บทที่ 6 พ่อพันธุ์ 2
1334 Words
“หรือว่าพี่ควรจะยุบโปรเจคนี้ไปชั่วคราวก่อน”
ขณะที่รถติดอยู่ที่สี่แยกไฟแดง พลอยขวัญมองป้ายรณรงค์ลดสภาวะโลกร้อน มีหุ่นหมีขั้วโลกกับนกเพนกวินจัดแสดงอยู่ตรงเกาะกลางถนนแบบเหงาๆ ร่างกำยำเองก็หยุดดูด้วย แต่ดูเธอ ไม่ได้ดูเพนกวิน
“พี่รู้มั้ยครับ เวลานกเพนกวินจักรพรรดิต้องหาคู่ ตัวเมียจะเลือกเจ้าหนุ่มร่างใหญ่กำยำที่น่าจะช่วยกกไข่เป็นอาทิตย์ติดต่อกันโดยไม่หิวตายเสียก่อน นกบางชนิดจะเลือกคู่จากลักษณะปีก เพื่อรับประกันว่าจะล่าเหยื่อได้อย่างชำนาญ”
“น้องเติร์ดต้องการจะสื่อว่า?”
“ในโลกของสัตว์ ขนาดและรูปร่างที่ผิดแผกเพียงนิด อาจหมายถึงความแตกต่างอย่างมหันต์ เสน่ห์ดึงดูดคือเครื่องรับประกันการสืบพันธุ์ที่มีคุณภาพ”
“อ้อ...”
สีหน้าและน้ำเสียงของเขาดูน่าสนใจยิ่งนัก พลอยขวัญไม่เคยมองหรือคิดในมุมนี้มาก่อนเลย กุญแจของมาตรฐานความงามที่คนคิดไม่ถึง นั่นคือสัดส่วนที่ได้สมมาตร พลอยขวัญพิศมองรูปของนายแบบคนหนึ่งบนป้ายโฆษณาขนาดใหญ่อยู่นาน เพราะใบหน้าซีกซ้ายและขวาของเขาสมมาตรกันอย่างสมบูรณ์แบบ จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะได้รับโหวตจากสื่อออนไลน์ว่าเป็นนายแบบที่เซ็กซี่ที่สุด
“นอกจากใบหน้าที่ดึงดูดใจแล้ว ผู้ชายที่มีร่างได้สัดส่วนมักจะกำยำและสูงกว่าชายอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน อีกทั้งยังมีกล้ามเนื้อมากกว่า ว่องไวปราดเปรียวกว่า และบุคลิกลักษณะเด่นกว่าคนอื่นๆ ด้วย ย่อมทำให้เป็นที่ดึงดูดใจมากกว่า”
“เหตุผลคือ?”
“ถ้าอธิบายตามหลักชีววิทยา คนที่มีใบหน้าได้สัดส่วนเป็นที่ดึงดูดเพราะมีแนวโน้มที่จะกลายพันธุ์น้อยกว่าคิด ผมว่างั้นนะ...”
มีนักวิจัยทำโปรแกรมวิเคราะห์ โดยให้กลุ่มทดลองห้าร้อยคนดูภาพใบหน้าต่างๆ แล้วเลือกใส่คะแนน โปรแกรมก็จะผสมคละลักษณะใบหน้าออกมา ผลคือผู้หญิงสวยในอุดมคติคือต้องมีหน้าผากมน ริมฝีปากอิ่ม คางเล็กและแคบ ส่วนผู้ชายจะต้องกรามใหญ่ คางกว้างและหน้าผากกว้าง จะดูมีเสน่ห์
“ผู้หญิงคางเล็กและปากอิ่ม แปลว่ามีฮอร์โมนเอสโตรเจนสูง ซึ่งเป็นลักษณะของแม่พันธุ์”
“แม่พันธุ์?”
“ส่วนผู้ชายที่มีคางใหญ่ ขากรรไกรกว้าง คิ้วเข้ม เป็นเครื่องหมายแสดงถึงฮอร์โมนเทสโตสเตอโรนเข้มข้น มั่นใจได้ว่าจะปั้นทารกน้อยให้โตขึ้นมาแข็งแรงได้”
“แต่ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้มีหุ่นดี ไม่ได้หน้าตาสมบูรณ์แบบอะไร เราก็หางาน หาคู่และมีลูกที่แข็งแรงได้นี่นา”
“ถูกต้องครับ มาตรฐานความงามมักจะสร้างแผลใจให้คนมากมาย แม้จะเจ็บปวด แม้จะไม่รู้สึกน้อยอกน้อยใจอะไร แต่คนเราก็ลุ่มหลงในความงามสมบูรณ์แบบอยู่ดี และนั่นคือเหตุผลที่วงการแฟชั่นยังคงคัดเลือกนายแบบและนางแบบตามมาตรฐานที่คนเราชื่นชอบ... เพราะงั้นพี่พลอยคิดถูกแล้วครับที่เลือกผม ผมจะเป็นนายแบบของพี่ ไม่ว่าใครก็อย่ามาขวาง”
เขาส่งยิ้ม ไฟก็เขียวพอดี เขาขยับข้อมือเล็กน้อย ผลักเกียร์พลางเหยียบคันเร่ง รถออกวิ่งไปโดยราบรื่น คำพูดของเขาออกจะหลงตัวเองและมั่นใจเกินไปสักนิด แต่ก็มีพลังอะไรบางอย่างหนุนนำให้พลอยขวัญมั่นใจขึ้นตามไปด้วย เด็กคนนี้พูดยืดยาวตั้งมากมายเพื่อจะบอกว่า ‘การเลือกผมเป็นเรื่องถูกต้องตามหลักธรรมชาติ ไม่ได้มีอคติเรื่องบิวตี้สแตนดาร์ดเสียหน่อย’ คิดมาถึงตรงนี้พลอยขวัญก็หลุดหัวเราะ
“ถ้าอิงตามหลักการที่น้องเติร์ดว่ามา พี่ก็เลือกน้องเติร์ดเพราะมีลักษณะที่จะเป็นพ่อพันธุ์ที่ดีสินะ”
“ยินดีครับ”
เขากล่าวแค่สั้นๆ พลางหันมาสบตานิ่งๆ พลอยขวัญกลับรู้สึกเห่อร้อนขึ้นมาแปลกๆ ในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บทสนทนามันประหลาดพิกล จะว่าไปแล้วคุยกับน้องเขาเรื่องพ่อพันธุ์แม่พันธุ์อะไรแบบนี้ มันจะเข้าข่ายคุกคามทางเพศหรือเปล่าหนอ พลอยขวัญรีบตีแก้มตัวเองเรียกสติ กระแอมไอเพื่อเข้าเรื่องเป็นการเป็นงาน
“เดี๋ยวเรากลับไปลุยงานกันต่อเลยนะ”
“ค่ะพี่พลอย”
พวกน้องๆ ในทีมนั่งตัวลีบ เงียบกริบมาตลอดทาง ก็เบนซ์เอสยูวีที่พวกตนนั่ง ลองเสิร์ชราคาเล่นๆ แล้วราคาเบาะๆ แค่สามสิบล้านและมีแค่สี่สิบคันทั่วโลกเท่านั้นเอง แต่ละคนจึงหดแขนเก็บขา ระวังไม่ให้รถเปื้อนเต็มที่ ขนาดจะคุยแทรกก็ยังไม่กล้าเลย พอมาถึงบริษัทก็รีบแห่ลงมาจากรถเพื่อสูดอากาศหายใจให้เต็มปอด
“ขอบใจมากนะจ๊ะน้องเติร์ด ขอบคุณแทนทุกคนในทีมด้วยนะคะ”
“ขอบคุณมากค่า” พวกเด็กๆ ยืนเรียงแถวขอบคุณ พลอยขวัญยังไม่กลับไปที่แผนก แต่เที่ยวไปถามหาของจากแม่บ้านบริษัท แล้วช่วยกันขนของขึ้นไปที่ดาดฟ้า ส่วนเขายังคงอยู่ไม่ไกลจากเธอ และอดไม่ได้ที่จะอยู่ใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้เมื่อมีโอกาส
“พี่พลอยจะทำอะไรหรือครับ”
“ซักผ้าจ้ะ”
-------------------
ผ้าที่เธอจะซักไม่ใช้เสื้อผ้าส่วนตัว แต่เป็นเสื้อที่เพิ่งตัดตัวต้นแบบเสร็จแล้วแต่ยังมีปัญหาเรื่องคอเสื้อที่ยังไม่แข็งตั้งอย่างที่ต้องการ เขาไม่รู้ว่าพี่สาวจะทำอะไรแต่ก็ไม่ตัดสิน แค่คอยดูและสนับสนุนให้เธอทำในสิ่งที่อยากจะทำ พลอยขวัญตระเตรียมชุดอย่างประณีตและกินเวลานาน ซักผ้าทุกชิ้นด้วยมือ ต้มผ้าแล้วใช้ไม้ยาวคนผ้าในหม้อ หลังจากซักน้ำสามครั้งจนผ้าขาวสะอาดดีแล้ว พลอยขวัญก็จะลงแป้งอย่างใส่ใจ
“การลงแป้งแบบนี้จะทำให้ผ้าสวยขึ้นและช่วยให้ซักรอยเปื้อนได้ง่ายขึ้นในครั้งต่อไปจ้ะ”
พลอยขวัญสะบัดผ้าตากกลางแจ้ง เห็นได้ชัดว่าผ้าที่เธอซักนั้นขาวสะอาดที่สุด เสื้อผ้าสะอาดโบกสะบัดตามสายลมคล้ายธง เมื่อถึงเวลาเก็บผ้า พลอยขวัญส่งผ้าให้เขาพลางคะยั้นคะยอให้เขาลองซุกหน้าลงไปในผ้าหอมๆ ดู เขาได้กลิ่นสายลม กลิ่นไอแดดและกลิ่นสะอาดหมดจดของผ้า เขาครางออกมาเบาๆ ทำให้พลอยขวัญยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ
“ยายของพี่เคยสอนไว้ แค่ดูราวตากผ้า ก็บอกได้แล้วว่าใครเป็นแม่บ้านที่ดี ผ้าของใครซักได้ขาวเอี่ยมและตากอย่างถูกต้อง นั่นแหละยอดฝีมือ”
“ผมเห็นด้วยครับ”
บังเอิญสายลมพัดเสื้อปลิวไปติดที่สูง พลอยขวัญลองต่อเก้าอี้เพื่อเอื้อมเก็บแล้วแต่ไม่ถึง เขาจึงอาสาปีนเก้าอี้ให้ เอื้อมสุดแขน ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวเสื้อคืนกลับมาได้แต่พลาด เก้าอี้ล้มจนตัวเขาหล่นตุบอยู่ตรงหน้าเธอ พลอยขวัญตั้งสติได้เร็วจึงเข้าไปช่วยพยุง แต่เขาลุกไวกว่า ยังอุตส่าห์วางมาดเป็นพระเอก ส่งยิ้มร้ายๆ ให้เธอ “ผมชื่อบอนด์ เจมส์ บอนด์ครับ”
“น้องเติร์ดคะ”
“ครับ”
“น้องเติร์ด”
“ครับ”
“เลิกเก๊กได้แล้วค่ะ”
แล้วเขาก็เลิกเก๊ก ถอดหัวโขนออก กลายเป็นจุดหักเหที่ทำให้เขากล้าเปิดเผยตัวเองต่อเธอมากขึ้นอีกนิด
“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
“ไม่ครับ”
“ดังตุบขนาดนั้น ก้นช้ำแน่ๆ นายแบบของพี่จะก้นเขียวไม่ได้นะ”
พลอยขวัญยัดยาหม่องใส่มือเขา และแสดงวิธีลงแป้งเวลาซักผ้าซึ่งเป็นสูตรที่ร้านซักแห้งดีๆ ใช้กัน ทำให้ได้เสื้อที่เรียบกริบอยู่ทรง คอเสื้อตั้งขึงขังดูภูมิฐาน พลอยขวัญส่งยิ้มให้เขาท่ามกลางผ้าขาวที่ตากโบกไหวตามแรงลม ทำให้ชายหนุ่มหยุดมองนิ่งและค่อยๆ ส่งยิ้มให้เธอทีละน้อยเช่นกัน
- Writer
