📖 12. BÖLÜM – OĞUL YA KIZDAN VAZGEÇ YA SOYDAN
Akşam, Karahan Konağı’nın avlusuna ağır bir akşam çökmüştü. Gökyüzü morla lacivert arasında gidip geliyor, taş duvarlara yaslanmış fenerler sarı ışıkla titriyordu. Avlunun ortasına bir minder atılmış, etrafına da iri gövdeli, sert bakışlı adamlar dizilmişti karahan Aşireti’nin büyükleri. Tespih sesleri aynı ritimde çekiliyor, arada bir boğaz temizleme sesleri havada yankılanıyordu. Herkes biliyordu ki bu gece boşuna toplanılmamıştı.
Aras, birkaç adım geride, duvar dibine yakın bir yerde durmuştu omuzları dikti ama içi kıpır kıpırdı. Babası, yani Karahan reisi, sedirin başında oturuyordu bıyıkları titriyor, bakışı karanlıkta bile deliyordu. Yaşlı amcalardan biri tespihini yavaşça bırakıp konuştu.
Yaşlı Ağa. “Hele kulağımıza bir laf geldi, rei
