Gözümü sehpadaki bir çiziğe dikmiş öylece duruyordum. Elim düzenli hareketlerle kucağımda yatan Blue’nun tüylerini okşuyordu. Karşımdaki koltukta Charlie ile Daizy’in varlığını biliyordum. Addy ise ortamızda ileri geri yürüyordu.
Tyler’ın sabahki hali bir türlü aklımdan çıkmıyordu. Yatağa çıplak uzanmış halde gitmemem için yaptığı ısrar “Gitme” diyen sesi hala kulaklarımdaydı. Hiçbir şey anlamlı gelmiyordu. “Bir şey olmuş olmalı” diye mırıldandım. Sesimi kendim bile zor duymuştum ama Addy “Elbette bir şey oldu Li. Ti bizi böyle bırakıp gitmez” diye bağırdı.
Birden Aspen da Tyler’ın söylediği sözleri aklıma geldi. “Beni asla affetmeyeceksin” bu sözleri hatırlamamla kafamı hızla kaldırdım. Addy’e bakarken “Anlamıyorsun” dedim.
Addy kollarını göğsünde birleştirip bana bakarak “Bildiğin bi
