-------
***Zariyah’s POV***
-
Hindi ko napigilan ang pag-agos ng luha ko; kusa na lang itong tumulo kahit pilitin kong pigilan. Sobrang bigat ng pakiramdam ko, para bang may malaking batong nakapatong sa dibdib ko dahil sa lahat ng mga pinaggagawa niya.
“I was already starting anew with my son, Aiden. Nung umalis ako, tuluyan ko nang pinutol ang kahit anong koneksyon o kaugnayan ko sa’yo. Pinangako ko sa sarili ko na hinding-hindi ko na hahayaang saktan mo akong muli, na wasakin mo ako muli. Pero heto ka—heto ka na naman, at wala kang ibang ginagawa kundi ang pasakitan ako. I don’t hate you, but now... you’re making me hate you. No, it’s not just hate anymore—I loathe you, I despise you.” Tuluy-tuloy ang pag-agos ng luha ko habang sinasabi ko iyon. Ramdam ko ang panginginig ng boses ko
