Between Maybe and More
1327 Words
Tahimik ang gabi, pero magulo ang isip ni Serina.
Nakatayo siya sa may bintana ng apartment niya, hawak ang malamig na tasa ng tsaa na matagal nang hindi niya iniinom. Sa labas, makikita pa rin ang mga ilaw ng lungsod—malalabo, parang mga bituin na nahulog sa lupa. Ilang oras na ang lumipas mula nang maghiwalay sila ni Alex sa ilalim ng lamppost, pero pakiramdam niya… andoon pa rin siya.
Nasa boses pa rin niya.
Nasa ngiti pa rin niya.
Nasa paraan ng pagtingin niya—parang may gustong sabihin pero piniling ipagpabukas.
“Same time tomorrow?”
Paulit-ulit na tumutunog sa utak niya ang tanong na iyon.
At ang sagot niya: Maybe.
Bumuntong-hininga siya at napailing. “Bakit ba ako ganito…” bulong niya sa sarili.
Dati, kapag may lalaki, klaro.
Oo o hindi.
Pasok o hindi.
May feelings o wala.
Walang pagitan.
Walang maybe.
Pero si Alex… ibang klase.
Hindi siya basta-basta dumating para guluhin ang mundo niya. Dumating siya nang dahan-dahan. Parang ulan na hindi mo namamalayan na basa ka na pala.
Hindi niya namalayan kung kailan nagsimulang maging natural na isipin ang pangalan nito kapag tahimik ang paligid. Kung kailan naging normal na hanapin ang presensya nito sa araw niya. Kung kailan naging mahalaga ang opinyon nito.
At doon siya natatakot.
Kasi kapag naging mahalaga…
…pwede ring mawala.
♡♡♡
Sa kabilang bahagi ng lungsod, si Alex ay nakaupo sa gilid ng kama niya, hawak ang cellphone, nakatitig sa huling message ni Serina.
Serina: Ingat ka pag-uwi.
Simple.
Walang emoji.
Walang lambing sa salita.
Walang kahit anong malinaw na senyales.
Pero ramdam niya.
He leaned back, staring at the ceiling.
“You’re dangerous, you know that?” mahina niyang sabi, kahit wala naman si Serina doon.
Hindi siya ganito.
Hindi siya yung tipo na nag-iisip ng isang babae bago matulog. Hindi siya yung napupuyat kakaisip ng tawa, ng boses, ng mga mata.
Hindi siya yung madaling ma-attach.
Dati.
Pero ngayon…
He closed his eyes.
Naalala niya ang paraan ng paghawak niya sa tasa ng kape. Yung maliit na kunot ng noo niya kapag nag-iisip. Yung pilit na tapang sa boses niya kahit halatang may takot.
Serina wasn’t loud.
Hindi siya dramatic.
Hindi siya flashy.
Hindi siya yung tipo na papasok sa kwarto at lahat titingin.
Pero may tahimik siyang bigat.
Yung tipo ng presensya na dahan-dahang bumabalot sayo hanggang hindi mo na kayang alisin.
At doon natakot si Alex.
Because he had promised himself:
Never again.
Never again sa komplikado.
Never again sa expectations.
Never again sa sakit.
But Serina…
She didn’t ask for promises.
She didn’t demand attention.
She just existed.
And somehow, that was enough to break his rules.
♡♡♡
Kinabukasan, parehong may eyebags.
Si Serina, halos tatlong beses nagpalit ng damit bago pumasok sa trabaho.
“Hindi naman date,” sabi niya sa salamin. “Coffee lang. Lakad lang. Chill lang.”
Pero bakit nanginginig kamay niya habang nag-aayos ng buhok?
Bakit parang masyadong mahalaga kung anong kulay ng blouse ang susuotin niya?
Bakit parang gusto niyang maging maganda—hindi para sa lahat, kundi para sa isang tao lang?
Sa office, hindi siya mapakali.
Maling file ang nabubuksan niya.
Maling pangalan ang natatype niya sa email.
Maling oras ang nalalagay niya sa calendar.
“Uy, okay ka lang?” tanong ng officemate niyang si Lara habang hawak ang clipboard.
“Oo… puyat lang,” sagot niya agad.
Hindi niya masabi:
May lalaking unti-unting nagiging mahalaga sa akin at natatakot akong aminin.
♡♡♡
Si Alex naman, limang minutong late sa trabaho.
“Wow, himala,” biro ng ka-team niya. “Ikaw ang punctual sa amin ah.”
“Traffic,” sagot niya.
Half lie.
The other half?
He stood in front of the mirror too long this morning.
Nag-isip kung okay ba ang suot niya.
Nagpalit ng polo.
Nagpalit ulit.
Nag-spray ng pabango twice.
Hindi niya matandaan kung kailan siya huling nag-effort ng ganito para sa isang tao.
And that scared him more than he wanted to admit.
♡♡♡
6:00 PM.
Pareho silang maagang dumating sa café.
At pareho silang nagulat.
Nagkatinginan sila sa pinto.
Nag-freeze.
Tapos sabay natawa.
“Early ka ah,” sabi ni Alex.
“Ganun ka rin,” sagot ni Serina.
May konting katahimikan.
Yung hindi awkward.
Pero mabigat.
Punong-puno ng mga tanong na walang gustong maunang magtanong.
Umorder sila ng kape.
Umupo sa tabi ng bintana.
Parehong pwesto.
Parehong tanawin.
Ibang pakiramdam.
Mas malalim.
Mas delikado.
“So…” Alex started, stirring his drink. “About last night…”
Serina lifted her eyes. “Yeah?”
He hesitated.
And in that pause, Serina realized something.
This wasn’t just kilig anymore.
This was the beginning of something that could either heal them…
or break them.
“So… I meant what I said,” Alex continued. “About taking things slow.”
She nodded. “Me too.”
Another pause.
“But slow doesn’t mean fake,” he added quietly.
That caught her.
She looked at him properly this time.
“What do you mean?”
“I mean… I don’t want to pretend na friends lang tayo kung hindi naman na ganun.”
Her breath hitched.
“And I don’t want to pretend na wala akong nararamdaman.”
Silence.
Heavy.
Honest.
Serina swallowed.
“I’m scared,” she admitted softly.
“Me too.”
“At least honest tayo,” she whispered.
He smiled a little.
“Yeah.”
♡♡♡
They talked.
About work.
About family.
About childhood.
About dreams they never told anyone.
Alex admitted he grew up in a house where love was quiet but fragile.
Na maaga niyang natutunan na kapag mahal mo ang isang tao, pwede ka ring masaktan.
Serina admitted she learned to be strong too early.
Na naging independent siya hindi dahil gusto niya, kundi dahil kailangan.
Na natutunan niyang huwag umasa.
And slowly, piece by piece, they laid themselves bare.
Not dramatically.
Not in tears.
But in small truths.
The most dangerous kind.
♡♡♡
Later, habang naglalakad sila sa labas, biglang umulan.
Hindi malakas.
Sakto lang.
Parang ambon na may halong lungkot.
“Wala akong payong,” sabi ni Serina.
Alex raised his umbrella.
“Then share mine.”
Naglakad silang magkalapit.
Balikat sa balikat.
Hindi sinasadyang magkadikit ang kamay.
Walang umaatras.
Walang umaabante.
Parang parehong naghihintay kung sino ang unang aamin na gusto nila ang pakiramdam na ito.
“You know what scares me?” Serina said quietly.
“What?”
“That this feels safe.”
Alex stopped walking.
Tumingin siya sa kanya.
“Safe is good.”
“Safe is dangerous,” she replied. “Because kapag nasanay ka sa safe… mas masakit pag nawala.”
He didn’t answer right away.
Instead, he slowly reached for her hand.
Didn’t grab it.
Just touched her fingers lightly.
“Then don’t disappear,” he said.
Her eyes softened.
“Don’t promise what you’re not sure you can keep.”
“I won’t promise forever,” he said honestly.
“But I can promise today.”
That was enough to make her heart ache.
In a good way.
And a terrifying one.
♡♡♡
When he walked her home, they stood again in front of her door.
The same space.
The same hesitation.
Different weight.
“I had a good time,” Alex said.
“Me too.”
Another pause.
This time, longer.
His hand brushed hers.
She didn’t pull away.
They didn’t kiss.
They didn’t hug.
They just stood there.
Letting the moment exist.
Letting the feelings breathe.
“Good night, Serina.”
“Good night, Alex.”
She closed the door slowly.
Leaning her back against it.
Heart pounding.
Hands shaking.
Smiling.
Crying a little.
Because she knew.
She was already in trouble.
The beautiful kind.
The painful kind.
The kind you don’t escape from.
The kind you choose.
♡♡♡
Across the city, Alex lay awake again.
Staring at the ceiling.
Smiling.
Afraid.
Hopeful.
And for the first time in a long while…
willing to risk his heart.
- Writer
