Hep beraber sofraya oturmuştuk, Ferman ağa yanıma geçince rahatsız olsam da hiçbir şey belli etmeyip öğlen yemeğime odaklandım.
Adama iki ilgi gösterdik diye bu sofraya oturur olmuştum. İlk başta ailesine bana işkence eder gibi davranmalarını söylemişti, şimdi annesine kızıyordu tavrından ötürü.
Onu sevmiyordum, ama annesini kışkırtmak için bu durumu kullanmak çok hoşuma gidiyordu.
"Bugün çalışana izin verdim, bulaşıkları gelin hanım yıkasın. En azından yediğinin hakkını versin!"
Son cümlesini kısık sesle söylese de hepimiz duymuştuk bunu. Kadın ne şekilde darbe vuracağını şaşıyordu artık.
"O yediğinin hakkını bana ödüyor zaten ana. Bulaşıkları dizin mutfağa, izni bitince yıkar. Ama benim karım kimsenin bulaşıklarını yıkamayacak!"
Aferin be kocam! Helal olsun, gerçekten de gurur duyu
