Smile slowly crept on my lips as I stared on the message. It's just a simple 'good morning' text from Jaycee but I appreciate it so much. Inilagay ko sa mini cabinet sa gilid ng kama ko ang cellphone saka tinignan ang kisame. Smile remained on my lips. Parang ang saya pala kapag may nakaalala sayo sa paggising mo pa lang. I accepted him as my friend. I am afraid to try but I still did. Baka this time, we will be good and true friends. Wala naman siyang mapapala sa'kin. Mayaman siya kaya imposibleng pe-perahan lang niya ako. Totoo naman siguro siya 'di ba? Sana...
Pero paano kapag iniwan ka rin niya? Paano kung may iba siyang motibo na makakasakit sa'yo? Paano kung palabas lang ang lahat? I sighed because of my thoughts. I need to be positive. Matagal na rin since nagkaroon ako ng kaibigan
