรเจคนี้ไปชั่วคราวก่อน”
- Writer
