📖 10. BÖLÜM – KANIN SÖZ HÂLİNE GELDİĞİ GECE
Mehmet ağa ovadan döndüğünde saat çoktan gecenin içindeydi. Ay vardı ama ışık vermiyordu.
Sanki gökyüzü bile bu eve karışmak istememişti.
Konağın kapısından içeri girdi. Ayağının altındaki taşlar soğuktu. O soğuk, dizlerine kadar çıktı.
Avlunun ortasında durdu. Ne içeri girdi, ne dışarı çıktı. Elindeki tespih dönmedi. Çünkü eli dönmek istemiyordu. Bir süre öyle kaldı. İnsan bazen düşünmez, sadece durur ya işte öyle.Sonra çok alçak bir sesle, kendi duyacağı kadar konuştu.
Mehmet ağa. Benim kızım sustu benim Berfinim.. bir nefes aldı o nefes yarım kaldı. Düşman aşiretin oğlunu düşünüyo.
Bu cümle çıktığı an Mehmet ağanın omuzları düştü.
Bir adam ilk defa içinden yıkıldı. Zehra hanım ağa onu uzaktan gördü. Yaklaşmadı hemen. Çünkü Mehmet ağa
