ACININ GÖZYAŞI

48. BÖLÜM BİR SEVDA YÜREKTEN SÖZLERE DÖKÜLDÜ

İkide bir çıkmıyorum

Yollarına bakmıyorum

Hic kafama takmıyorum

Gelmezsen gelme...

Nakaratına gelince şarkı Leyla sanki Yavuz varmıs gibi karşısında kendisini şarkıya kaptırmış gelmezsen gelme diyordu. Yavuz da gitmis geleceğim demisti ya gelmezse gelmesindi nasıl olsa alışmıştı yokluğuna.

Nihayet eve gelmislerdi arabadan inen kızlar eve geçtiler. Dışariya gitmek yerine güzelce evde yemek yapmaya karar verdiler. Leyla ve Zeynep yemekleri yaparken Senem de salatayı yapıyor idi. Yaren de masayı hazırlıyor idi.

Nihayet el birliği ile güzel bir masa kurdular. Adem'de gelince hep birlikte oturdular masaya ve yemeklerini yemeye başladılar. Aralarında hem sohbet ediyor bazen gülüyor bazen didişiyorlardı.

Yemekten sonra kahvelerini de içip hepsi yorgun olduğu için odalarına çekildiler. En sona Leyla kalmıştı oda ortalığı toparladı. Eline bir kahve fincan alıp bahçeye çıktı. Aklı yine Yavuz'da idi yine gitmişti oysa ki o özlemini doya doya giderememişti ki. Kavga etselerde, kendisine kızıp kükresede, burdaydı ya en azından görmüştü ya yetiyordu Leyla'ya. Uzakta olduğunda ne görebiliyor ne kokusunu içine çekebiliyordu. Yavuz'a çok öfkeli olması gerekiyordu ama özlem öyle bir duygu idi ki öfkesi yok oluyordu.

Dalmış olduğu düşüncelerden yanında beliren Adem ile gökyüzünde olan bakışlarını ona çevirdi ve daldığı rüyadan gerçeğe dönüş yaptı.

" Yenge rahatsız ediyorum kusura bakma ama yarın sabah Asmin hanımı okula bırakmam lazım müsaden olursa " diyerek hem bilgi verdi hemde izin istiyordu Adem.

" Tamam Adem zaten bende sabah ko ağa geçeceğim beni oraya bırakır sonra da Asmin'i okula götürürsün " dedi Leyla.

Adem kafası ile tamam diyerek yanından ayrıldı. Anlamadıği Asmin hala neden ondan okula bırakmasını istemişti. Ahh bu kız bir bilse kendisine yanık olduğunü acaba istermiydi.

Adem kendisine çok kızıyordu ekmek yediği aileye ihanet ediyormuş gibi hissediyordu. Yüreği olmayacak bir sevdaya amin demiş olmayacak bir güzele gönül vermişti. Yavuz'a en büyük ihaneti yüreği yapmıştı kendisi sadık olsa ne olacaktı ki.

Leyla kahvesini bitirdi gökyüzune baktı tekrardan güzel sesinden yine yüreğine ve kara gözlüsüne türkü yaktı.

Şu canımın yarısıni,

Alsaydın da gitmeseydin.

Saçlarımı tutam tutam,

Yolsaydın da gitmeseydin.

Ben bu aşkın yarasıyla,

Kaldım dertler ortasında,

İki kaşın arasında,

Vursaydın da gitmeseydin yar.

Bir kuş gibi avucunda,

Uçup gittin baş ucumda.

Ayaklarının ucunda,

Ölseydim de gitmeseydin......

Akıl inkar etsede yürek vazgeçmezdi sevdmekten. İnsan bir kere sevdaya düştü mü ne çektiği acı nede yaşadıkları gözüne gelirdi. Varsa da yoksa da sadece onunla dolardı hayatı. Leyla da öyle idi Yavuz yüzünden kafayı bile yemiş hastanelere düşmüştü ama yinede sevmekten birgün olsun vazgeçmemiş hayatının merkezinde hep o olmuştu. Belki aptalca idi belki yanliştı belki kimisine göre aptallık idi ama Leyla için sadakatti , yüreğine duyduğu saygı idi.

Yine bir günü bir geceyi onsuz geçirmişti ama olsundu. Yaşıyordu ya nefes alıyordu ya yeterli idi Leyla için yanında olamsına gerek yoktu. O uzaktan sevmeye de razıydı yeterki sevdiği adam mutlu olsundu.

İnsan zaten hep en çok sevdikleri ile sınanmazmıydı. En derin yaraları onlarla almazmıydı. Kim demişti sevda dan geçenin yolu güllük gülüstanlık diye. Dikeni olmayan , zorlu yollardan geçmeyen, acıyı en dibine kadar çekmeyen sevdalıyım dememeli idi.

Acının dibini de görmeli ki mutluluğun tadına varmalı idi. Yoksa hiçbirşeyin ne değeri kalırdı nede kıymeti.

Leyla zorlu yollaran geçıp zorlu sınavlar atlatmıs idi hala da devam ediyordu belki birgün oda dikenli yolları aşıp sevdiğine kavuşup güllük gülüstanlık yollarda yürüyebilirdi kim bilebilirdi ki, hayatın neler getireceğini....

********************

Sabah erkenden kalkan Leyla kızları uyandırmadan hazırlanmiş evden çıkmıştı. Adem ger zaman olduğu gibi hazır bir şekilde bekliyordu kendisini.

" Günaydın bremin da sen bugün biraz fazla mı yakışıklı olmuşun" dedi gülerek.

Adem utandı biraz özenmişti bugün kendisine Asmin'i okula bırakacak olmasının da katkısı vardı tabiki.

" Günaydın yenge her zaman ki halim " dedi oda Leyla'ya tebessüm ederek. Arabaya binince Leyla beraber konağa doğru yol aldılar.

Asmin de erkenden kalkmıs geceden gizlice hazırladığı sepeti arka bahceden almış ve dolanarak konağın önüne gelmişti. İçi kıpır kıpırdı bugün sevdiği adamın doğum günü idi ve bugün artık ne olursa olsun diyip sevdiği adama açılacak olmanın heyacanı da vardı üstünde.

" Adem 2 saat sonra şirkete geçeceğim " dedi ve indi arabadan Leyla. "Tamam yenge " dedi Adem. Leyla korumalara selam verip konağa girdi.

Asmin Leyla'nin girdiğini görünce hızlıca Adem'in yanina doğru yürumeye başladı ama gördüğu adam ile yüreği hopladi çok yakışıklı olmuştu.

Adem'in kafasıni çevirmesi ile Asmin'i görmesi bir oldu ulan yüreğine çok fazla idi bu kızın güzelliği birde böyle süslü püslu olunca daha da bir güzelleşiyor kalbinin ritmini değiştiriyordu.

" Günaydın Adem " dedi ağzı kulaklarında. Adem Asmin'in güzelliğine öyle kaptırmısti ki kendisini konuşan kızı duymamıştı bile. Asmin elini kaldırıp " Heyyy kime diyorum " dedi.

Adem "hıhh" dedi ahh bu kız bir bilse kendisine neler yaptığını boyle güzel gülermiydi. " Çok güzel olmuşsun " dedi Adem dalgınlık ile. Asmin duyduğu sözler ile hem mutlu oldu hemde utandı.

" Teşekkür ederim sende çok yakısıklı olmuşsun " dedi. Adem duyduğu sözlerin gerçek olup olmadığıni anlmaya çalışıyordu ne yani kendisini yakışıklı mı bulmuştu hala inanamıyordu.

Sonra kendisini toparladi korumalara rezil olmuştu. Asmin'in elinde ki sepeti görünce " Hayırdir bu ne ? " diye sordu.

"Sürpriz hadi gidelim " dedi.

Beraber arabaya bindiler Adem yanında ki kızda ki gizemi çözmeye çalısıyordu.

"Okulda piknik mi yapacaksiniz ?" Diye sordu bu defeda.

" Hayır seninle yapacağiz ben kahvaltı etmedim Adem bey guzel bir yere götür bizi " dedi Asmin merakını gidermek için . Yoksa sorup duracak içi içini yiyecekti. Asmin rodyoyu açtı yol boyu birbirlerine bakıp durdular.

Adem sessiz kafalarını dinleyecekleri hemde rahatca kahvaltı edebilecekleri Alleben goletine sürdü arabayı. Gelince arabayı park edip beraber arabadan indiler. Asmin arka koltuğa koyduğu sepeti aldı yeşilliğin üzerine önce sepetten çıkardığı örtüyü serdi. Ademnile birlikte oturdular ikisininde yüzünde güller açıyordu.

Asmin geceden hazırladıği ne varsa örtünün üzerine koydu sonra sabah erkenden kalkıp demleyıp termosa koyduğü çayı çıkardı bardaklara doldurdu.

" Ooo Asmin hanım baya marifetli imişsiniz ne zaman hazırladıniz bu kadar şeyi çay bile var " deyip dalga geçti Adem.

" Ne sandınız Adem bey bizde fena değilizdir bu işlerde Sultan teyze kadar olamasak da " deyip güldü.

Beraber güzel bir kahvaltı yaptılar ilk defa başbaşa yanlarında kimse yokken yaptıkları bu kahvaltı bugüne kadar ki yedikleri tüm yemeklere bedeldi.

Nihayet sıra Adem'e sürprizini vermeye gelmişti Asmin'in elleri titriyordu kalbi ise gümbür gümbür atıyor idi. Adem sigarasını almak için arabaya gittiğinde Asmin de hazır aldığı browninin üzerine mumu takıp yaktı hediyesini de çantasından çıkarıp hazırladı. Adem geri döndüğün de gördüğü browni ile şaşırdı.

" Hayırdır bu ne için bugün özel bir gün mü ki " dedi kendi doğum gününü bile unutmuştu sevdiği kadının yanında.

" Evet bugün çok özel bir gün çünkü bugün senin doğduğun gün iyiki doğdun hadi dilek tutup mumu üfle " dedi ve ışıl ışıl parlayan gözleri ile elindeki keki işaret etti.

Adem gözlerini kapatıp bu küçük kadını her daim hayatında ve kendisine nasip olmasını diledi muma üfleyip söndürdü.

Asmin keki yere bırakip alkişladı sonra Adem'e sarılıp iyi dileklerde bulundu. Adem boynuna sarılan kıza hemen karsılık verdi. Doya doya saçlarının kokusunu içine çekti.

Asmin hediyesi aklına gelince Adem'den ayrıldı. Artık zamanı gelmişti hem hediyeyi verecek hemde artık içinde tutamadığı sevgisini söyleyecek idi. Ama o kadar çok utanıyordu ki nasıl yapacağını bilemiyordu. Cesaretini toparladı eline arkasında ki hediyeyi aldı parlayan gözleri ile Adem'e baktı.

" Bunu sana vermeden önce söylemem gerekenler var. Nerden başlayacağım bilemiyorum ama lütfen ben bitirene kadar tek kelime etme sadece dinle bir daha yapabilir miyim bilemiyorum cünkü" dedi güldu.

Adem hiçbirşey anlamamıştı ama söyleyeceklerini de deli gibi merak ediyordu. " Tamam " dedi kafasını sallarken. İkisinin bakişları birbirlerine kenetlenmiş iken Asmin söze girdi.

" Adem biz aynı avluda büyüdük bugüne kadar hep beraberdik. Ailem ben sana Adem dedikçe kızar abim okduğunu söylerler idi. Ama ben seni hiçbir zaman abim gibi göremedim . Ben Ne zaman üzülsem, düşsem, gülsem, ağlasam, mutlu olsam hep sen vardın yanımda sen benim hem arkadasım hem sırdaşımdın. Şimdi söyleyeceklerimden sonra belki bir daha benle konuşmayacaksın, belki bana kızacaksın, belki de üzüleceksin ama ben artık susmak, içimde tutmak istemiyorum " dedi.

Adem merakla dinliyordu yüreğine bir korku düştü acaba birini sevdiğinı felan mı söyleyecekti. Yandı Adem'in yüreği öyle böyle bir yangın değildi ki sanki 45 derece Antep sıcağı gibi yada Newroz da yakılan ateş gibi. Yandı yanmasına ama Asmin ne görüyor nede o yangını biliyordu.

Asmin kendisini sesszice dinleyen adama bakıp sözlerine devam etti.

" Adem ben seni seviyorum ama bu sevgi ne bir arkadas, ne bir dost, nede abi kardeş gibi. Ben kendi mi bildim bileli gözümü sende açtım şu ufacık yïreğime bir tek senin sevdanı sığdırdım. Ve ben artık bu sevgiyi icimde tutmak istemiyorum. Ben bu sevginin ağırlığını taşıyamıyorum. Yüreğim sana olan aşkını haykırırken ben sana abi demek istemiyorum " dedi bir çırpıda konusmuştu yoksa bir daha konuşmaya ne onun cesareti vardı nede yüreği bu heyecanı kaldırabilirdi.

Bir sevda daha yürekden dile, dilden sözlere döküldü. Belki onları mutlu belki mutsuz bir son bekliyordu. Ama sevdanın önünde ne durabilirdi ki......

Adem duyduğu sözler karşısında şaşırmış ne diyeceğini bilememişti. Hala duyduklarının doğru olup olmadığını sorguluyordu içinde. Yıllardır korktuğu imkansiz gördüğü ihanet ettim diye diye kendini yiyip bitirdiği sevdası imkansızlıktan çıkmış, yüreğine umut tohumları serpilmişti. Yıllarca dillendiremediği aşkını karşısında ki kız cesur yüreği ile dillendirmiş Adem'in işini kolaylaştırmış idi.

Asmin meraklı gözleri ile Adem'e bakıyor verdiği tepkileri takip ediyordu...

Bölüm sonu canlarım haydi yoruma.