I Died

Chapter Thirteen

Pagpasok ko sa classroom ay napansin kong nagbubulungan ang mga clasmates ko. Umupo ako sa dulo. Hinanap ang presensya ni Rin pero wala. Lumipas ang ilang minuto ay dumating ang prof tsaka siya iniluwa ng pinto. Dumiretso siya sa tabi ko. Tumigin siya siya sa akin at ngitian ako. Her eyes are unusually puffy and red. Inabot ko ang kamay niya at hinaplos iyon. I cannot talk to her dahil naglelesson na si Miss Esperanza.

Matapos ang klase ay tinanong ko siya pero umiiling lang at tumatawa ito. "Really its nothing" sumipsip siya ng kanyang paboritong lemon juice na may chia seed habang nasa cafeteria kami. There are still some people na nakatingin sa akin. Tumayo ako at nagpaalam kay Rin na pupunta muna ako saglit sa comfort room.

I was inside the cubicle nang may marinig ako naguusap "palibhasa ayaw maghirap sa buhay" anang nung unang babae na narinig ko.

"right!"sagot ng kasama niya "I mean why would a rich girl like her would marry kahit na nagaaral pa?I hope hindi maghihirap and mga Galvez niyan" tuloy pa niya. So it was me. Lumabas ako ng cubicle at tinignan ang dalawang babaeng nauusap, nakita ako nung isa at kinalabit ang kasama niyang nagmamascara kaharap ang salamin.

Lumabas na ako ron at nakitang hihintay ako ni Rin roon.

Sita fetched me sa school. Sieger probably texted her to drop me at his office. Matapos ang medyo napakahabang byaheay huminto si Sita sa harap ng isang matayog na gusali. The building was almost made of pure tinted glass. Tumingala ako roon. Nauna si Sita sa akin at ako naman ay sinundan siya. Binati kami ng guard doon pati narin ang mga tao sa lobby. Napakunot noo ako dahil sa kabaitang ipinapakita nila sa akin. Umupo ako sa isang sofa roon habang hinihintay si Sita na may kinkausap na isang staff. The whole lobby looks luxurious, sa labas palang ay kitang kita na ang kasaganaan nito dahil ultimong mga halaman at buong paligid na sakop ng gusaling ito ay mapapansin na hindi ito hinahayaang madumihan o malanta. Tinignan ako ng staff na iyon at ilang minuto lang ay bumalik na si Sita papalapit sa akin. Tinignan niya ang kanyang relo at humarap sa akin "Sir Seiger's office is in the top floor miss...I mean maam" maapos non ay umalis na siya dahil meron pa daw siyang ibang lalakarin.

Naglakad ako papalapit doon elevator at sumakay roon. What industry is he engaged to nga ba?Engineering services? It must be really profitable to have such an elegant building. I wouldnt even dare to touch this building dahil sa sobrang linis nito. I can even see my reflection on the marble floor. This building looks dark outside because of its tinted glass, but on the inside, it was heaven...the whole thing is amazing. It was monochromatic white the window frames, the wallpapers, the staffs's uniform and almost everthing except on the dark green marble floor I am stepping into...it all falls under one color palette only.

The elevator opened. Lumabas ako roon and it led me to one and only room there. Though the whole floor is spacious isa lang ang room doon. Hinawak ko ang doorknob at binuksan ang pinto doon. The room wasn't filled with unnecessary things, it was all related to work or this industry. The ninety degrees of this four corner room's wall was made of glass. The man I just married a few weeks ago was sitting in a swivel chair, looking at his thick paperwork while talking on the telephone. I couldn't see anything but the s...a glimpse of memories suddenly crossed my mind that made me cringe. He saw me standing and immediately stopped talking to his telephone. " Come here", he said to me with a soft voice. Lumapit ako roon. Nakatayo sa kanyang gilid. He pushed himself backward from his desk and faced me. From his seat, he hugged me as if I was a fragile bottle. I patted his head and was leaning to my chest. " Have you eaten?" I said, almost a whisper.

"No" he was still leaning on me. Isinubsob niya ang mukha niya sa akin. I saw some papers in his desk related to our business. I can't help but feel guilt because it was me, somehow the reason why he is working too much. Mama told me after I went to that island with him, he will be responsible for the work I did before I got into the accident.

"No?" ani ko para makumpirma iyon.

"Yeah" he whispered and stared at me. Hinawakan niya ang pulso ko at hinatak palpit sa kanya, which made me sit on his lap. He rested his nose on my neck that made me feel weak. Inabot ko ang bulsa ko sa aking vest at kinuha iyong aking cellphone. Mayroon akong kinalikot doon para mamili ng pagkaing ipapadeliver para sa kanya "anong gusto mo?" pinakita ko sa kanya ang screen na may ibat ibang pagpipilian na pagkain. He didn't respond for a sec. Instead, he planted small kisses of him to my neck "stop" I said to him with authoritative voice but didnt moved him. Not even once.

"I"ll have you" he whispered to my ears. Its a good thing that I wasnt facing him, I feel like my knees are going to tremble any second because of my weakness to this man. I tried to look angry and showed him the screen once again. He stopped on what he is doing to me and sighed, finally. "Anything" aniya nang nakayakap naman sa akin.

"alright" sagot ko sa kanya at pinili iyong chicken para sa kanya at iba pa. Tatayo na ako mula sa pagkakaupo sa kanyang hita nang pigilan niya akong gawin iyon "stay" malumanay niyang bulong sa aking kanang tenga. Sinunod iyon at pinanood siyang bumalik sa kanyang ginagawa. While still sitting on his lap, I admire watching him read papers and him signing them for either acceptance or rejection. "stop staring" aniya sa akin habang nagbabasa parin siya.

While still in his arms, I stared at the sky behind us.

"Make a wish baby kapag pumasok na tayo then blow mo yung kandila" bulong sa akin ni mama nang makitang palapit na kami sa malaking pinto ng simbahan. I was still holding my candle with a flame in it. Tumingala ako sa kanya dahil sa sinabi niya. I honestly did not know what to wish because of the scenery I have right now. Maiinit ang hangin, dahil siguro iyon sa mga nakasinding kandila hawak hawak ng mga debotong kagaya namin pero kahit na ganoon ay nahahaluan ito ng mabangong amoy ng mga kandila at bulaklak na idinisenyo palibot sa mga santo.

"Wife" bulong sa akin ni Seiger habang inilalagay niya ang mga takas na buhok ko sa likod ng tainga ko "the food is here, let me get it" tinitigan ko siya para makuha ang sinasabi niya sa akin.

Akmang tatayo na siya pero mahinang pinatong ko ang kaliwa kong kamay sa kanyang dibdib para sabihin sa kanyang ako na ang kukuha. He chuckled.Tumayo ako at naglakad papunta sa pinto at binuksan iyon para kunin ang inorder kong pagkain. Kinapkap ko iyong dala kong pera sa bulsa ko at ibinigay iyon doon sa kuyang nagdeliver.

Kinabukasan ay kagaya ng dating ginagawa ni Seiger ay ihahatid niya ako sa school bago siya magtrabaho. I was about to open the door nang pinigilan niya ako "take this" inilahad niya sa akin ang isang card na kulay itim. Hindi ko alam para saan iyon kaya nakipagtitigan muna ako sa kanya. Sinabi niya ay iyon daw ang gamitin ko sa pagbili ko ng kung anu ano. I was hesitant at first dahil wala naman akong balak bilhin pero tinanggap drin iyon kalaunan dahil pinipilit niyang dalhin ko iyon.

His card feels weird kaya naisipan kong itanong iyon sa classmate ko "napagaralan naba natin iyong mga card last year?" tanong ko kay Ica na classmate namin, tumango siya "ano kase yung ibig sabihinng mga kulay black" pagpapalusot ko na nakalimutan ko na pero parang ganun na nga ang sitwasyon.

"Ah those" napaisip siya at nagpatuloy "those are for ultrawealthy people only" huminto siya sagli at may idinagdag pa "konti lang ang mayroon niyan girl kase ang mga banco mismo ang lalapit sayo para magkaroon ka niyan" she explained to me with a mile in her face parang proud ba na nasagot niya ang tanong ko at naalala niya ang ga lesson namin dati while I found myself shocked dahil sa mga impormasyong pumuno sa ulo ko. The whole day, I felt like I was filled with so many information and thoughts even though iyong impormasyon na nalaman ko ay matutunan lang within less than five minutes. I know that my husband affords to pay a large amount of money for this and that things pero is it really that far na aalukin siya mismo ng kilala at trusted na banco dito sa Pilipinas. Thinking back on what I saw yesterday must make sense. The whole building inside and outside of its perimeter is exquisite, plus the fact that he is the only person who works on the highest floor of the building. That must be it.

I texted him.

Me: Mauna na ako sa bahay.

After what happened to us in that island nang makauwi kami ay sinorpresa niya ako with a new house. It was ours he even pointed. Simula noon ay doon na kami umuuwi. Mama even prepared my things dahil hindi pa man ako nakakauwi ay nasa bagong bahay na ang mga gamit ko.

Seiger: What's wrong? May nangyari ba?

He replied after two minutes.

Me: Nothing! I just don't feel like going there today. No need to worry :)

I replied.

Kasalukuyang nagdadrive si Sita pauwi habang nakatitig ako sa black card na ibinigay ni Sieger sa akin. Anong gagawin ko dito? Is it a wife's duty to have such things? Napailing ako and tried to find other reasons for it.

Napukaw ang atensyon ko dahil sa nag beep na cellphone ni Sita. Binasa niya iyon at tumingin sa akin. "Ma'am punta daw tayo sa bahay ng mga Galvez. Sir Seiger's grandfather was there to visit the family." aniya. There's nothing wrong sa mga sinabi ni Sita pero hindi ko mapigilang kabahan dahil sa mga kuwento ni Rin sa akin tungkol sa kaniya. He is the one who has the power to decide things whether makukuha ni Rin and kanyang pinapangarap na bahay. That house was filled of happy memories for her kaya ayaw niya itong mapunta kanino man kahit pa sa pinsan niya.

Ibinaba niya ako sa harap ng fountain ni Sita at ipinark ang sasakyan sa kung saan. Naglakad ako papasok sa mansyon at sinalubong ako nina Tito Simon nakaupo sa may sofa sina Mom at Dad. Iyon nalang daw ang itawag ko sa kanila nina Tito Victor at Tita Amanda dahil ganun din ang tawag nila Seiger at Rin sa kanila. There is an old man seating in the single sofa. May hawak siyang tungkod sa kanyang kaliwang kamay. He has an intimidating aura, more intimidating than Seiger. Kahit pa takot na lumapit ay nagmano ako gaya ng ginawa ko kina Tito Simon, Mon at Dad. Tiinignan ng matanda ang tatlong kasama namin sa salang ito. Ang mata nila ay parang nagaalala sa akin lalo na si Tito Simon. Parang may gusto siyang sabihin sa akin pero hindi niya magawa kaya umalis na lang ito kasabay sina Mom at Dad. Kinibahan ako sa pagalis nila. In an instant ay nagyelo ang kamay ko.

"Good afternoon po lo kumusta na po kayo?" I politely said.

"Its been more than a month hija, why are you still not pregnant?" hindi niya sinagot ang aking tanong instead he asked me right off the bat.

"Po?" I asked him dahil wala akong naiintindihan sa sinabi niya I mean why would he ask such question. Ang hawak hawak niyang tungkod ay pinatama niya iyon sa sahig dahilan para magulat ako sa kanyang ginawa.

"You must already know by now na kapag hindi kayo nagkaanak ni Seiger sa lalong madaling panahon ay hindi ko na ibibigay kay Rhiannon ang pangarap niyang bahay" he is not angry nor shouting nang sabihin niya iyon sa akin pero nakakatakot parin ang pagkakasabi noon sa akin. My mind was filled with too much information today. This time, what is it? "Hindi parin ba bumabalik ang alaala mo? Don't you think you're taking too much time?" pinaulalanan niya ako ng mga tanong.

My head is feeling hazy. Para bang kulang na kulang sa space ang ulo ko ngayong hindi ko nga maalala ang nakaraan ko. Before I got to answer Sieger's grandfather, someone entered the room no other than my husband. He was...he looks really...right now more intimidating than the old man in front of me.