📖 17. BÖLÜM – İSTANBUL’DA BİR HAYAT
İstanbul sabahı başka kokardı. Betonun içinde bile insanın içine işleyen bir yalnızlık vardı. Baran, askerden döneli günler olmuştu ama kimse bilmezdi.
Bu şehirde onun bir hayatı daha vardı.
Küçük bir ev dar bir sokak ve kapının ardında bekleyen bir kadın vardı Elif.
Elif’in gözleri yorgundu, ama alışkındı beklemeye. Çünkü Baran, hep gidip gelen bir adam olmuştu.
Yan odadan ince bir çocuk sesi duyuldu:
Baranın kız. “Anne babam geldi mi?”
Elif başını eğdi. Gelmedi kızım ama yine kaç gün kalacak bilmiyorum.
Çocuk dudaklarını büzdü, pencereye koştu sokakta geçen her ayak sesini babası sandı.
Elif’in içi burkuldu Baran yoktu o daha Urfa’daydı karahan konağında kopacak fırtınanın tam ortasında istanbul’da ise, onun adını taşıyan bir hayat sessizce
