ACININ GÖZYAŞI

67. BÖLÜM ÖZÜR DİLERİM

" Ya hastanedeyiz farkında mısınız? Yağız abi sende kızdırma işte ağamızı kolay mı Leyla tufanından yeni kurtuldu" dedi oda abisi ile dalga gecerek.

"Yarennnn" diye uyardı Yavuz kalkacaktı nasıl olsa bu yatakdan o zaman hesaplaşacaktı sabah şekeri kardeşleri ile.

" Abi sen bakma onlara nasıl oldu elin iyisindir inşallah " dedi Adem ortamı yumuşatmak adına.

" İyiyim Adem'im sende olmasan bunlar beni sinir eder gömer " hala kardeşlerine kızgın kızgın bakıyordu.

" Allah korusun abi daha sen bize lazımsın hem daha intikam alacağız beraber yapacaklarımız var " Yavuz'un aklına Said geldi. Vücudunu hemen öfke sardı o şerefsizi ne yapıp edip Antep den bir daha dönmemek üzere gönderecek yada Fırat'ın derin sularına gömecekti.

" Adem nasıl gelmiş o şerefsiz hükmü nasıl kaldırtmış " diye sordu merak ediyordu.

" Abi bazı aşiretler ile dönmesi karşılığında anlaşmalar yapmış. Baya yüklü miktarda paralar dönüyormuş bir iş çevirdikleri belli ihanet edenlerde belli sen bir toparlan tek tek hallederiz evellallah yeter ki sen iyi ol " İyi olacaktı Yavuz tek tek hesap da soracaktı. Antep'i onlara dar edecekti Yavuz Miroğlu'na karşı gelmenin bedelini hepsi ödeyecekti.

Aradan geçen 1 saatin ardından hastaneden çıktılar. Yavuz daha iyiydi konağa geldiler. Konakta ise sessiz bir bekleyiş hakim olmuştu. Herkez onları bekliyordu sabahları zehir olmuş kahvaltı bile edememişlerdi.

Araba sesini duyan kahya Ali hemen gidip konak kapısını açarken Sevda da yukardakilere haber verdi.

" Hanımım geldiler Yavuz ağamlar" der demez Azade hanım ve Leyal hanım avluya çıktı . Senem ve Zeynep harap olan kadınları yalnız bırakmadılar. Behram ağa, Yade Zergül ve Leyla odada kaldı . Leyla utanıyordu gitmeye kendisi yüzünden olmuştu nede olsa biraz daha sakin davrana bilir konuşarak Yavuz ile anlaşabilirdi .

Yade Zergül elini tuttu Leyla'nın sıktı " Senin suçun yok kendini suçlama güzel kızım. İnsanız hepimiz hata ederiz önemli olan ders alabilmek " dedi ahh bu torunları bir kavga etmeyi bıraksalar çok mutlu olacaklardı.

Azade hanım hem kızıyor hemde kıyamıyordu evladına. Evlenmiş barklanmış adamdı ama hala onun gözünde konağın avlusunda sessiz sakince oynayan küçük oğlu idi.

Yavuz her zaman sakin ve uslu bir çocuk olmuştu. Çünkü Behram ağa ona hep ilerde ağa olacak oğlum derdi sorumluluk yüklerdi omuzlarına. Yavuz'un diğer çocuklar gibi koşup oynama, yaramazlık yapma lüksü yoktu. Bir defa öyle bir hata yapmıştı ondada dersini almıstı. Behram ağa kızdığı yetmiyormuş gibi Yavuz'un bütün oyuncaklarını parçalamıştı. O yüzdendir ki Azade hanımın gözünde Yavuz hep çocuk kalmış ve kalacaktı.

" Hoşgeldin ağam geçmis olsun "

" Sağol ali abi "

" Geçmiş olsun Yavuz oğlum " diyen bu defa Sultan hanımdı. Yavuz ellerinde büyümüştü onların bu yüzden kıyamıyorlardı ona. Canı yansa canları yanıyordu.

" Sağol Sultan abla sen şimdi akşama güzel bir çorba yaparsın hiçbirşeyim kalmaz geçer " Seviyordu Yavuz da onları kendi ailesinden aýırt etmiyordu.

" Yapmaz mıyım heç hemen yaparım ağam "

Yavuz kafasını kaldırıp baktığında üst avluda ağlayan annesini ve onun kadar endişeli olan Leyal hanımı gördü. İki kadını da üzdüğü için çoktan pişman olmuştu. Lakin kayınvalidesi Leyal hanıma kırgındı söylediği sözler hala kulağında idi. Yavuz hiçbir zaman Leyla'yı ezmemiş hatta ne zaman başı dara düşse ilk koşup giden olmuştu. Şimdi amcası yok diye mi ezecek hor görecek idi.

Yavaş yavaş çıktılar merdivenleri Azade hanım sarıldı oğluna " Yavuz'um bir daha böyle şeyler yapma emi annem yüreğime inecek bak birgün benim " dedi isyan etmiyordu halini görüp anlasın istiyordu. Anne yüreği dayanamıyordu evlatlarının bu halde olmalarına.

" Geçmis olsun oğlum elin nasıl oldu iyi mi ? " Diye sordu Leyal hanım sıra ona gelmişti.

" Sağol ana iyiyim geçti gitti " dedi Yavuz ama sesi buz gibi idi. Kırgınlığı sesine yansımıştı sanki.

Kızlarda sırayla geçnis olsun dediler. Yavuz Azade hanımın söylemi üzerine oturma odasına gitti. Yade Zergül ve babası orda idi. Odaya girer girmez " Gel Yavuz ağa gel " diyen babannesinin yanına gitti elini öptü.

" Ah benim kara oğlum öfken kendine zarar be yavrum. Bir daha olmasın Yavuz ağa bu defa sessiz kalmam bilesen " diyerek kulaklarını çekmeyide ihmal etmemişti.

" Söz bir daha olmayacak yadem. Kusura kalmayasın " dedi.

Babasının yüzüne baktığında sadece hayal kırıklığı gördü gozlerinde. Kendisine öyle bir bakıyordu ki verdiğim emekler boşa der gibi.

" Geçmis olsun Yavuz ağa umarım aklın başına gelmiştir " Sustu Yavuz hiçbirşey demedi. Konuşsa suç olacaktı en iyisi susmaktı. Babasına zaten ne yapsa yaranamamıştı.

Yade Zergül'ün yanında oturan Leyla'nın bakışları Yavuz'un eline gitti. İçi parçalandı Yavuz'un eli bir kesilmiş Leyla'nın ise kalbi binlerce kesilmişti. Sevda böyleydi iste yaralayan da kendisi idi o yarayı görüp canı en çok yananda kendisi idi.

Yavuz göz ucu ile baktı Leyla'ya süt dökmüs kedi gibi sakince oturuşuna. Bekledi belki bir geçmiş olsun der diye lakin Leyla tek kelime etmedi.

" Yadem müsaden olursa ben biraz uzanacağım. Verdikleri ilaçlar beni biraz kötü etti " dedi. Yade Zergül gözleri ile hadi git dedi. Yorgun olduğu her halinden belli oluyordu Yavuz'un.

Sessizce girdiği odadan sessizce çıktı. Yağız' a baktı " Yağız uçak kaçta ?" Diye sordu.

" 1 saat sonra abi birşeyler atıştırıp cıkacağım " diye cevapladı abisini. Yavuz gidip kardeşine sarıldı.

" Güle güle git o zaman dikkat et kendine lan oralarda birde mümkünse iğrenç espri yapma. Ben biraz uzanacağım kusura bakma olurmu Adem bıraksın seni alana " diyerek kendilerinin bulunduğu kata doğru gitti.

Hazır olan kahvaltı masasına oturdu Miroglu ailesi hep birlikte birtek Yavuz'un sandalyesi boş idi. Leyla dolu dolu gözler ile baktı sandalyeye. Varlığına ne kadar da çabuk alışmış idi gözleri. Yokluğuna ne kadar alışamadı ise varlığına bir o kadar çabuk alışmış idi. Sanki kimsesiz gibi hissetti o an kendini. Yavuz'un yokluğu Leyla'yı bir boşluğa çekiyor gibi idi.

Sessiz sedasız edilen kahvaltının ardından Yağız'ı yolcu ettiler. Zeynep giden adamın ardından kendisini terkedilmis gibi hissetti. Alışmıştı Yağız'ın varlığına . Yanında sapa sağlam duruşuna zaman geçsin geri gelsin istedi. Sanki o yanında olursa bütün dünyaya baş kaldırabilir gibiydi.

Yaren , Senem ve Zeynep işlerinin başına giderken Behram ağa dostu Perwer ağa ile buluşacaktı. Azade hanım ve Leyal hanım ise komşularına gitmişlerdi bebek görmeye Leyla'ya da teklif etmişlerdi gelmesini ama kabul etmemişti. Yade Zergül de odasına çekilince koca konakta yalnız kaldı Leyla.

Yavuz'la konuşmak için tam fırsatını bulmuştu. Kızlara yardim etmiş biraz zamanın geçmesini beklemişti. İşlerini bitirdi artık gidebilirdi. Hızlı hızlı merdivenleri çıkıp onlara ait olan kata geldi nefes nefese kalmıstı. Biraz durup soluklandı nefesi düzene girince odaya girdi. Yatak da boylu boyunca uzanan Yavuz'a kaydı kehribar gözleri. Yavaşca yaklaştı yanına sessiz adımlarla kalbi küt küt atıyordu .

Yavuz ilk girdiği andan itibaren uyanmıstı kokusundan Leyla olduğunu anladı. Merak etti napacağını o yüzden uyuyor numarası yaptı. Leyla dibine kadar geldiği adamın hasret kaldığı yüzüne doya doya baktı. Yanına çömeldi derin uyuyor zannetti Yavuz'u. Leyla'nın titreyen eli saçlarına gitti. Korkarak yavaşça dokundu baktı Yavuz'dan bir tepki yok yavaş yavaş sevdi saçlarını. Sonra hasret kaldığı yüzüne indi eli bir tüy kadar hafif şekilde okşadı yüzünü. Kirli sakallarına değdi parmakları sanki aleve dokunmuş gibi oldu yandı eli. Yavuz ise halinden memnundu gözlerini açarsa biliyordu kaçardı Leyla .

"Özür dilerim Çavreşamin canını yaktığım için, seni bu evliliğe mecbur bıraktığım için , ailenle aranın bozulmasına, sürgün olmana sebep olduğum için özür dilerim. Affet beni ,uyandığında cesaretim olurmu bilmiyorum bunları dile getirmeye. Ama kırgınım sana içimde kapanmak bilmeyen yaralarım var benim. Ne kadar çok seversem seveyim kırgınlığım geçmiyor, yaralarım kapanmıyor sevmek bazen yetmiyor" Yavuz'un gözünden yaş aktı Leyla o yaşı parmak ucu ile sildi.

Leyla affetmek istesede yapamıyordu yaşadıkları kolay şeyler değildi.

Yavaşca kalktı Yavuz'un yanından saat öğlene gelmiş hala uyanmamıştı. Konuşmak istiyordu bir süreliğine Yavuz'un dediğini yapacaktı en azından Said denen o pislik gidene kadar kabul edecekti konakta kalmayı. Kararını Yavuz'a söylemek istiyordu ama oda bir türlü uyanmıyordu şimdi biri gelecek rezil olacaklardı.

" Yavuz ağa " diye seslendi ama çıt yoktu.

" Yavuzzz" dedi bu defa bekledi yine ses yoktu.

"Ölüm uykusuna mı yattin be adam kalksana öğlen oldu bu nasıl uykudur anlamadım ki " sinirlenmişti Leyla baktı olacak gibi değil kapıyı açtı biraz sert bir şekilde kapattı. Yavuz gözünün altından Leyla'yı izliyordu haberi yoktu.

Leyla Yavuz'a baktı adam yine uyanmıyordu. Bu defa çekmeceleri açıp kapattı sertçe camları açtı temiz hava girsin diye, ne yaparsa yapsın uyanmıyordu . Son çare giyinme odasında süpürge çalıştırdı. Yavuz daha fazla dayanamadı kalktı yatakdan. Leyla'nın girdiği hallere bıyık altından gülüyordu. Leyla odadan çıkıp Yavuz'u yatakda oturmuş tebessüm ederken görünce ilk bir irkildi korktu. Sonra yüzü yavaş yavaş sertlesti bakışlarında bariz belli olan bir öfke hakim oldu.

" Nihayet kalkabildiniz ağam maşallah ne uyku imiş böyle" sinir olmuştu hatta bir ara Yaren'i arayıp neden uyanmadığını bile sormuştu.

" Hayırdır Leyla hanım kalkmamı bekler olmuşsunuz " diye ima ile sordu Yavuz biraz uğraşsa birşey olmazdı.

" Ne bekliycem seni bee sadece konuşmak istiyorum. Biz kavga ettikçe herkez üzülüyor buda benim canımı sıkıyor. Biraz konuşabilirmiyiz ? Söyleyeceklerim var " dedi Leyla Yavuz kafası ile onaylayıp " tamam" dedi eli ile odada bukunan kanepeyi gösterdi beraber geçip oturdular.

İlk söze giren Leyla oldu konuşmak isteyen oydu çünkü.

" Yavuz, ben seninle sürekli kavga etmek istemiyorum. Bu durumdan memnun da değilim. Bak, bizim aramızda olanlar ailelerimizi de üzüyor ve biz birbirimize zarar veriyoruz. En iyisi ortak bir noktada buluşup anlaşalım. Bir süreliğine yani o adam Antep den gidene kadar konakta kalacağım "

Bölûm sonuna gekdik canlarım