Konağına varınca arabadan indi hiçbir şey demeden. Sürekli kapımı açtığı için utanıyordum, bu yüzden hızlıca ben indim arabadan. Arabanın kapısını kapatırken Ferman ağa bana ters bir bakış attı. Birkaç saniye sonra başını olumsuz anlamda sallayıp belimi sardı.
O belime sarılınca nefesimi tutup yüzüne baktım. Oldukça rahat görünüyordu. Onun kollarının arasında olmak bir yandan mutluluk vericiyken bir yandan da ürperticiydi.
Yakın olmaktan korkuyordum Ferman ağaya karşı. Bana ne kadar iyi hissettirse de ona bu kadar yakın olmam doğru değildi. Yengemin karşısında dururken kendime sözler vermiştim, şimdiyse bu sözleri çiğniyordum.
"Annem iyi kadındır, seni o kadar çok anlattım ki tanıyor sayılır. Korkma o yüzden, gergin olunacak bir durum yok."
Gergin olduğum o kadar belli miydi? Beni şu a
