เหยื่อแค้นบำเรอกาม

ตอนที่ 1 แก้แค้น

เขาเอาเธอมาเป็นเหยื่อเพื่อแก้แค้น เธอก็แค่คนบำเรอกามให้เขาได้เสพสม

ภาคิน เจ้าของบ่อนคาสิโนผู้เด็ดเดี่ยว ความแค้นในอดีตสร้างแผลใจให้เขาต้องล้างแค้นด้วยการเอาลูกศัตรูมาเป็นนางบำเรอ ภาคินไม่รู้

เลยว่านางบำเรอแสนสวยคนนี้จะมีอิทธิพลกับชีวิตทำให้เขาเปลี่ยนไปตลอดกาล

ลินิน ด้วยความรักในครอบครัวจึงยอมแลกร่างกายเพื่อให้ครอบครัวอยู่รอด แม้จะต้องเจอกับความทุกข์และถูกทำร้ายจิตใจมากเพียงไหน

ความเป็นตัวเธอก็ยังคงอยู่และมัดใจเจ้าหนี้มาดขรึมได้อยู่หมัด

บทนำ

คืนแรก

“อย่าทำเป็นใจกล้า ผมรู้ว่าคุณกลัว”เสียงเข้มดุหน้าตาขึงขัง

“คุณเหยียบย่ำฉันขนาดนี้ คงไม่มีอะไรต้องกลัวแล้วล่ะ”หน้าสวยเชิดขึ้นเถียงเขาดูถูกเธอจนไม่เหลือค่าเธอยังต้องกังวลอะไรอีก ภาคินสีหน้าเฉยแล้วโทรสั่งให้ลูกน้องให้เข้ามาในห้อง

ไม่นานนักผู้ชายร่างกำยำก็เดินเข้ามาในห้อง ภาคินให้ลูกมองไปที่หญิงสาวบนที่นอน

“เปิดซิงให้ที”น้ำเสียงทุ้มเรียบนิ่ง ลูกน้องหันไปมองหญิงสาวผิวขาวใส่ชุดซีทรูหน้าสวยแต่หม่นเศร้า จึงเดินเข้าไปใกล้ตามคำสั่งเจ้านาย ลินินนั่งนิ่งเกร็งตัวสั่นน้ำตาคลอ ฝ่ามือหนาแตะลงผิวเนียนค่อย ๆ ลูบไล้แผ่วเบา ร่างบางขนลุกกำผ้าปูที่นอนแน่น ต้องเสียสาวกับคนที่ไม่รักก็เจ็บปวดพอแล้ว คนใจร้ายอย่างเขายังจะนั่งมองเธอโดนกระทำยิ่งซ้ำเติมให้ไร้ศักดิ์ศรีหนักกว่าเดิม

ภาคินหน้าตาขึงขังมองด้วยความรู้สึกวาบหวามเห็นผิวเนียนละเอียดถูกมือสากของคนสวนลูบไล้ยิ่งหงุดหงิดฝืนนั่งดูทำเป็นไม่รู้สึกอะไร

ลูกน้องนั่งลงบนที่นอนข้างกายสาวเชยคางมนเชิดขึ้นเผยอริมฝีปากหนาเคลื่อนเข้าใกล้ปากอวบอิ่มจนเกือบสัมผัส ลินินหลับตาปี๋หายใจหอบตัวสั่นเกร็งหัวใจเต้นเร็ว

ขี้หวงเอาแต่ใจ

ด้านภาคินหน้าตาขึงขังหยิบกระถางดอกไม้ใกล้มือปาลงพื้น เพล้ง! แล้วก้าวเดินเข้าหาหญิงสาว เพล้ง! เท้าหนาเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ลินินหวาดกลัวถอยหลังหนี เพล้ง! เขายังไม่ยอมหยุด เพล้ง! กระถางแตกกระจายเศษกระถางกระเด็นใส่ขาเรียวเลือดออกซิบ ในตอนนี้ลินินแทบไม่รู้สึกแสบแผลสักนิดได้แต่มองหน้าเขาที่ดุร้ายโมโหที่เธอทำสิ่งที่เขาห้าม คนงานหน้าตาเลิ่กลั่กมองภาคินที่ขว้างดอกไม้ที่เขาหวงลงพื้นอย่างไม่ใยดี

“คุณคินครับ!”หัวหน้าคนงานรีบร้องทักเมื่อเขาหยิบกระถางดอกไม้ที่เลี้ยงอยากที่สุดขึ้นมา

“ให้ทุกคนกลับบ้านไป! กลับไปกันให้หมด! ”ภาคินตะโกนเสียงดังลั่นโรงเรือนเหล่าคนงานสะดุ้งตกใจมองหน้ากันก่อนจะวิ่งกลับไปเก็บของออกจากโรงเรือนอย่างลนลาน เพล้ง! กระถางดอกไม้ถูกขว้างลงพื้นอีกครั้ง ลินินยืนแข็งทื่อไม่กล้ากระดิกตัว

“ขอโทษ...”เสียงหวานสั่นเครือหวาดกลัวท่าทางดุดันของชายหนุ่มตรงหน้า

“ผมห้ามโทรหามัน!”ภาคินตะคอกเสียงดัง

“ไม่ได้โทรหา เขาโทรมา”ลินินแววตาสั่นไหวตอบเสียงเอื่อย

“แล้วรับสายมันทำไม! คิดถึงมันมากหรือไง ตัวนอนอยู่กับอีกคนแต่ใจกลับคิดถึงผู้ชายอีกคน คุณนี่มันสองใจ!”สายตาคมแข็งกร้าวเบะปากเหยียดหญิงสาวที่ทำตัวน่ารังเกียจ ลินินน้ำตาคลอกำมือแน่น

“คุณเป็นคนทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ฉันมีคนรักอยู่ดี ๆ คุณก็เอาฉันมาเป็นนางบำเรอ ทำให้ฉันมีมลทิน!”

“กล้าเรียกมันว่าคนรัก ทั้งที่ผัวยืนอยู่ตรงหน้า!”

“คนรักก็คือคนรัก ส่วนคุณมีอะไรกันเพื่อใช้หนี้!”ลินินเชิดหน้าเถียงกลับน้ำตาไหลลงหางตา

“แค่ใช้หนี้?”

“ใช่ ฉันเป็นแค่คนบำเรอกามมีหน้าที่สนองตัณหาให้คุณพอใจแล้วรอวันที่คุณเขี่ยทิ้ง”เสียงหวานสั่นเครือหน้าแดงก่ำ ภาคินหายใจแรงด้วยความโมโหก้าวเดินเข้าหาหญิงสาวที่ยืนร้องไห้ตัวเกร็ง

“แค่คนบำเรอกาม อยากเป็นแค่นั้นจะได้จัดให้”แขนแกร่งรวบร่างบางมากอดกดหน้าลงซุกไซ้ลำคอเรียวอย่างรุนแรง ลินินเจ็บแสบพยายามขัดขืนก็โดนเขาเหวี่ยงออกจนเซถลาก้นกระแทกพื้นกายหนาขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็วใบหน้าคมราวมัจจุราชไร้ซึ่งความรู้สึกปรานี เขาถกกระโปรงหญิงสาวขึ้นลากกางเกงในออกมาแล้วเสียบแทงความแข็งแกร่งเข้าในกายสาวทันที

ตอนที่ 1 แก้แค้น

ภายในบ่อนคาสิโนประเทศเพื่อนบ้าน ภาคินยืนมองดารุณีกับธวัชชัยกำลังเล่นพนันกับกลุ่มคนอีกห้าคน สายตาคมจ้องมองขึงขังไม่วางตา ภาณุเดชเดินมายืนข้างๆ

“กูสั่งคนไปแล้วไม่เกินเที่ยงคืน เป้าหมายจะมีหนี้ไม่น้อยกว่าหนึ่งล้าน”ภาณุเดชเดินมายืนข้าง ๆ แล้วมองไปที่ดารุณี

“ขอบใจมากเพื่อน” ภาคินยิ้มมุมปากแววตาแข็งกร้าว เขาเกลียดครอบครัวนี้เพราะพวกมันโกงค่านายหน้าที่ดิน พอพ่อแม่เขาไปโวยวายก็ถูกสั่งเก็บ ทำให้ชีวิตเขาพังทลายต้องดิ้นรนเพียงคนเดียวกว่าจะมีวันนี้มันไม่ง่ายเลย เขาตั้งใจทำให้ดารุณีที่ติดการพนันติดหนี้เยอะขึ้นเรื่อย ๆ และเอาสินทรัพย์มาชำระคืน เป้าหมายที่ต้องการคือให้พวกมันหมดตัว

เวลาผ่านไปเพียงไม่ถึงเดือนทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนที่เขาหวังไว้ ดารุณีติดหนี้เพิ่มขึ้นจนเอาเครื่องเพชร ที่ดิน และบ้านหลังใหญ่มาใช้หนี้ แต่นั่นก็ยังไม่เพียงพอหนี้สินที่ต้องจ่ายยังเหลืออีกหลายล้าน

ณ บ้านหลังใหญ่ของธวัชชัยกับดารุณี

ภาคินเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่สายตาคมกวาดเฟอร์นิเจอร์หรูหรามากมายที่คนพวกนี้โกงคนอื่นมา ในวันนี้ทุกอย่างจะกลายเป็นของเขาทั้งหมด เวรกรรมกำลังตามทันสองผัวเมียที่ทำลายครอบครัวเขาอย่างสาสม

ร่างหนาเดินไปนั่งบนโซฟากำมะหยี่สีน้ำเงินเรียบหรูมองดูลูกน้องหกคนล้อมตัว ดารุณี ธวัชชัยและลูกสาวอีกสองคนไว้

“ของในบ้านเป็นทรัพย์สินของผมทั้งหมดห้ามโยกย้าย ส่วนหนี้อีกห้าล้านต้องหามาคืนภายในหนึ่งเดือน” ภาคินน้ำเสียงแข็งกร้าวมองหน้าเย้ยครอบครัวของดารุณีที่ยืนหน้าเครียดตัวสั่นตอนนี้พวกเขาหมดตัวจะหาเงินที่ไหนมาจ่าย

“มูลค่าบ้านหลังนี้เยอะกว่าที่ตีราคา หนี้อีกห้าล้านแค่บ้านหลังนี้ก็น่าจะพอ”ธวัชชัยเอ่ยขึ้นสีหน้าเคร่งเครียด

“บ้านเก่า ๆ ยังไงก็ไม่พอ หนี้อีกห้าล้านยังไงก็ต้องจ่าย”

“พวกเราหมดตัวจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายให้”ดารุณีเถียงเสียงดัง ภาคินตาขวางมองลูกสาวสองคนของทั้งคู่ ที่รูปร่างดีหน้าตาสวยผิวพรรณขาวเนียนสะอาด

“เอาลูกสาวไปขายตัวแลกเงินได้”เขายิ้มเยาะ ลูกน้องยืนยิ้มกรุ้มกริ่ม สองสาวหน้าตาตื่นกลัวจนลนลาน

“ไม่นะ คุณพ่อคุณแม่ช่วยพวกเราด้วย!”ลูกสาวทั้งสองร้องโวยวายไม่ยอมขายตัว ตั้งแต่เกิดมาใช้ชีวิตสุขสบายสวยเลิศเชิดหยิ่งไม่เห็นหัวใครกลับต้องมาทำงานที่เสียศักดิ์ศรีนั่นคือสิ่งที่ยอมไม่ได้

“ไม่ทำก็ได้ แต่ต้องหาเงินมาจ่ายให้ทันไม่อย่างนั้นก็เตรียมทำงานศพให้พ่อแม่พวกเธอได้เลย!”

“คุณพ่อ คุณแม่!”ลูกสาวทั้งสองมองพ่อแม่อย่างอ้อนวอนไร้ซึ่งทางออก และก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นหน้าประตูห้องรับแขก

“พวกเราจะผ่อนใช้ให้คุณ”สิ้นเสียงหญิงสาว ทุกคนหันไปมองหญิงสาวหุ่นเพรียวบางใบหน้าสวยหวานจ้องที่ภาคิน ร่างบางย่างก้าวเข้ามาใกล้สีหน้าขึงขัง

“คุณต้องให้ผ่อนผันให้พวกเรา คุณจะได้เงินคืนครบ ถ้าฆ่าพ่อแม่ฉันก็มีแค่พวกฉันเสียใจแต่คุณจะไม่ได้เงินคืน”

“ไม่ให้ผ่อน เพราะที่ฉันต้องการจริงๆไม่ใช่เงิน แต่เป็นความฉิบหายของคนในบ้านหลังนี้”ภาคินทำหน้ากวนๆ ยิ้มร้ายกาจ

“คุณจะต้องการความฉิบหายของพวกเราทำไม หรือว่าพวกเราเคยไปทำอะไรให้คุณ”ลินินเสียงเครียดมองด้วยความสงสัย

“นิน มานี่ลูกไม่ต้องไปต่อรองกับพวกมันไม่มีประโยชน์”ธวัชชัยรีบเรียกลูกสาวคนโต ภาคินหันมองไปธวัชชัยสายตาดูเป็นห่วงลูกสาวคนนี้ ลินินกำลังจะเดินไปหาพ่อแต่แขนแกร่งดึงรั้งไว้

“ไปเป็นนางบำเรอแล้วจะหักหนี้ให้เดือนละห้าแสน”

“อย่ายุ่งกับลูกกู!”ธวัชชัยตะโกนจะพุ่งตัวเข้าไปหาลูกสาวแต่โดนลูกน้องกระชากตัวไว้ให้ยืนอยู่ที่เดิม

“ให้เดาว่าคนนี้เป็นลูกรักสินะ......”ภาคินยิ้มสะใจ ธวัชชัยตาแดงก่ำหายใจหอบแรงเป็นห่วงลูกสาวสุดที่รัก

“ฉันไม่ขายตัว”ลินินเสียงแข็งน้ำตาคลอ

“ก็ได้ไม่บังคับแต่ถ้าหาเงินมาไม่ได้พ่อแม่เธอตายแน่ หรือจะสั่งเก็บตอนนี้เลยดี!”ภาคินเบื่อหน่ายกับการต่อรอง หน้าคมเข้มมองลูกน้องแล้วส่งสายตาสั่งให้จัดการ ลูกน้องหยิบปืนจ่อหัวธวัชชัยกับดารุณีทันที ลูกสาวทั้งสามร้องกรี๊ดดังลั่นบ้าน

“อย่าๆ ฉันยอมแล้ว อย่าทำอะไรพ่อแม่ฉัน!”ลินินยกมือไหว้ทั้งน้ำตาขอร้องให้เขาปล่อยพ่อแม่ ภาคินกระชากเธอเข้ามาใกล้ยกนิ้วแกร่งลูบเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวแล้วลากตัวหญิงสาวขึ้นบันไดไปต่อหน้าต่อพ่อแม่ของเธอ

“ฆ่ากูเลย อย่าทำลูกกู อย่าทำลูกกู!”เสียงร้องตะโกนของธวัชชัยไม่เป็นผล ภาคินฉุดกระชากหญิงสาวขึ้นไปจนถึงชั้นสองของบ้านธวัชชัยร้องไห้มองตามอย่างเจ็บปวด ดารุณีกับลูกสาวทั้งสองหน้าเครียดด้วยความกลัวไม่ได้มีความเป็นห่วงลินินเลยสักนิด

ภาคินลากเธอเข้าไปในห้องปิดประตูดังปังโดยไม่รู้ว่าเป็นห้องนอนของใครแล้วเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงกว้าง หญิงสาวถดตัวหนีหวาดกลัว กายแกร่งถอดเสื้อผ้าโชว์ซิกแพคแน่นเดินย่างเข้ามาใกล้สายตาหื่นกระหาย หญิงสาวกลัวตัวเหลือบมองกรอบรูปตรงหัวนอน เขาชะงักเอียงคอมองตามเห็นกรอบรูปมีรูปของเธอกับผู้ชายอีกคนที่น่าจะเป็นคนรักกัน

“มีแฟนแล้วด้วย ดีจะได้เป็นงาน”ภาคินยิ้มร้าย ขึ้นคร่อมร่างบางทันที

“มีวิธีอื่นที่จะใช้หนี้ให้คุณไหว”เสียงหวานสั่นเครือมองอย่างอ้อนวอนน้ำตาไหลเป็นทาง

“มี แต่ไม่เอา อยากทำวิธีนี้.........”สายตาคมดุดันโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ลำคอเรียว หญิงสาวนอนร้องไห้ไม่ขยับตัวยอมให้เขาได้สัมผัสเรือนร่างที่ไม่เคยมีใครได้แตะต้องเพื่อปกป้องครอบครัว