MY TWINS

Chapter 6

Chapter 6

(Someone's POV)

Habang nagsasalita si Ana, hindi ko maiwasang humanga sa kanyang husay sa negosyo. Sa bawat isyu na lumalabas, mabilis niya itong nasosolusyunan, kaya't nagpalakpakan ang mga board members. Subalit, si Mr. Mercado lang ang natatangi—hindi siya nagpakita ng anumang kasiyahan.

Habang nagpapatuloy ang pagpupulong, napunta ang usapan sa pagkawala ng malaking halaga ng pera. Nagsimula ang bulung-bulungan sa paligid, at ang tensyon ay ramdam sa buong silid. Agad na ipinatawag ang head ng accounting department upang magbigay ng mga dokumento. Kitang-kita ko ang pagkabalisa sa mukha ni Mr. Mercado; namumutla na siya. Naramdaman namin ang bigat ng sitwasyon nang magsalita na ang aming CEO.

"Makinig kayong lahat," panimula ni Ms. Anastasia Clinton, ang CEO ng kumpanya, habang tumitindi ang kanyang awra. "Higit sa 200 bilyon ang nawala sa ating kumpanya. Iisa lang ang may pananagutan dito. Dahil sa kanyang kapabayaan, labis akong nadismaya. Sisiguraduhin kong gagapang siya sa lupa, o buhay niya ang magiging kapalit."

Kasabay ng kanyang madiing salita, inilabas ni Ms. Show, ang kanyang PA, ang mga dokumento upang pag-aralan ng lahat. Muli kong ibinalik ang aking tingin kay Mr. Mercado. Palala nang palala ang kanyang kalagayan—halos wala na siyang lakas.

"Ngayon, magpapatuloy tayo sa botohan," sabi ni Ms. Clinton, habang tumingin sa mga shareholders. "Sino ang pabor na magkaroon ng bagong CEO?"

Nagtaas ng kamay ang lahat, maliban kay Mr. Mercado. Tumataas ang kilay ni Ms. Clinton, maging si Ms. Tanya Show. "Sinong pabor na si Mr. Mercado ang uupo bilang bagong CEO?" muling tanong ng CEO. Walang nagtataas ng kamay. Isang mapang-uyam na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Ms. Clinton, habang nanlilisik ang kanyang mga mata na nakatuon kay Mr. Mercado.

"Wala? Okay," sabi ni Ms. Clinton. "Sino ang pabor na patalsikin si Mr. Mercado mula sa kumpanya?" Muling nagtaas ng kamay ang karamihan sa amin, kaya lalong namutla si Mr. Mercado.

"Anong karapatan niyo para pagtulungan ako? Hindi niyo ako maaaring patalsikin!" galit na sigaw ni Mr. Mercado. Tahimik kaming lahat, pinapakinggan ang mga susunod na hakbang ni Anastasia.

"Mr. Mercado, bibigyan kita ng apat na araw upang ibalik ang perang ninakaw mo. Tanya, tawagin ang security para palabasin siya," utos ng CEO.

"Yes, Ms. Clinton," sagot ni Tanya bago siya mabilis na lumabas. Maya-maya, dumating na ang mga guwardiya upang ilabas si Mr. Mercado.

"Pagbabayaran mo ito, Anastasia Clinton," banta ni Mr. Mercado, subalit nakita kong walang takot sa mga mata ng aming CEO. Bagkus, tila nasisiyahan pa siya sa banta ni Mr. Mercado.

"Oh, I'm so scared, Mr. Mercado. Don’t try me. Hindi mo ako lubusang kilala," tugon ni Ms. Clinton, matapang at puno ng pang-uuyam. "Okay, everyone, let’s proceed to the next agenda," patuloy niya, binabalik ang focus ng meeting, kaya unti-unting humupa ang tensyon sa loob ng silid.

Habang pinag-uusapan ang darating na anibersaryo ng kumpanya, biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang isang batang babae na nagmamadali, puno ng kakulitan.

"Oh my gosh! Why is it so long? Gutom na po ako!" sigaw niya, kaya napatingin kami sa kanya. Tila pamilyar ang mukha niya, ngunit hindi ko maalala kung saan ko siya nakita.

"Can you please shut up your mouth? Kita mo namang busy sila," iritadong sabi ng batang lalaking kasunod niya. Ang eksenang ito ay naghatid ng aliw sa amin. Hindi mapigilan ng lahat ang matawa.

"Hay naku, Kuya! Ang sungit mo talaga," balik ng batang babae. Tumawa ang lahat sa kanilang sagutan. Habang pinagmamasdan ko ang dalawang bata, napansin ko kung gaano kaganda ang batang babae—parang buhay na manika. Samantala, ang batang lalaki ay tahimik at tila laging nakamasid sa paligid.

"Anak ng aming CEO," bulong ng isa. Nagulat ako. Hindi ko alam na may anak si Ms. Clinton, at kambal pa!

's**t! Kaya pala pamilyar ang mga mukha nila,' naisip ko. Nagmana sila sa kanilang ama—ang pinsan kong si Dave Santiago.

Habang patuloy ang pagpupulong, hindi ko maiwasang mapaisip tungkol sa kambal. Abala ang aking isip sa kanilang pamilya kaya't halos wala na akong naintindihan sa diskusyon. Maya-maya, natapos na ang meeting at nagsimula nang mag-alisan ang mga tao.

Habang palabas ako ng gusali, nadinig ko ang bulungan ng dalawang lalaking tumingin kanina sa mga bata.

‘Tama ang hinala ko. Pinsan ko nga ang ama ng kambal,’ bulong ko sa sarili ko habang ngumiti nang bahagya. ‘Exciting ito!’ Mahina kong sabi habang nagmamadaling umuwi upang ibahagi ang aking nalalaman sa mansyon ng Mondragon.

Habang nasa daan, hindi ko maiwasang mapangiti. Sa sobrang tuwa, napagkamalan akong may sayad ng ilang empleyado. "Sayang, pogi sana, kaya lang may sayad yata!" narinig kong sabi nila. Napalitan ng seryosong mukha ang ngiti ko at sinamaan ko sila ng tingin. Napakabilis nilang nagtakbuhan palayo.

Habang palabas si Mr. Mercado, may isang bagay na tila bumabagabag sa akin. Hindi maalis sa isipan ko ang huling tingin ni Ms. Clinton—tila may hindi siya sinasabi sa amin. Alam kong hindi basta-basta ang pagkawala ng 200 bilyon, at parang hindi si Mr. Mercado lamang ang sangkot dito.

Pagkalabas ko ng building, bigla kong nakita si Tanya, ang PA ni Ms. Clinton, na kausap ang isang lalaking hindi pamilyar sa akin. Nagpalitan sila ng ilang dokumento, at mabilis siyang umalis. Sa kabila ng kanyang professional na imahe, may kakaibang kilig sa kanyang mga mata na hindi ko maiwasang pagdudahan.

"Sino kaya iyon?" bulong ko sa sarili ko habang tinutukan ng aking tingin ang papalayong lalaki. May mga hinala akong gumugulo sa isip ko, ngunit kailangan ko ng mas matibay na ebidensya.

Babalik ako sa mansyon ng Mondragon para pag-isipan ito. Pero alam ko na ang susunod kong gagawin—aalamin ko ang lihim sa likod ng pagkawala ng malaking halaga, at sisiguraduhin kong hindi ito basta natatapos kay Mr. Mercado lamang.

Nang makarating ako sa mansyon, nakita ko agad si Ate Merlyn, nakangiti habang nagtitimpla ng tsaa. "Anong balita, bata?" tanong niya.

Tumigil ako sandali bago sumagot. "Mukhang may mas malalim pang nangyayari sa kumpanya, Ate. Hindi lang si Mr. Mercado ang dapat bantayan."

Ngumiti siya, ngunit sa likod ng kanyang mga mata, nakita ko ang pag-aalala. "Hindi mo pa natutuklasan ang lahat, pero nasa tamang landas ka," sabi niya nang puno ng pagmumuni. "Mag-ingat ka. Ang larong ito ay hindi laging patas."

Naramdaman ko ang bigat ng kanyang babala, pero hindi ako aatras. Panahon na upang alamin kung sino pa ang mga nakatago sa likod ng mga anino ng kumpanya.