ZELAL / 1 YIL ÖNCE
Yeliz'in ölümünden sonra hayatım paramparça oldu. İçimdeki suçluluk duygusu beni kemiriyor, korkuyla boğuşuyordum. O gün kaçmıştım. Her şeyden… Günlerce polis beni yakalarsa korkusuyla bir fare gibi yıkık dökük bir fabrikanın deposunda saklanmıştım. Açlıktan nefesim kokana dek burnumun ucunu dahi dışarı çıkaramadım.
Ve o sığındığım depoya tinerciler gelip bana tecavüz etmeye kalkıştıklarında ellerinden güçlükle kurtuldum. Pavyonun kapısına kadar geldim. Burada çalışmak belki son çaremdi. Ama ben annem gibi damgalı fahişe olmak istemiyorum. Ben bir fahişenin ve metresin kızıydım. Canımın istediğiyle yatmakla birilerinin seni istediği gibi kullanması aynı şey değildi.
O kapıdan ayrıldım. Sarhoşların, nefesi berbat kokan üç kuruşluk dayıların mezesi olmaktansa paşa paş
