“พี่พิมโอเคไหมคะ”
“พี่แค่เวียนหัวนิดหน่อยนิล นิลเอานี้ไปทานกับคุณท่านนะ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปเตรียมยาข้างบน”
“ค่ะ”
...
“อีกแล้วนะพิม เธอทำเรื่องสกปรกแบบนี้ อีกแล้วนะ”
“อย่าเข้าใจพิมผิดนะคะคุณท่าน พิมไม่ได้....”
หลังอาหารมื้อหลักระหว่างลูกสะใภ้กับพ่อสามีภายในห้องรับรองอันมิดชิด เด็กสาวรับถาดขนมมันต้มขิงรสชาติเผ็ดร้อนไปต่อกับคุณท่าน
คุณหมอพิมอ้างว่าเธอรู้สึกปวดหัวหนักๆ เหมือนจะเป็นไข้จึงขอตัวไปพักผ่อนเสียก่อน จะได้ไม่แพร่กระจายเชื้อให้คนแก่ติดเข้า
แต่เธอก็หารู้ไม่ว่าแผนที่คิดว่าวางมาอย่างแนบเนียนในครั้งนี้จะรอดพ้นจากสายตาคมอย่างคนอาบน้ำร้อนมาก่อนได้
“ไม่ได้ตั้งใจวางยาฉันกับนิลงั้นเหรอ”
“พิมไม่ทราบจริงๆ ว่ามันคืออะไร”
“เธอเป็นหมอนะพิมสุดา เธอจะบอกว่าไม่รู้เหรอว่าในอาหารมีสิ่งแปลกปลอมเจือปน แล้วถ้าวันหนึ่งฉันถูกคนวางยา เธอก็จะบอกว่าไม่รู้...”
“พิมสะเพร่าเองคะ พิมขอโทษ”
“เธอหวังจะให้ฉ
