ตอนที่ 56 อำพราง 2
นางรู้สึกสับสน...แท้จริงแล้วระหว่างเขาและนางมีความรู้สึกอย่างไรต่อกันเล่า?
“ได้”
ในที่สุดนางก็พูดออกมา แม้จะแผ่วเบายิ่งกว่าเสียงคลื่นน้ำและกระแสลมวสันต์ ทว่าจื่อเว่ยกลับได้ยินชัดเจนเป็นอย่างยิ่ง
ใบหน้าหล่อเหลาผุดรอยยิ้มน้อยๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ
“ข้าจะรักเจ้าให้สมกับความเชื่อใจในวันนี้” เขากระซิบ
ใจที่เต้นระรัวของนางคล้ายกับถูกมือที่มองไม่เห็นยึดไว้ ฝูซินเงยหน้ามองเขาให้เต็มตา จิตใจสับสนกระวนกระวายราวกับว่าเมื่อครู่นางเพียงแค่หูฝาดไป
จื่อเว่ยมองกิริยานั้นพลางอมยิ้ม เขาโน้มศีรษะลง ปลายจมูกโด่งแตะสัมผัสแก้มนวลบางเบา สูดดมกลิ่นหอมจากตัวนางเข้าเต็มปอด ขบเม้มกลีบปากล่างของนางแล้วหยุดการกระทำลงด้วยสัมผัสบางเบาทว่ากลับไม่ผละออกในทันที
เป็นจุมพิตที่เรียบง่าย ไม่ล่วงล้ำ แต่กลับมีพลังอำนาจในการปลดตรวนที่อยู่ในใจเขาลงอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเพียงแค่นางเอ่ยปาก
