บทที่ 7 กินเยอะๆ เลยครับพี่ 1
1345 Words
วันต่อมา... บริษัทเกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ทำให้ทุกคนพากันตื่นเต้นและเฝ้ารอ นั่นคือโรงอาหารสวัสดิการ
นั่นหมายความว่าพนักงานทุกคนจะได้กินข้าวฟรีสามมื้อแบบไม่อั้น โดยเป็นการทำข้อตกลงกับทางโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง รับหน้าที่จัดเตรียมอาหารเพื่อสุขภาพที่ดีและเมนูหลากหลายหมุนเวียนไปในแต่ละสัปดาห์ รวมทั้งเพิ่มมุมเครื่องดื่มจากผักและผลไม้สดๆ จากสวนโดยตรง เสียงฮือฮาของพนักงานดังออกไปด้านนอกเลยทีเดียว
“สุดยอดเลย โคตรโชคดีที่ได้ทำงานที่นี่”
“นี่เชฟจากโรงแรมคอนติเนนตัลเลยนะ โรงแรมระดับโลก! แบบนี้ทำงานถวายหัวให้เลยล่ะ”
พนักงานต่างยิ้มแย้มพูดคุยกัน กินข้าวกันอย่างมีความสุข แต่พลอยขวัญยังคงบ้างานอยู่ที่โต๊ะ กะว่าค่อยไปกินควบมื้อเที่ยงกับมื้อเย็นทีเดียว ตอนนี้ขอเคลียร์งานที่ค้างอยู่ให้เสร็จก่อน แต่แล้วก็มีเงามืดยืนตระหง่านตรงหน้าโต๊ะ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เจอเด็กเติร์ดยืนกอดอก สีหน้าดุเอาเรื่อง รังสีความหงุดหงิดแผ่เป็นริ้วๆ
แหม... เธอก็ไม่อยากจะนอกเรื่องหรอกนะ แต่เขาช่างดูดีเข้ากับชุดสูทหล่อๆ นี่เหลือเกิน เนื้อผ้าก็เป็นของชั้นดีน่าประทับใจ ฝีเย็บเนี้ยบคมกริบน่าศึกษาจริงๆ พลอยขวัญพลิกดูตะเข็บด้านในเสื้อสูทแล้วลงความเห็นว่านี่งานชั้นครู! ครั้นพอจะดูว่าห้องเสื้อไหนเป็นผู้ตัดเย็บ เจ้าของเสื้อสูทก็หน้ามุ่ยแล้ว
“จะบ่ายโมงแล้ว ทำไมถึงยังไม่ลงไปกินข้าวครับ”
“เอ่อ คือ อีกนิดพี่ก็จะเสร็จงานแล้วล่ะ”
“เมื่อเช้ากินอะไรบ้างครับ” ร่างสูงใหญ่เริ่มกอดอก แผ่รังสีครืนๆ จนพลอยขวัญเอ่ออ่า
“เอ่อ... ไม่ได้กินจ้ะ พอดีไม่ค่อยหิว”
“ไปกินข้าวครับ”
“เดี๋ยวๆๆ”
อึดใจต่อมาหลังจากถูกลากลงมาที่โรงอาหารใหม่เอี่ยม พลอยขวัญนั่งจ๋อง ตรงหน้ามีของกินนับสิบๆ อย่างวางเรียงราย มีทั้งสลัดแซลมอนซาซิมิกับมะม่วงน้ำดอกไม้ สลัดกุ้งย่างอโวคาโด พาสต้าครีมซอสปู ซุปหัวหอมร้อนๆ ก๋วยเตี๋ยวต้มยำ ข้าวหน้าเป็ด เครื่องดื่มอย่างน้ำผักผลไม้สกัดเย็นวางเรียงเป็นตับ รวมไปถึงของกินเล่นเพื่อสุขภาพอย่างถั่วหลากหลายชนิดให้แทะเพลิน
“นอนไม่พอ ไม่ค่อยออกกำลังกาย มักจะเป็นสาเหตุทำให้ไม่อยากกินมื้อเช้านะครับ”
เขาบ่นงึมงำ สองมือแกะกุ้งแล้ววางใส่จานเรียงๆ พร้อมกิน แต่พลอยขวัญมองถั่วพิตาชิโอ นานกี่ปีแล้วนะที่เธออยากกินแต่ไม่กล้าซื้อกิน
“วิตามินเอ วิตามินบี วิตามินซี วิตามินดี เหล็ก แคลเซียม” เขาชี้นิ้วไล่ไปตามรายการ ก่อนจะยิ้มแฉ่ง “การอดอาหารตลอดทั้งคืนทำให้สมองล้า ถ้าไม่เพิ่มระดับกลูโคสด้วยการกินมื้อเช้า สมองอาจจะแย่ลงในระยะยาวได้นะครับ กินให้เต็มที่เลยครับพี่ อยากกินอะไรเป็นพิเศษก็บอกผมได้เลยนะครับ”
“เอ่อ ขอบใจมากจ้ะ แต่พี่กินไม่หมดหรอก... เอางี้นะ น้องเติร์ดนั่งกินเป็นเพื่อนพี่ก็แล้วกันนะ”
เรื่องของเรื่องคือช่วยกินหน่อยนั่นแหละ คำชวนง่ายๆ ไม่มีอะไรซับซ้อนนี้กลับส่งผลกระทบบางอย่างต่อเขา เพราะพลอยขวัญสังเกตได้ว่าเขาดูจะดีใจมากที่เธอชวนกินข้าวด้วยกัน พลอยขวัญตักของกินใส่จานให้ เขาก็เอาแต่ยิ้มลาเวนเดอร์บานเต็มหน้า ไทป์หยูกหมาจริงๆ เจ้าเด็กคนนี้
“ทำไมจู่ๆ บอสใหญ่ถึงได้ทำโรงอาหารสวัสดิการให้พนักงานล่ะ”
“คงเพราะบอสเขาอยากให้พี่พลอยแข็งแรงครับ” หนุ่มเติร์ดตอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ นั่งดูพี่สาวตักของกินเข้าปากคำแล้วคำเล่า ฟังมาถึงตรงนี้ พลอยขวัญกลับนึกภาพผู้บริหารที่ชื่อ ‘พชร’ คนนั้นไม่ออก ใครต่อใครดูจะกลัวๆ เมื่อเอ่ยถึงผู้บริหารคนนี้ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องปกติเลยหนอ บางครั้งพลอยขวัญก็สังเกตเห็นคนสวมชุดสูทดำซึ่งไม่ใช่พนักงานของบริษัทเดินเข้าออกอาคารกันพึ่บพั่บ พวกพนักงานกระซิบกระซาบว่าเป็นพวกลูกน้องของบอสใหญ่ เป็นนักเลงที่จ้างมาคุมที่นี่ พลอยขวัญจึงอดคิดไม่ได้ว่าลือกันเกินจริงมากเกินไปหรือเปล่า ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัวหรือวิตกเลย เจ้านายที่ใจดีกับลูกน้องทั้งบริษัทแบบนี้น่ารักดีออก
หลังจากวันนั้นมาเขาจะคอยดักอยู่ที่ประตู ลากเธอไปโรงอาหารด้วย บางทีเมนูมื้อเช้าก็จะเป็นขนมปังโฮลวีตปิ้งกินกับไข่คน โยเกิร์ตแบบไม่มีน้ำตาล ไม่ก็สลัดโรลหรืออกไก่ย่าง กินกับบล็อกโคลีต้ม โจ๊กหมูสับใส่ไข่ร้อนๆ กับฝรั่งสดหั่นเป็นชิ้นสวยงาม พลอยขวัญก็แฮปปี้มากที่บริษัทมีผู้บริหารใจดี แต่ก็ชักจะไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าหนุ่มคนนี้ถึงได้ว่างตามเฝ้าเธอกินข้าวขนาดนี้
“นี่ครับ นี่ด้วย นี่ก็อร่อย”
“พอก่อนจ้ะ เดี๋ยวไม่อิ่มค่อยมาตักเพิ่มดีกว่านะ”
“ได้ครับ มีแต่ของที่พี่ชอบกินทั้งนั้นเลยนะครับ”
เอ๊ะ... พลอยขวัญเริ่มสังเกตแต่ละเมนู นับวันจะมีแต่ของถูกปากเธอทั้งนั้นเลย เชฟโรงแรมนี่ช่างน่านับถือจริงๆ ช่างสังเกตมาก แต่เอ๊ะ พนักงานบริษัทมีตั้งเป็นร้อยๆ คน ทำไมเชฟถึงจะต้องมาทำอาหารที่เธอชอบคนเดียวด้วยเล่า? เพราะงั้นตั้งสติจ้า มันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นแหละ
“ยื่นแขนให้พี่หน่อยนะ”
พลอยขวัญสังเกตเห็นเขาพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นไปถึงข้อศอก แต่ว่ามันคอยจะหลุดร่วงลงมาจนเกะกะ เขายื่นแขนให้โดยไม่ถามอะไร แต่เท้าคางมองดูเธอพับแขนเสื้อให้ มุมปากมีรอยยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายวิบวับ
“เวลาพับแขนเสื้อ ต้องทบสูงขึ้นไป แล้วค่อยพับด้านล่างขึ้นมาอีก แบบนี้... จากนั้นก็จัดขอบกระดุมนิดหน่อย เท่านี้ก็เรียบร้อยจ้ะ เอาแขนอีกข้างมาสิ พี่พับให้ดู”
“ขอบคุณครับพี่พลอย”
“ไม่เป็นไรจ้ะ อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่บุ้ง นั่งกินข้าวด้วยกันมั้ยคะ” พลอยขวัญโบกมือทักทายเมื่อเห็นรุ่นพี่ ก็เลยชวนให้มานั่งด้วยกัน แต่พี่บุ้งเห็นผู้ร่วมโต๊ะแล้วขอถอยดีกว่า
“เอ่อ... พี่กินมาแล้วจ้ะ ขอบใจ”
“อ้าว พี่โข่ง กู๊ดมอร์นิ่งค่ะ นั่งกินข้าวกับพลอยก่อนสิคะ”
“อ่า เอ่อ ไม่ดีกว่า พี่มีงานด่วน เดี๋ยวรถติด” ทั้งพี่โข่งพี่บุ้งถอยกันหมด พลอยขวัญจึงงับสลัดโรลเข้าปากแบบเศร้าๆ เราโดนรังเกียจอีกแล้วหรือนี่
“กินข้าวกับผมก็ได้ครับ” เขาเองก็ตักโจ๊กเข้าปาก ดูไม่มีอะไรผิดปกติ ออกจะหล่อเท่โดดเด้งอยู่กลางโรงอาหาร ท่ามกลางพวกคนสวมชุดสูทแต่งตัวรัดกุมที่นั่งอยู่โดยรอบ
“พี่ยังไม่เคยถามน้องเติร์ดเลย ตอนนี้น้องเติร์ดทำงานอะไรเหรอคะ”
“นายแบบของพี่ครับ”
ตอบโดยไม่ต้องคิด เขาหน้าแป้นขณะตักของอร่อยๆ มาเติมให้กินเยอะๆ พลอยขวัญร้องหื้มในใจ ความสงสัยมักจะเป็นก้าวแรกของปัญญา ทำให้เราต่างจากสิ่งมีชีวิตแบบอื่น แต่ครั้นจะถามล้วงลึกไปมากกว่าก็เกรงว่าจะละลาบละล้วงเกินไป ดูจากเสื้อผ้าที่ใส่ รถที่ขับ บอดี้การ์ดหนึ่งโขยงและชอบโฉบไปโฉบมาที่แผนกของเธอบ่อยๆ พลอยขวัญก็เดาว่าคงจะเป็นคุณชายหลงมาจากคฤหาสน์แถวๆ นี้... มั้งนะ
“แล้วก่อนหน้านี้เคยถ่ายแบบมาก่อนมั้ยจ๊ะ”
“ไม่เคยครับ พี่พลอยเป็นคนแรกของผมเลยครับ”
- Writer
