2 AY SONRA
Kızımız uyurken Gülay kollarımın arasındaydı. O günden sonra onun yanından hiç ayrılmak istemiyordum. Kardiyoloji kontrollerine de daha sık götürüyordum. Doktorun verdiği ilaçları ellerimle içirip kalbinin güçlenmesi için egzersizleri ben ona yaptırıyordum. Çoğu zaman uykusuzum diye şikayet edip tembellik yapsa da bu konuda taviz vermiyordum.
Gözlerimiz birbirine değince yüreğim o gün yaşadığımız korkuyla gölgelendi. Sanki bunu hissetmiş gibi yanağımı okşadı.
“Abim ne dedi biliyor musun,” diye sordu.
“Ne dedi?”
“Ağlamışsın. Yani doğum yaptığım gün, beni beklerken çocuk gibi ağlamışsın.”
“Sen de kendini o halde görsen ağlardın. Beni bırakacaksın sandım.”
Gözlerime baktı karamel hareleriyle, “Kalbim sıkıştığında ben de çok korktum. Öleceğimi sandım. Senin için bebeğimiz
