I Died

Chapter Seven

When I entered the house mama at papa was in the living room. They seem to be in a hurry dahil sa mga luggage na nakakalat sa sala. Si papa ay may kausap sa telepono habang si mama naman ay kung may anong chinecheck sa kanyang bag. Nakita ako ni mama "dear" lumapit siya sa akin at hinalikan ako sa pisngi, ganoon din ako sa kanya. She looked at my face "Are you alright?" nagaalala niyang tanong. I nod at saka tumngin uli sa gamit, pati siya. "hija we need to leave para business trip" aniya "the renovation will start in two days kaya ihahatid kana din namin sa mga Galvez para doon ka muna mag stay" I almost forgot about the renovation. It only means that I will be living with Rin and Rei in the next few days.

Kinabukasan lang bago pa ako makakain ng almusal ay hinatid na ako nila mama at papa sa bahay ng mga Galvez and it was thrice as large as our house, it seems familiar though, though I never saw a mansion in my entire life. Sa gate palang nito ay punong puno ng mga sari saring bulaklak na sigurado ako ay naaalagaan araw araw, doon ay naghihintay si Rin kasama ang isang magandang babae na siguro ay kasing tanda lamang ni mama. She looks like the old version ni Rin yun nga lang ay straight ang buhok nito hanggang balikat niya at napaka amo ng mukha nito. She has a pointed nose kagaya ng dalawang magkapatid as well as their brown eyes. They said that she was as old as my mother does pero kung hindi ko titignan ito ng maayos ay mapagkakamalan kong kapatid lang nila ang mama nila. Nagbatian sina mama at si Madam Galvez ganoon din ang ginawa namin ni Rin. Tiningnan ako ni Madam Galvez at nginitian ko lamang ito "you are always welcome here hija, you can do what you want kapag may gusto kang gawin" ngumiti siya sa akin. Her expression feels like I just met an angel. Hindi na nagpatumpik tumpik pa sina mama at mabilis ding umalis ng umagang iyon.

Today is weekend kaya walang pasok sa school. Nang makaalis sina mama at papa ay ibinilin ako ni Madam Galvez kay Rin para i tour ako sa kanilang bahay or should I say mansion? dahil magpeprepare pa daw ito para sa breakfast.

Una muna akong inilibot ni Rin sa labas ng mansion punung puno ng mga sari saring bulaklak kahit saan pa ako tumigin pero ang pumukaw sa atensyon ko ay ang maliliit na bulaklak na nakakalat sa garden. Napakatingkad ng mga kulay nila dahilan para mapatitig talaga ako ng matagal sa mga iyon. Umupo ako para mas matignan pa iyon ng maayos, ganoon din Rin. Nagsalita siya tungkol sa mga bulaklak na iyon "Portulaca" aniya.

"huh?" ako na naguguluhan sa sinambit niyang salita.

"potulaca ang name ng bulaklak na iyan" nakatingin parin siya sa mga iyon habang ako naman ay naghihintay pa sa susunod niyang mga sasabihin "a little later...the petals will fully open at kapag sumapit ang takipsilim ay magsasara uli sila."dagdag niya pa.

Umikot kami sa buong mansion, sa likod nito ay ang kakahuyan. Para bang mga matataas na kakahuyan na makikita sa mga American movies. Habang naglalakad kami ay nakuha ang atensyon ko ng isang gazebo. Naglakad kami papunta roon ni Rin at habang palapit kami at may sinasabi siyang kung ano ay untiunting bumabalik sa ang isang alaala na nakita sa panaginip. Iyon ang gazebo..ang pader kung saan..."hmmm? Erin masama ba ang pakiramdam mo?" tanong ni Rin sa akin.

"huh?" naguguluhan kong tanong sa kanya dahil wala naman akong nararamdaman na kakaiba o masakit sa katawan ko.

"kulay pula yung pisngi mo" aniya pa.

"ah...wala ito eh..." wala akong maisip na alibi para sa pulang pisngi. Nagaalala parin niya akong tinitignan. Kailangan may sabihin ako "ano kase..."

"Miss! handa na daw ang almusal" ani nong isang kasambahay siguro nila Rin.

"tara?" niyaya ako ni Rin. Tumango ako at lumakad kasama siya. Mabuti nalang ay tinawag kami ni ate kung hindi ay baka lalong mamula ang mga pisngi ko.

Nang makarating kami roon ay sumalubong sa amin ang isang mahabang lamesa katapat niyon ay ang isang nakasabit na chandelier. It was rose gold in color and looks really expensive. Madam Amanda Galvez was with Sir Victor Galvez, iyon daw ang pangalan ng papa nila Rin at Raven. "Good morning sir" I greeted him. He looks like Raven, its just that bagsak ang buhok nito kumpara kay Raven and the color of his eyes are blue"

He greeted me as well and told me to drop the word sir and call him tito. Pinaupo na kaming dalawa nina Rin at nagsimulang kumain. "Seiger is still in the meeting, uuwi din iyon mamaya bungad sa amin ni Tito Victor habang nakatingin silang dalawa sa akin nina Madam Amanda habang si Rin naman ay kumukuha ng ng kakainin niya. I can't help but to feel awkward dahil hindi ko alam ang sabihin ko sa harap nila. Ngumiti nalang ako "h..he must be busy sir...I mean tito" crap did I just stuttered? Well, its not like it matters to me kapag may kausap akong iba, is it because of the fact that na dito ako pansamantala titira or it because they are Raven's parents and must I make a good impresssion.

The whole breakfast was really impressive. Aside from having delicious breads may mga nakahain pang ibat ibang klase ng mga cookies. Pinagusapan namin ang tungkol sa studies namin at ako naman ay nagtatanong tungkol sa kanilang negosyo para naman they can say that I also care about those matters and to be honest I really wasn't but after hearing a lot of things kay Tito Victor at kay Madam Amanda I feel like interesado na ako sa mga ganoong gawain, though they did not brainwashed me like they didn't said that I must be engaged in this kind of activities this and that. Tito Victor told me about the rainbows of the business and its downside. I even feel like he was smarter than any professor I met in our Rin's class. The breakfast ended with byes dahil papasok na si Tito Victor sa opisina para din sa meeting.

Rin showed me her room and my room. Her pastel pink room was filled with minimalist paintings, calligraphy pens, notepads, sticky notes, highlighter. She was organized person unlike me. Pagkatapos noon ay hinila naman niya ako next to her room dahil iyon daw ang magiging room ko. On the top of the room there was a four poster bed sitting on the floor just like the bed I left in our house. It was covered with white curtains. The fact that they prepared something for me made my heart warm. I hugged Rin "thank you".

That morning nagaral kaming dalawa, gumawa ng mga pabaong assignments at projects at nagreview narin para sa mga quizes.

Nang sumapit naman ang hapon pagkatapos naming maglunch at magpahinga niyaya niya akong maglaro ng badminton. Nasa harap kami ng mansion malapit kung saan nakadisplay ang isang malaking fountain na agaw atensyon kapag papasok sa mansion. Nakatingin lamang ako doon sa tubig ilang minuto na ang nakalipas ng matapos kaming maglaro. Inalok ako ni Rin ng tubig at kinuha iyon para uminom. Nakaupo kami sa bermuda grass habang tinitingnan ang fountain. Nakasandal ang dalawa kong kamay sa likod. Pakiramdam ko ay hindi ako makakagalaw ng maayos bukas dahil sa sakit ng katawan ko dahil sa paglalaro. "do you play" bungad na tanong ko kay Rin dahil pansin ko ang galing niya sa paglalaro ng badminton.

"Kakalaro ko lang a minute ago kasama ka" sagot niya habang nakatingin din sa fountain.

"That's not what I mean...iyong official match. I think you should join" Nagiwas siya ng tingin sa akin. Hindi siya nagsalita. Binasag ko ang katahimikan " its okay kung ayaw mong sabihin" paalis na sana ako para makaligo dahil sa punong puno na ako ng pawis gaya ni Rin nang "I used to but I got sick of it..."parang nagaalangan pa niyang sabihin kung ano man iyong kasunod ng sinabi niya "nevermind" in an instant she smiled at tumayo na rin at inakbayan ako papasok sa mansion habang hawak hawak niya ang mga raketa.

Pagkapasok namin sa loob ng mansyon ay dumiretso kami sa mga kanya kanya naming kuwarto. Pumasok ako sa banyo at naligo. Something is wrong with her. Gusto kong malaman ni Rin na nandito lang ako para sa kanya. I must tell her that. Minadali ko ang pagligo para agad kong masabi iyon sa kanya. I was about to grab the bathrobe when I realized that my stuffs were still in Rin's room. Naiwan ko doon. I was going there anyway. Lumabas ako sa kwarto at pumasok doon. She wasn't there, maybe she is also taking a bath. Mamaya nalang. Kinuha ko ang mga gamit ko at bumalik sa kuwarto ko. Humiga ako sa kama at tinakpan ang mata ko gamit ang kanang kamay at huminga ng malalalim.

Come to think of it there is something I need to do while mama at papa are still in business trip. I need to find myself. Daki. My name is Daki. My brother's name is...wait I do not know his name. Hindi ko matandaan, my tears began to flow out from my eyes. My mother, my father I don't know their names. The angel. How come that I cannot remember anything. I need to write my name. Kinuha ko ang pad ko at isinulat doon. I began to cry while still trying to remember my full name. Daki is the only thing I know. Natigilan ako sa pagiyak ng may marinig akong kumatok sa pinto na kuwarto. It was probably Rin "pasok".

Pinunas punas ko ang mga luhang umagos sa mga mata ko kanikanina lamang. The door opened at iniluwa iyon si Seiger. He was still wearing a coat paired with black necktie and white longseeve underneath. Kakauwi niya pa lamang siguro. He was holding a piece of rose and gave it to me. Tinanggap ko iyon at ngumiti. You why are you doing this...if you keep doing this I might actually fall for you and get addicted to it. Lumapit siya sa akin, he tried to reach my face pero I was able to avoid him "you cried?" why do this thing always happen? He always notices kapag umiyak ako. I dont want to look like a cry baby in front of him.

"its none of your business" I said with a cold tone. Halos makalimutan ko nang the only thing that Im wearing right now is bathrobe. Dumapo ang mga mata niya sa katawan ko tinakpan ko iyon kahit na hindi ito matatakpan lahat "leave" ngumiti siya at umalis at aniya "I'll be waiting for you outside".

Hindi ko iyon pinakinggan at hinintay lamang siyang lumabas para makapagbihis na ako.

I wore a floral yellow wrap dress hanggang tuhod iyon. Nang lumabas ako ay naghihintay nga siya sa labas ng pintuan ko. Tumingin siya sa akin, nagiwas lang ako doon. Naglakad lang ako pababa sana nang maalala kong wala naman akong pupuntahan. Did I actually act according to his plan? Tumingin ako sa kanya. Unti unti ay lumalapit siya sa akin habang ako naman ay umaatras. Wala akong maiisip na sasabihin ko kaya bumalik ako sa loob ng kuwarto. I breathed. "Baby" I almost choked nang marinig iyon. He followed me inside.

"A..anong ginagawa mo dito?" I freaked out. Lumapit siya akin pero gaya ng ginawa ko kanina ay umatras lamang ako hanggang sa hindi ko namalayang nasa dulo na ako ng pader. He hugged me. I protested but he is that tall kaya kahit itulak ko siya it won't suffice. Dumapo ang ilong niya sa leeg ko dahilan para makiliti ako sa ginawa niya. "I..."hindi ako makapagsalita sa ginagawa niya. I don't think I can even stand with my own feet dahil nakapangangalambot ang ginagawa niya sa akin "I am not who you think I am" nagiwas lang ako ng tingin para hindi magtagpo ang mga mata namin. Humiwalay siya sa pagkakayakap sa akin and I started explaining to him while still looking at other direksyon. "I am not Erin, Wala akong maa..." he cut me off by kissing me gently.

"You" hinawakan niya ang baba ko at ipinagtagpo ang mga mata namin "look at me" tumigin ako sa kanya. "you are Erin, I sure of it" he kissed me again. You are wrong Seiger I am not the Erin they use to know. I kissed him back. I'm commiting a crime. His mouth is trying to enter into mine while his hand is trying to reach my elbows while the other one ay hawak hawak ang leeg ko. I stopped him. Tinapik ko ng paulit ulit ang mga braso niya so he stopped. Tumingin siya sa akin pero hindi ko hinayaang gawin niya iyon kaya yinakap ko siya para hindi niya makita ang ekspresyon ko.

It was dinner time and we are all in the dining room. Nandito rin si Rin. Hindi ko pa nasabi sa kanya ang gusto ko sabihin. Seiger was looking at me but I was really aiming for Rin's attention. I was about to call her when someone came. Rin's expression changed nang makita ang taong iyon.