Arabasını gördüğümde kalp atışlarım hızlanmıştı. Aramamı açmıyordu, ama buradaydı. Bunu düşünmeden koşar adımlarla o yöne doğru ilerledim.
Arabasına yaslanmış bir şekilde duruyordu yine, sanki beni hep burada bekler gibiydi. Belki de gerçekten bekliyordu. Ben bunu ciddiye almıyordum, ama ya gerçekten böyle bir şey yapıyorsa, ya beni sürekli burada bekliyorsa?
"Ferman ağa!" diye seslendim yanına doğru geldiğimde.
Ferman sesimi duyunca anında bana doğru döndü, beni görünce yüzünden tebessüm oluşmuştu. O bana gülümseyerek baktıkça benim heyecanım artıyordu.
"Ağa kızı! Açıkçası buraya gelmeyeceğini düşünmüştüm, ama çok şükür ki beni yanılttın."
Heyecanımı belli etmemeye çalışarak onun yanına geçtim, bir yandan da etrafa bakınıyordum kimse bizi görmesin diye.
"2 saat kadar kalabilirim bu
