My Hot Benefactor

Ties

RACHELL POV

Pagkatapos ng gabing iyon, hindi ko alam kung paano haharapin si Lewis. Iba ang takbo ng utak ko tuwing naaalala ko ang mga nangyari sa loob ng sasakyan. Hindi ko inaasahang hahantong kami sa ganoong sitwasyon, lalo na’t halos hindi kami magkakilala nang lubos. Pero hindi ko rin maitatanggi—si Lewis ay may kakaibang paraan ng pagpaparamdam ng seguridad at init, bagay na bihira kong maramdaman sa kahit na sino.

Kinabukasan, habang iniinom ko ang kape sa maliit na mesa sa apartment na inuupahan ko, biglang nag-ring ang cellphone ko. Nang makita ko ang pangalan ni Lewis sa screen, agad akong nagdalawang-isip kung sasagutin ko ba ito.

“Hello,” sabi ko, pilit na tinutunton ang tamang tono para hindi mahalata ang kaba ko.

“Good morning,” bati niya, mababa ang boses pero puno ng sinseridad. “I hope I didn’t wake you.”

“Hindi naman,” sagot ko, pilit na inililihis ang utak ko mula sa gabing iyon. “What’s up?”

“I was wondering if we could talk later,” sabi niya. “I want to discuss something important with you.”

“About what?” tanong ko, medyo nag-aalangan.

“Let’s talk in person,” sagot niya. “I’ll pick you up after your shift tonight.”

Wala na akong nagawa kundi pumayag.

Pagkatapos ng trabaho ko sa restaurant, naghihintay na si Lewis sa labas sakay ng kanyang kotseng itim. Nang makita ko siya, parang may kung anong bumalot sa akin—isang halo ng kaba at pagkalito.

“Hop in,” sabi niya habang binubuksan ang pinto para sa akin.

Tahimik lang ako habang nasa biyahe kami. Hindi ko alam kung paano sisimulan ang usapan o kung dapat ko ba siyang tanungin agad tungkol sa gusto niyang pag-usapan.

Pagdating namin sa isang tahimik na lugar, huminto siya sa gilid ng daan. Lumingon siya sa akin, at seryoso ang mukha niya.

“Rachell, I want to help you,” panimula niya. “Not just because of what happened between us, but because I see something in you. You’re hardworking, determined, and you deserve to achieve your dreams without struggling this much.”

“Lewis…” Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

“I know this might sound… unconventional,” patuloy niya. “But I want to be your benefactor. I want to support you financially so you can focus on your studies and your future.”

Napatigil ako. Ang salitang “benefactor” ay parang may bigat sa bawat pantig. Hindi ko alam kung paano ko dapat ito tanggapin.

“Why?” tanong ko, ang boses ko ay puno ng alinlangan. “Bakit mo ginagawa ito? We barely know each other.”

“Because I believe in you,” sagot niya, diretso ang tingin sa akin. “And… I care about you more than I should.”

Napayuko ako, iniisip kung paano ko haharapin ang sitwasyong ito. Sa isang banda, totoo namang kailangan ko ng tulong. Scholar nga ako, pero hindi nito nasasakop ang lahat ng gastusin ko. Pero sa kabilang banda, ang ideya na tatanggap ako ng tulong kapalit ng… intimacy? Hindi ko alam kung kaya ko.

“I’m not forcing you to say yes,” dagdag niya. “But if you do, I promise you, I’ll never make you feel less than who you are. This isn’t about control—it’s about helping someone I admire.”

Pag-uwi ko ng gabing iyon, hindi ko mapigilan ang isipin ang sinabi niya. Paano kung tama siya? Paano kung ito na ang pagkakataon ko para maabot ang mga pangarap ko? Pero sa tuwing naiisip ko rin ang magiging kapalit nito, parang may parte sa akin na nag-aalinlangan.

Kinabukasan, pagkatapos ng klase ko, nagpasya akong tawagan si Lewis.

“Hello?” sagot niya agad, halatang nag-aalala.

“Lewis,” panimula ko. “I’ve thought about your offer.”

“And?” tanong niya, tila hinihintay ang magiging desisyon ko.

“I’ll accept it,” sagot ko, pilit na pinipigilan ang kaba sa boses ko. “But I have conditions.”

“Name them,” sagot niya agad.

“Una, I want this to be purely professional. No strings attached,” sabi ko.

“Fair enough,” sagot niya.

“Pangalawa, I’ll pay you back once I’ve achieved my goals.”

Tumawa siya nang mahina. “That won’t be necessary, but if that makes you feel better, fine.”

“Pangatlo,” dagdag ko, “I don’t want anyone else to know about this.”

“Of course,” sagot niya. “This will remain between us.”

At nagsimula nga ang kasunduan namin. Hindi naging madali para sa akin ang tanggapin ang tulong niya, pero unti-unti, natutunan kong masanay sa presensya niya. Siya ang naging sandigan ko sa mga panahong pakiramdam ko ay nag-iisa ako.

Sa kabila ng pagiging benefactor niya, hindi ko maitatangging may iba akong nararamdaman para sa kanya. Pero pilit kong pinipigilan ang sarili ko, dahil alam kong walang patutunguhan ang nararamdaman ko.

Si Lewis ay isang taong tila napakalayo ng mundo sa akin. Pero sa tuwing magkasama kami, parang lahat ng iyon ay nawawala.

At habang tumatagal ang kasunduan namin, hindi ko mapigilan ang tanungin ang sarili ko—hanggang saan kaya aabot ang relasyong ito? At kailan ko haharapin ang katotohanang baka mahulog na ako sa kanya?

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakabahala—ang pagtanggap ko sa alok ni Lewis o ang ideya na posibleng magbago ang lahat dahil dito. Sa bawat araw na lumilipas, mas dumadalas ang komunikasyon namin. Pero kahit na anong gawin ko, pilit kong nilalabanan ang kakaibang damdaming unti-unting tumutubo sa puso ko.

Isang linggo matapos ang aming kasunduan, niyaya akong makipagkita ni Lewis sa isang café malapit sa unibersidad. Habang naglalakad ako papunta roon, hindi ko maiwasang makaramdam ng kaba. Pakiramdam ko, para akong papasok sa isang sitwasyong hindi ko alam kung paano tatapusin.

“Rachell,” tawag niya nang makita akong pumasok. Nakaupo siya sa isang sulok ng café, may hawak na tasa ng kape. Tumayo siya at iniabot ang kamay niya upang tulungan akong maupo.

“Hi,” bati ko, medyo nangangapa pa rin sa sitwasyon.

“Thanks for coming,” sabi niya, habang inaabot sa akin ang menu. “What do you want to order?”

“Anything’s fine,” sagot ko, pilit na ngumingiti.

Tumawag siya ng waiter at nag-order para sa aming dalawa. Habang hinihintay namin ang mga inumin, tumingin siya sa akin na parang may gustong sabihin.

“How’s everything?” tanong niya. “School? Work?”

“Busy,” sagot ko. “But manageable, thanks to your help.”

Tumango siya. “That’s good to hear. I told you, I just want to make things easier for you.”

Hindi ko alam kung paano siya pasasalamatan. Sa totoo lang, malaking bagay ang suporta niya sa akin. Pero kahit gaano kalaki ang tulong niya, hindi ko pa rin maiwasang mag-alala.

“Lewis,” panimula ko, pilit na binubuo ang tamang mga salita. “I just want to be clear… this arrangement of ours—”

“Yes?” tanong niya, nakatingin nang diretso sa akin.

“It’s just… I don’t want you to think that I’m taking advantage of you,” sabi ko, halos pabulong.

Napangiti siya, tila natutuwa sa sinabi ko. “Rachell, if anyone’s taking advantage here, it’s probably me. I mean, I get to spend time with you. That’s more than enough.”

Nag-init ang pisngi ko sa sinabi niya. Hindi ko inaasahan na magiging ganoon siya ka-prangka.

Pagkatapos ng meeting namin, sinundo niya ako mula sa trabaho kinagabihan. Habang nasa kotse kami, nagkaroon ng awkward na katahimikan. Pakiramdam ko, may gusto siyang sabihin pero pinipili niyang manahimik.

“Lewis,” sabi ko, sinira ang katahimikan.

“Yes?” tanong niya, hindi inaalis ang mata sa kalsada.

“Are you always this mysterious?” biro ko, pilit na nagpapagaan ng usapan.

Napangiti siya. “And are you always this curious?” sagot niya, binabalik ang tanong sa akin.

“Seriously, though,” dagdag ko. “You’ve been helping me a lot, but I don’t really know much about you.”

Nag-isip siya sandali bago sumagot. “There’s not much to know,” sabi niya. “I’m just a guy who happened to see potential in you.”

“That’s not an answer,” sagot ko, napapailing.

“Well, if you really want to know,” sabi niya, tumigil ang kotse sa harap ng apartment ko. Tumingin siya sa akin at nagbigay ng isang maliit na ngiti. “I’ll tell you my story someday. But for now, let’s focus on you.”

Nabitin ako sa sagot niya, pero napagtanto kong baka hindi pa siya handang ibahagi ang lahat.

Sa mga sumunod na araw, mas naging madalas ang pagkikita namin. Pinipilit niyang tulungan ako sa lahat ng aspeto ng buhay ko, mula sa pag-aaral hanggang sa trabaho. Ngunit habang tumatagal, mas nagiging komplikado ang nararamdaman ko. Hindi ko na sigurado kung hanggang saan ang kaya kong itago ang nararamdaman ko para sa kanya.

Isang gabi, habang nasa kotse kami pagkatapos ng trabaho, hindi ko na napigilan ang sarili ko.

“Lewis,” tawag ko, habang nakatingin sa labas ng bintana.

“Yes?” tanong niya, tila nagulat sa tono ng boses ko.

“Do you ever regret this arrangement?” tanong ko, hindi tumitingin sa kanya.

“Not even for a second,” sagot niya agad.

Lumingon ako sa kanya, nagtataka kung bakit ganoon ang sagot niya. “Why not?”

“Because it means I get to know you,” sabi niya, seryoso ang tono. “And that’s something I wouldn’t trade for anything.”

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Sa kabila ng pagiging simple ng sagot niya, may bigat itong dala na parang tumama diretso sa puso ko.

At sa gabing iyon, napagtanto ko ang isang bagay—mas lumalalim na ang nararamdaman ko para kay Lewis. At ang tanong na bumabagabag sa akin ay ito: handa ba akong harapin ang anumang maaaring mangyari dahil dito?