I Died

Chapter Five

Kulay lila at kahel ang kalangitan parang nakikisama lang sa sitwayson ko. Kasalukuyan pang nawawala sina ina at ama dahilan para mapilitan akong magtrabaho sa isang call center at iwan ang kapatid kong tatlong taong gulang palang. Mabuti nalang talaga ay malapit lang ang pinagtatrabahuhan ko sa paaralang pinapasukan ko.

Isang taon ang nakalipas wala paring balita sa mga magulang ko. Nagpatuloy ako sa pagaaral kahit hirap na hirap na ako sa pagsasabay ng trabaho at pagaaral. Kung wala ang kapatid kong si Ciel ay baka matagal na akong sumuko. Kapag nakikita ko siya, hindi ako umuuwing pagod pakiramdam ko may kahihinatnan ang lahat ng ginagawa ko simula ng mawala sina ama at ina.

"Erin" napapitlag ako nang tawagin ako ni Raven, masyado siguro akong natulala sa kulay ng kalangitan para hindi ko mamalayan na nasa tapat na kami ng bahay "nandito na tayo" he said with soft voice.

Napatingin ako sa labas. Tumingi ako sa kanya "Salamat, Raven" bubuksan ko na sana ang pintuan nang maalala na may gusto pa akong sabihin sa kanya "pwedeng ba kitang tawaging Rei?" hindi siya makasagot, hindi niya siguro iyon nagustuhan "okay lang kung ayaw mo" ngumiti ngiti pa ako nang hindi maging awkward ang sitwasyon at bumadyang aalis para lumabas na pero hinablot niya ang plso ko dahilan para mapabalik sa kinaroroonan ko.

"Call me Rei" hindi siya makantingin sa akin at niluwangan na niya ang kamay niyang nakahawak sa pulso ko. Tumango ako at ngumiti saka binuksan ang pintuan ng sasakyan para lumabas na at dumiretso sa loob ng bahay. Pumasok na ako at sumandal sa pinto pagkatapos kong isara ito. Napatingin ako sa sa mga makalumang chandelier sa kisame at ngumiti sa nangyari ngayong araw. Nagkaroon na ako ng kaibigan.

"You look happy miss" bungad sa akin ni Sita nang makita ako paakyat ng hagdan.

"Ah may kaibigan na ako si Rhiannon" pagmamalaki ko pa sa kanya. Napansin kong ngumiti ito pero ilang segundo lang ay parang naging malungkot ang ekspersyon ni Sita. Nahilo ako bigla, minasahe ko ang sentido ko sakaling maalis iyon. "What's wrong Sita? May nasabi ba akong mali?" tanong ko sa kanya.

"No miss, nothing at all. In fact, masaya ako para iyo" tsaka siya ngumiti.

Hanggang ngayon ay nararamdaman ko pa ang pagkahilo. Siguro ay dahil iyon sa paglalakwatsa namin ni Rin dahil hindi naman ako sanay lumabas pagkatapos ng school. "Sita magdala ka ng tubig sa kwarto ko ah" bilin ko sa kanya bago tuluyang pumanhik papunta sa kwarto ko.

Nakapagbihis na ako bago pa masapasok sa kuwarto ko si Sita kasama ang isang pitsel ng tubig na may kasamng baso. Inilapag niya iyon sa tabi ng aking kama at inusisa ako "okay ka lang ba miss? namumutla ka" may bahid ng pagalala ang ekspresyon niya.

"Nah medyo nahihilo lang ako pero maaalis din ito mamaya" I assured her para hindi na siya magalala pa sa akin.

"Miss did you happen to eat something that is not included sa regular meal mo like dessert?" tanong niya sa akin Though I feel weird sa tanong niya ay sinagot ko parin iyon.

"Sansrival" I ate sansrival with Rin kanina lang ang it was tasty. "Hindi ko ba dapat kainin iyon?" pagbibiro ko pa sa kanya.

"Miss.."si Sita.

"Please do go on Sita"

"Since nawala ang alaala mo I think I should say this thing na you forbid yourself eating sweets or even drinking soda dahil nahihilo ka after mong maconsume ang mga iyon" she said to me with a concerned eyes.

"but..."naalala ko ang nangyari noong nakaraang araw "hindi naman ako nahilo the last time I ate carrot cupcake" I explained to her. I don't think I understand this body.

"well maybe dahil ikaw ang gumawa nung cupcake na iyon miss" I don't understand her pero tumango tango nalang ako para hindi na pa siya magalala pa at makapagpahinga na rin ako.

Uminom ako ng tubig na dala Sita kani kanina lang at humiga sa gilid ng kama. Itinaas ko ang kaliwa kong kamay at sinubukan iyong gawin laruan para takpan ang ibat ibang bagay na nakikita ko sa kuwarto ko.

I feel weird. There was a party. Everyone was happy but I am not because I have no one to be with dahil wala si Sita habang si mama at papa naman ay nakikipagusap sa mga ibang negosyante. Wala rin si Rin dahil kasulukuyan pa itong nagpapagaling sa bahay nila. I wish I could be there though. Kung hindi lang dahil sa kuya niyang iyon plus ayaw talaga akong papuntahin nila mama at papa doon dahil kailangan talaga daw ako dito.

Lumabas ako sa lumang mansion at pumunta sa garden kung saan napapalibutan ito ng maraming pulang rosas. Siguro mas maganda ito kapagsa umaga, gabi na kase at ang mga nakapalibot na dim lights lang ang nagsisilbing ilaw para makita ang kabuuan ng garden.

Pupunta na sana ako sa sentro kung saan mayroong gazebo nang may humila sa akin, napasandal ako sa kanya at tinakpan ang bibig ko "Miss me?" bumulong ang pamiliar na boses sa kanang tainga ko. Binitawan niya ako at humarap ako sa kanya.

This time napasandal naman ako sa pader nang ilapit niya ang mukha niya sa akin. Lumabas sa bibig ko ang salitang "Seiger". Nagtama ang mga mata namin pero agad kong iniwas ang mga akin. Hinawak niya ang ang baba ko at pilit na ipinagtatagpo ang mga mata namin. "You...youre back" nauutal kong sabi sa kanya kahit na nakatingin parin sa ibang direksyon.

Tinampal ko ang kamay niyang nakahawak sa mukha ko kahit na nakikiliti ako sa ginagawa niya. Sinubukan kong umalis sa kinalalagyan ko pero lalo niya niya pang idinikit ang sarili niya sa akin like he pinned himself to me and brushed his lips to mine. I tried to push him to get away from his kisses pero wala akong lakas. I answered all of his kisses kahit pa I'm almost out of breath.We kissed passionately and made my knees weak buti nalang ay hawak hawak niya ang baywang ko para hindi ako matumba. I locked my hands to his nape. "I miss you Seiger" bulong ko sa kanya while he's slowly sniffing my neck that almost made me feel kiliti.

What was that?